|

خسرو سینایی: سرطان لزوما پایان زندگی نیست

عسل عباسیان: این‌روزها، سرطان هم با همه دردناک‌بودن و تلخ‌بودنش، می‌رود که تبدیل به مساله‌ای روزمره شود. هرکجا مرگی هست، از سرطان نیز شاید خبری باشد. خسرو سینایی، در کسوت کارگردانی که همیشه دغدغه‌های اجتماعی دارد این‌بار در گپی کوتاه درباره این بیماری می‌گوید. نخستین‌بار کی درباره سرطان شنیدید؟ مرحوم برادرم که جراح بود، تعریف می‌کرد که یک‌بار آموزگاری نه‌چندان‌ثروتمند را برای جراحی پیش او آورده‌اند. آموزگار متوجه شده بود که شکمش ناراحتی‌ای دارد و وقتی شکم او را باز کردند، دیدند تمام شکمش را سرطان گرفته و چون امیدی به بهبودش نداشتند، شکمش را همان‌طور بستند. این ماجرا به حدود 45سال پیش مربوط است. این‌روزها و با این‌همه مرگ‌ومیر آیا نظرتان درباره این بیماری عوض شده است؟ مرگ پدیده‌ای طبیعی است مثل زاده‌شدن؛ اما مرگی که به شکل طبیعی بخواهد اتفاق بیفتد! متاسفانه بیماری سرطان، دیگر مرگ طبیعی را در پی ندارد. شاید تا چنددهه پیش وقتی یک‌نفر فوت می‌کرد، حتی تشخیص نمی‌دادند در اثر چه‌چیزی مرده. هنوز علم پزشکی پیشرفت نکرده بود، اما امروزه پیشرفت پزشکی کمک می‌کند که بیماری‌ها تشخیص داده شوند. یعنی یک‌جور امید به پیشرفت پزشکی؟ پزشکی پیشرفت کرده و باید به پیشرفت آن احترام بگذاریم اما در مقابل، فکر می‌کنم علم پزشکی و پیشرفت تکنولوژیک پزشکی باید در اختیار شکلی از درمان قرار بگیرد که معنا و مفهومی داشته باشد. اینکه پزشکی تا جایی پیشرفت کند که همه انسان‌ها بتوانند 120سال عمر کنند اصلا خوب نیست! ببینید زمانی که من جوان بودم، جهان سه‌میلیاردونیم‌جمعیت داشت اما امروزه بیش از هفت‌میلیاردنفر جمعیت دارد و تصور کنید علم پزشکی مرگ همه این افراد را به تعویق بیندازد! باید دید این افرادی که بناست به کمک پزشکی مرگشان به تاخیر بیفتد، تا چه اندازه می‌توانند در ساختن جهان موثر باشند. مرگ را به اندازه زاده‌شدن پدیده‌ای طبیعی بدانیم. عمر ما می‌گذرد و سرانجام پس از گذر سالیان، مرگ به سراغمان می‌آید. اما متاسفانه این مرگ زودتر از زمان مرسوم است. بله، سرطان فقط گریبانگیر افراد بسیار سالخورده نمی‌شود. بلکه کسانی که می‌توانند رشد کنند و در خدمت ساخت جامعه و جهان باشند مثل کودکان یا مثلا هنرمندان و دانشمندان هم به این بیماری دچار می‌شوند. اینجاست که اگر پزشکی تا جایی پیشرفت کند که جلو بیماری مرگ‌آوری نظیر سرطان را بگیرد باید از آن استقبال کرد. درواقع سالم‌کردن افرادی که می‌توانند در ساخت جامعه انسانی موثر باشند، حتما ضروری است. حرف من این است که نباید از علم پزشکی و پیشرفت‌هایش سوءاستفاده کرد و مثلا عمر آدمیزاد را به 120سال ارتقا داد. در عین حال باید در گسترشش همراه شد. همان‌طور که حالا مثلا ابولا یا پیش‌تر ایدز شیوع داشت و خب علم پزشکی با پیشرفت‌هایش توانسته در علاج این بیماری‌ها یا پیشگیری از ابتلا به آنها کمک کند. اما نکته بعد این است که باید به علل بروز این بیماری‌ها پرداخت و فهمید چه عواملی سبب‌ساز بروز این بیماری‌ها هستند. این‌که وظیفه مسوولان است، خود مردم یا نهادها چه‌کار کنند؟ این اواخر شرایطی در جو جهان به وجود آمده که عامل بروز سرطان را مثلا آلودگی هوا یا مسائل‌دیگری می‌دانند. سیگار هم که سال‌ها و سال‌هاست به‌عنوان یکی از عوامل بسیار موثر این بیماری مطرح شده اما اینکه سرطان، این اواخر شدت گرفته و کثرت پیدا کرده احتمالا مسببش آلودگی هوا و استفاده نابجا از تکنولوژی است. قبل از هرچیز یادمان باشد که جامعه بشری وقتی می‌تواند پایدار و سلامت باشد که پیش از آنکه به امور اقتصادی و مالی بیندیشد به سلامتش فکر کند. متاسفانه به نظر می‌آید در دنیای امروز مسایل مالی مهم‌تر شمرده می‌شوند و کمتر به مسایلی نظیر سلامت جامعه و ازبین‌بردن عوامل ایجاد بیماری‌های خطرناکی مثل سرطان اندیشیده می‌شود. یعنی خود شما چطور همراه کسی می‌شوید که وارد مسیر سرطان شده است؟ روزی خواهد رسید که بشریت برای نجات خودش بالاخره باید کمی از حرص و آز مادی فاصله بگیرد و به طبیعت بگراید. من شخصا همیشه خودم را جزیی از طبیعت دیده‌ام، به آن احترام گذاشته‌ام و قوانینش را پذیرفته‌ام. به همین دلیل هم همان‌گونه که زاده‌شدن را جزیی از چرخه طبیعت می‌دانم مرگ را هم جزیی از طبیعت می‌دانم. مدت‌هاست تلاش دارم به سایرین اثبات کنم که سرطان لزوما پایان زندگی نیست چراکه پیشرفت‌های پزشکی راهگشای درمان این بیماری است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.