|

تشکر از لحظاتی مفرح برای یک ‌پا‌شکسته

رویا صدر

شاید اگر پایت نمی‌شکست سراغش نمی‌رفتی. گزینه‌های جدی‌تری برای انتخاب داشتی تا مجموعه‌داستانی را که شکل‌و‌شمایل طنز نوجوان دارد دستت ‌بگیری و چند‌روز را با آن سپری کنی و ببینی که بعد‌از هفته‌ها ‌داری ‌‌می‌خندی.این‌ها را به‌ الویرا لیندو گفتم، نویسنده مانولیتو، نویسنده و روزنامه‌نگار معروف امروز اسپانیا، در گوشه کافه‌ای دنج در مادرید، از خودم پرسید و از مقاله‌‌‌ام؛ «تاثیر دن‌کیشوت بر طنز ایران» که برای ارایه آن در سمینار «سعدی و سروانتس» به مادرید رفته بودم و صد‌البته درباره مانولیتو و نظر خوانندگان ایرانی‌اش. گفتم از او به دلیل ایجاد لحظات شاد و مفرح برای یک پاشکسته در تهران ممنونم! خندید. گفتم که طنز اثرش دقیق، ظریف و حساب‌شده است. روابط آدم‌ها برای من به‌عنوان یک مخاطب ایرانی، ملموس است و شخصیت‌های آن سمپاتیک هستند. گفت برایش جالب است که آثارش مورد استقبال مخاطبان ایرانی قرار گرفته و اینکه روی شخصیت مادر به‌عنوان کسی که نقش محوری در خانه و خانواده دارد بیش از دیگران کار کرده است. توضیح داد که جوانان اسپانیایی، به‌دلیل مشکلات اقتصادی، امکان زندگی مستقل را مثل آمریکا ندارند و حتی برای تشکیل خانواده هم مجبورند متکی به خانواده باشند و این پیوند خانوادگی، در مانولیتو و روابط آدم‌های آن نیز متجلی است. او گفت که به مدد فضای مجازی در ارتباط با مخاطبان ایرانی قرار گرفته است. از دختر 14‌ساله‌ای حرف زد که با او در فیس‌بوک ارتباط دارد، مسلط به زبان اسپانیایی است و مانولیتو را به‌زبان اصلی خوانده. از دختر دیگری گفت که در ادبیات کودک فعال است. این ارتباط‌ها در کنار آشنایی‌ای که با جامعه ایران از طریق فیلم‌هایی نظیر جدایی نادر از سیمین پیدا کرده بود، تلقی او را از ایران تغییر داده بود؛ آن را جامعه‌ای مدرن می‌دانست که طبقه متوسط تحصیل‌کرده‌اش در‌حال‌ ‌‌رشد است. از او درباره موقعیت زنان طنزنویس در اسپانیا پرسیدم. گفت اندکند. پرسیدم دلیلش را چه ‌می‌داند؟ گفت که شاید طنز جسارت می‌خواهد و گذر از خط قرمزها و زنان در این رابطه محتاطند. گفتم این امر نمی‌تواند نتیجه خشونت طنز باشد؟ گفت در طنزنویسی سعی می‌کند از الگوهای خشن مردانه فاصله بگیرد و سبک‌ خاص خود را داشته باشد. گفتم منظورم ذات طنز است که با‌فاصله گرفتن از سوژه توام است و ملازم با دوری از احساس است. خندید. وقت تنگ بود. با هم خداحافظی کردیم و عکس یادگاری گرفتیم. با این امید که دیدار بعدی در تهران باشد، زمانی که براساس وعده مترجم ایرانی کتاب تازه‌اش، خبرش‌ کنند که اثرش منتشر ‌شده ‌است! چیزی که شاید به‌علت دوربودن وضعیت چاپ‌ و نشر ایران از قانون کپی‌رایت، کمی رویایی به نظر برسد، ولی به هر حال در زندگی واقعی هم گاه جایی برای رویا هست، رویایی از جنس دیدار با نویسنده معروف اثر محبوبت در مادرید!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.