|

منفی‌نگری یک ملت مهربان

آرش نصیری . روزنامه‌نگار

آنچه قبل و بعد از درگذشت مرتضی پاشایی اتفاق افتاد، بی‌شک یکی از مهم‌ترین جریانات فرهنگی، هنری و اجتماعی سال‌های اخیر است. در یادداشت پیش‌رو چندنکته اجتماعی را به‌صورت تیتروار مطرح می‌کنم و بدیهی‌ است هریک از این موضوعات می‌توانند سرفصل‌های مجزایی برای تحلیل گسترده‌تر باشند: 1-بزرگ‌ترها باید فضای مجازی و میزان تاثیرش روی جامعه و به‌خصوص جوانان را جدی بگیرند. بخشی از آنچه اتفاق افتاد و نگاه ناباورانه بزرگ‌ترهای جامعه به این پدیده، نشانه شکاف عمیق بین نسل‌ها و دوری آنها از جریانات اجتماعی‌ است. این شکاف که در همه سال‌های گذشته هم وجود داشت و البته کمتر دیده می‌شد، حالا به مدد شبکه‌های فراگیر اجتماعی و امکانات ارتباطی گسترده، خیلی فاحش شده است. حالا هرنفر خود یک‌رسانه دارد. شما اگر خبرنگار باشید و در مراسمی‌ از این‌دست شرکت کنید، همکاران و شاید رقبای بسیاری را در اطراف خود می‌بینید که دوربین یا گوشی به‌دست در حال ثبت واقعه‌ای هستند که دارد اتفاق می‌افتد. 2-موضوع بعدی بسیار تلخ‌تر است. در دوره‌ای که ماجرای بیماری مرتضی پاشایی مشخص شده بود، چندین‌بار شایعه درگذشتش پخش شد طوری که آن مرحوم چندین‌بار مجبور شد مصاحبه کند و بگوید: «دستی‌دستی می‌خواهید مرا بکشید». مردم ما کسی را که به یک بیماری سخت مثل سرطان دچار می‌شود، به سمت شکست هل می‌دهند تا از او یک قربانی بسازند. 3-همان روز تشییع پیکر مرتضی پاشایی، متنی در فضاهای مجازی منتشر شد که ضمن تسلیت این ضایعه، همگان را به موضوع مهم پلاسمای خون توجه می‌داد. در آن پیام شماره تلفن بیمارستان شریعتی گذاشته شده و گفته شده بود که سرطانی‌ها به‌شدت به این اهدای پلاسما نیازمندند. آن پیام حتی اشاره داشت به اینکه در آلمان چندده‌میلیون‌نفر داوطلب اهدای پلاسما هستند اما در ایران فقط 20هزارنفر عضو شده‌اند. این پیام‌ها می‌توانست توسط نهادهای مرتبط و جراید و تلویزیون‌ها جدی گرفته شود، اما متاسفانه حتی آنها هم به این مساله نپرداختند. آنها حتی از این فرصت استفاده نکردند که برای بیمارستان محک، بیمارستان سرطانی‌های ارومیه و چندین‌بیمارستان و خیریه دیگر تبلیغ کنند و از جنبش به‌وجودآمده برای نیازمندانی که چشم‌انتظار کمک همنوعان خودشان هستند، یاری بگیرند. در عوض تا جایی که امکان داشت، بر طبل کشندگی سرطان کوبیدند و لحظه‌ای توجه نکردند که بسیاری از همنوعان ما درگیر این بیماری مهلک هستند و اینکه واقعا سرطان هم، اگر به‌موقع تشخیص داده شود قابل‌درمان است اصلا موردتوجه قرار نگرفت. 4-در این سال‌ها بسیار می‌شنویم از بنزین سرطان‌زا و پارازیت و روغن پالم موجود در شیر و سموم موجود در سبزی، میوه، آب آلوده، آلودگی هوا و... که باعث شیوع بیش از پیش سرطان شده است. بخشی از اینها می‌تواند سیاهنمایی باشد اما قطعا همه آن سیاهنمایی نیست. آیا این درگذشت دردناک نمی‌توانست باعث به‌وجودآمدن حاشیه‌های ‌شود آیا نمی‌شود از این توجه عمومی ‌به سرطان استفاده کرد و زمینه‌ای را به وجود آورد تا همه به مسوولیت‌های خود توجه بیشتری داشته باشند و آینده فرزندان‌مان را تباه نکنند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.