کاش مجلس «نقاش» داشت
حسین عبدالهاشمپور
دیروز روز مجلس بود اما ندیدم هنرمندی به نمایندگان تبریک بگوید؛ چهبسا خیلی از اعضای جامعه هنری حتی ندانستند دیروز چنین مناسبتی بود؛ شاید طیف هنری کشور میپندارد نمایندگان مجلس آنسان که باید، حقوق آنان را نمایندگی نمیکنند. مدتهاست هنرمندان تنها اخباری را از مجلس میشنوند که یا مربوط به بازبینی فیلمهاست یا توضیح از وزارت ارشاد درباره موضوعات مورد اختلاف. اما شاید جامعه هنری حق دارد پرسش کند سهمش از مجلس چیست؟ چرا سطح رابطه مجلس و هنرمندان و اهالی فرهنگ در اندازه سوالکردن از جامعه هنری تنزل یافته؟ چرا حضور آنان در کنار هنرمندان، فردای تکیهزدن به مسند نمایندگی نایاب میشود؟ چرا نمایندگان محترم در رویدادهای هنری همیشه غایبند؟ مگر آنها نمایندگان مردم نیستند؟ مردم دوهفته پیش، پنجشنبهروزی، در صف کتابفروشیها بودند، نمایندگانشان کجا بودند؟ چرا برای نمایندگان کسب بودجه ورزشی برای شهرشان در اولویت است اما حکایت بودجه فرهنگ و هنر کشور «سالبهسال دریغ از پارسال است؟» چرا وزارت نفت و کارخانههای بزرگ صنعتی مانند ذوبآهن، سیمان سپاهان اصفهان و فولاد خوزستان برای ورزش سرمایهگذاری میلیاردی میکنند و به همین میزان
با بخشودگی مالیاتی مواجه میشوند اما قانون مشابهی درباره سرمایهگذاری در عرصه هنر تصویب نمیشود؟ و چراهای دیگر... . کاش مجلس یکنقاش داشت؛ آنهم مسلط به سبک انتزاعی، تا حال جامعه هنری را به لطف بیانگرایی رنگها برای نمایندگان به تصویر میکشید. زیرا بعید است هیچ تصویر فیگوراتیوی بتواند اینهمه گلایه را فریاد بزند؛ اما نه، شاید هم بتواند، مثل تابلویی مانند «جیغ» اثر «ادواردمونش» که دوسال پیش با قیمت ١٢٠میلیوندلار در حراج ساتبیز چکش خورد و رکورددار شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.