|

لزوم یادآوری همیشگی خطرهای حوادث طبیعی

خواب غفلت بر بستر فاجعه

اعظم جوشایی . مسوول کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شورای شهر بم

ایمنی مدارس مقوله‌ای است بسیار مهم و ضرورتی اجتناب‌ناپذیر. اما از‌ آنجایی که عزم و اعتبارات خاص خود را می‌طلبد، متاسفانه این ضرورت در لابه‌لای سایر نیازهای کشور کم‌رنگ و شاید گم می‌شود و زمانی‌که هنوز در برخی از مناطق کشور مدرسه‌ای وجود ندارد، قطعا این ضرورت در اولویت‌های بعدی قرار می‌گیرد. فکر کنید که مسوول ایمنی مدارس کشور مدیری از مدارس بم باشد که مدرسه‌اش در زلزله بم فروریخته و هزاران‌بار خدا را شکر کرده که زلزله بم در ساعتی رخ داده که هنوز هیچ‌دانش‌آموزی عزم‌ رفتن به مدرسه را نداشت. اگرچه تعداد زیادی از دانش‌آموزان و معلمان بم در منازل خود جان‌ باختند، اما اگر در مدرسه بودند، قطعا هیچ‌کدامشان زنده نمی‌ماندند یا اگر مسوول ایمنی مدارس کشور در برابر زلزله، یکی از معلمان بم بود که خود شاهد جان‌باختن مظلومانه هزاران‌دانش‌آموز مدرسه‌اش و دانش‌آموزان اقوام و حتی بچه‌های خودش بود و دست‌ سرد دانش‌آموزی را از زیر آوار خونین بیرون کشیده و نعش‌به‌دوش تا قبرستان شهر می‌رفت و چون جایی برای خاکسپاری نمی‌یافت، دوباره برمی‌گشت و برای خاکسپاری دانش‌آموزی که لای پتوی خاکی پیچیده شده بود، در انتظار لودرها می‌ماند، شاید امروز، ماجرای ما فرق ‌می‌کرد، همانند مدارس کنونی بم که با بقیه مدارس کشور متفاوت است. ضمن بازسازی مدارس این شهر در‌پی ویرانی 10سال پیش، باید این مدارس برای دانش‌آموزان و معلمانی ساخته می‌شد که با همه گوشت و استخوان‌شان زلزله را احساس کرده بودند و قرار بود در این مدارس دوباره درس بخوانند. هنوز هم بین مدارس بم، مدارس کانکسی وجود دارد و جدا از این کانکس‌های 10ساله (که هیچ‌مقاومتی ندارند)، مدارسی که با همکاری سازمان‌های دولتی و خارجی ساخته شد، به‌سمت ایمن‌سازی در برابر زلزله گام برداشت، اما در برابر سایر مسایل، از ایمنی مطلوب برخوردار نشد چرا‌که این مشکل هنوز در بخاری‌های نفتی کلاس درس مشهود است و هنوز هم هرروز یکی از دانش‌آموزان مسوول بردن نفت به کلاس است. ایمنی مدارس بم در برابر زلزله و تجربه‌ای که نتیجه خونبهای هزاران‌‌جان‌باخته و سوختن بازماندگان از درد بم بود، همچنان به‌عنوان یک دغدغه مقطعی در دیگر نقاط کشور ایجاد می‌شود و شبیه آبی که در جویی جاری می‌شود، لابه‌لای روزها آمد‌ و رفت، ولی آنچنان که باید و شاید، تاثیرگذار نبود. انتظار چندانی هم نداریم که چرا از این تجربه در سایر نقاط کشور استفاده نشد، زیرا در حومه بم و بافاصله چند‌کیلومتری، هنوز مدارسی هست‌ که ضمن قدمت طولانی بنا، با عبور هرخودروی سنگین از کنار آنها، بخشی از دیوارشان فرومی‌ریزد، حال تصور کنید معلم و دانش‌آموزان بیچاره‌ای که تجربه زنده‌ماندن یا زیر‌آوار‌بودن زلزله بم را دارند، با دیدن این صحنه‌ها چه می‌کشند، شاید هم بی‌خیال از ایمنی مدارس جان خود و دانش‌آموزان را به خدا سپرده‌اند، شاید آنها هم همان جمله معروف و تکراری مسوولان را می‌گویند، جمله‌ای که مسوولان همواره برای رهایی از وظایف خود در برابر ایمنی مطرح می‌کنند: «انشاءالله که زلزله نمی‌آید» و باوجود هشدار کارشناسان که ایران روی خط زلزله است، در خواب نازی فرو‌ رفته‌اند و به این زودی هم قصد بیداری ندارند. کاش مسوولان می‌پذیرفتند که زلزله‌شناسی علم مهمی برای این کشور است و باید به علم متخصصان آن، در نجات جان مردم این جامعه با ایمنی‌سازی بها داد. از آنجا که پنجم‌دی‌ و سالگرد زلزله بم نزدیک است، با گرامیداشت یاد و خاطره جانباختگان زلزله بم، ‌ای کاش، مسوولان محترم کشور آن خاطره دهشتناک و تلخ را بیاد آورند، کاش شبیه لرزه‌ای که آن روزها بر جان‌ها افتاد و بحث ایمنی‌سازی در برابر زلزله را دغدغه همگان ساخت، دست‌کم این دغدغه را برای بیمارستان‌ها و مدارس جدی بگیرند و یادمان نرود که علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.