وظیفه اصلی به دوش دولت است
سعید برآبادی : اتفاق تازهای نیفتاده و اگر هم افتاده، هنوز آمارهای رسمی تاییدکننده آن نیست، با اینهمه، مرگ همزمان مرتضی پاشایی، مجید بهرامی و غلامحسین مظلومی باعث شده که شایعه افزایش سرطان، به دغدغهای پررنگ بدل شود. در کارزار چنین نگرانیهای مهمی که با ذات سلامتی آدمها درگیر است، مردم چه وظایفی دارند؟ دولتها چه باید بکنند؟ مجتبی راعی کارگردان سالها پیش میخواستم مستندی درباره غذا در ایران بسازم و به همینخاطر، مطالعه گستردهای روی عادات غذایی ایرانیها، وضع مواد اولیه، واردات مواد غذایی و... کردم. واقعیت این است که کنترل جدیای روی چنین مواردی در ایران وجود ندارد و همین آگاهی باعث شد که منتظر جدی بروز سونامی سرطان باشم. کاش آن مستند را میساختم و کاش چنین فعالیتهای آگاهیدهندهای روی مردم و مسوولان تاثیر میگذاشت تا لااقل امروز، انتشار خبر سرطان چند هنرمند عزیز، نگرانی را پیش از آگاهی به مردم سرایت نمیداد. متاسفانه در چنین شرایطی هرچه قابل مصرف باشد، از هوا، غذا و آب میتواند برای مردم سرطانزا باشد بنابراین توجه و رسالت اصلی دولت کنترل آن چیزی است که مردم مصرف
میکنند. اگر این موارد کنترل نشود، بنیه علمی کشور در درمان سرطان شاید چندان اثرگذار نباشد، به عبارت دیگر نمیشود، در عمل تولید سرطان کنیم و بگوییم آنقدر بنیه علمی قویای داریم که میتوانیم جلویش بایستیم. در چنین احوالی، سرطان به یکی از دغدغههای عمومی مردم بدل شده و تکلیف روشنی ندارند و نمیدانند چطور باید از سردرگمی بیرون بیایند، پس اصلیترین وظیفه دولت و نهادهای وابسته به آن در قدم اول، تثبیت استاندارد برای همه مواد مصرفی است، بازگشت اعتماد عمومی به علامت استاندارد، میتواند کمی از این سردرگمی بکاهد. مهراب قاسمخانی فیلمنامه نویس امیدوارم که مردم هیچوقت با مساله سرطان درگیر نشوند، چون تازه آنوقت است که میفهمند این بیماری مهلک چطور میتواند از بچه تازهمتولدشده تا افراد سن بالا را وارد چرخه زجرآور درمان کند بیآنکه امید چندانی به درمان باشد. از درمان گفتم و باید بگویم که هزینههای درمان سرطان آنقدر وحشتناک است که بعضی افراد حتی ممکن است از آن انصراف بدهند یا بروند سراغ داروهای ارزانتر چینی. نمیدانم چهکسی باید برای مهار رشد سرطان در ایران برنامهریزی کند و شاید تا خودمان درگیر این
بیماری نشویم از مشکلات آن اطلاع پیدا نکنیم. سال گذشته من برای اولینبار اصطلاح سونامی سرطان را از دکترها شنیدم. در چنین شرایطی چطور میتوان بهعنوان یک حرکت اجتماعی واکنش نشان داد. مثلا آلودگی هوا سرطانزاست، ما هم نسبت به آن بارها واکنش نشان دادهایم، الان میگویند که تقریبا همهچیز سرطانزا شده، چطور میتوانیم ماکروویو را از زندگی حذف کنیم؟ چطور میتوانیم همگی از تهران آلوده فرار کنیم؟ در چنین شرایطی است که به نظرم حل مشکل سرطان بیش از آنکه مردمی باشد، وظیفه دولتهاست. مردم شاید فردا مرگ پاشایی را از یاد ببرند و به همینخاطر نگرانی مساله سرطان هم از یادشان برود اما وظیفه دولتها همچنان باقی است. شقایق دهقان بازیگر عید سال قبل، متوجه شدیم که پدرم دچار سرطان شده. از زمان اطلاع ما، تا فوت ایشان دوماه بیشتر زمان نبود. شوکه شده بودیم و با وجود همه تلاشها برای درمانش، متاسفانه او را از دست دادیم. اما همیشه به این فکر میکنم که پدرم نه در آلودگی هوای تهران زندگی کرده بود، نه سیگار میکشید و نه تغذیه بدی داشت و میتوانم بگویم که در طول عمرش، کاملا سالم زندگی کرده بود. آزاردهندهترین بخش
بیماری او این بود که در بیمارستان بعضی برای دلداری به ما میگفتند که خوشحال باشید که دوماه بیشتر با درمان سرطان درگیر نبودهاید، چون درمان بیامیدی است، فقط هزینهکردن است و انتظارکشیدن. بنابراین حال خانواده مرحوم پاشایی را خوب میفهمم که بیش از یکسال با این بیماری درگیر بودند. پیش از اینکه پدرم درگیر سرطان شود، ناخودآگاه این بیماری برایم متفاوت بود و همیشه سعی میکردم در خیریههای مرتبط با سرطان حضور داشته باشم، حالا هم وضع فرق نکرده و فکر میکنم باید در اینگونه «انجیاو»ها حضور داشت و با این دغدغه اجتماعی مردم، همراهی کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.