همیشه آرام
مجید انتظامی . آهنگساز
دوستی بسیار قدیمی را از دست دادم؛ دوستی که با او بزرگ شدم. دوستی من و علیرضا خورشیدفر به 50سال قبل برمیگردد. باهم وارد هنرستان موسیقی و باهم فارغالتحصیل شدیم؛ اما راهمان کمی از هم جدا شد. من به آلمان رفتم و او در ارکستر سمفونیک مشغول شد. من اما مدتی بعد بازگشتم و به ارکستر سمفونیک پیوستم. از آن زمان راهمان باز یکی شد. تقریبا در تمام عمر با هم بودیم و در تمام این مدت یکبار ندیدم عصبانی شود و این باید سرمشقی باشد برای هنرمندانی که با کوچکترین مشکلات روحیه خودشان را از دست میدهند. حتی در سالهای بعد از انقلاب که موسیقی وضعیت روشنی نداشت، او همچنان آرامش خود را حفظ کرد. ما گروههای 10 یا 15نفرهای بودیم که بدون رهبر در شرایطی سخت تمرین میکردیم و او همچنان آرام بود و کار خودش را میکرد. زمستانها صبح زود که برای اجرا در کنسرتهای مختلف به سالن تمرین میرفتیم، روزهای سختی داشتیم. سازها یخ زده بود. همه از شرایط ناراضی بودیم، اما «علیرضا» غُر نمیزد. آرام بود و همهچیز را میپذیرفت. غیر از یکی، دوکار تقریبا تمام کارهایم را با نوازندگی او ساختم. او کنترباسیست تمام کارهایم بود و غیر از اینکه در ساز تخصصی خود
نوازنده چیرهدستی بود، آکاردئون هم مینواخت. در کنار هنر نوازندگی، توانایی منحصربهفردی داشت که میتوانست دوصدایی سوت بزند! در موسیقی فیلم «از کرخه تا راین» و «بوی پیراهن یوسف» از این تواناییاش استفاده کردیم و صدای سوتی که در موسیقی این فیلمها میشنوید و در خاطره همه ما نشسته، کار علیرضا خورشیدفر است. درگذشت او را قبل از همه، به خانواده محترم و بعد به جامعه هنری تسلیت میگویم. یکی از حرفهایترین و مهربانترین هنرمندانمان و موسیقیدانهای ایران را از دست دادیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.