|

مساله نخ

پوریا عالمی

محمد حسینی که قبل از این وزیر فرهنگ و ارشاد احمدی‌نژاد بود، سوار آمبولانس شد و گفت: «روش‌های رسانه‌های حامی دولت روحانی «نخ‌نما» است.» به نظر ما هم روش رسانه‌های اصلاح‌طلب نخ‌نما شده است. اما روش‌های رسانه‌ای مدل‌های دیگری هم دارد؛ روش نخ‌کش: که رسانه‌های حامی دولت احمدی‌نژاد استفاده می‌کردند. در این روش اینقدر حمایت می‌کنند تا قضیه نخ‌کش شود. روش نخ‌ریس: که رسانه‌های حامی دولت خاتمی استفاده می‌کردند. در این روش هرچی را که رفسنجانی می‌ریسید، پنبه می‌کردند. روش نخ‌باف: در این روش که مورد‌علاقه رسانه تصویری است، زمین و زمان را به‌هم می‌بافند. منتها مساله این‌جاست که چیزی که می‌بافند اصولا تن‌خور خوبی ندارد و به تن آدم زار می‌زند. روش نخ‌تاب: نخ‌تاب‌های رسانه‌ای اصولا اهل تابیدن هستند و هرچه دم‌دستشان باشد می‌تابانند. نخ‌تاب‌ها تاب ندارند و زود‌زود دلواپس می‌شوند. روش نخ‌قند: نخ قند را دور کله‌قند می‌پیچند. نخ قند رسانه‌ای را دور کله رسانه می‌پیچند. روش نخ‌سوزن: روش نخ‌سوزن روش اهل بخیه است که مایل هستند اگر جامه دولتیان و سیاستمداران آسیب دید سریع وصله‌پینه‌اش کنند. روش نخ‌و‌سوزن: در این روش مثل لحظه‌ای که با نخ و سوزن تور بالا‌سر عروس را می‌دوزند تا زبان خانواده عروس بسته شود، بعضی رسانه‌ها با نخ‌وسوزن کاری می‌کنند زبان آدم دوخته شود. روش نخ‌دادن: در این روش رسانه به هر‌کسی بتواند نخ می‌دهد تا ازش یک آگهی، یا وام، یا ارز دولتی، یا سمتی مشاوره‌ای، چیزی، دربیاید. روش نخ‌دادن بدبخت‌ترین روش رسانه‌ای است. روش نخ‌کردن: در این روش رسانه سعی می‌کند مثل نخ تسبیح ارکان مختلف جامعه و سیاست و فرهنگ و اقتصاد را به‌هم مرتبط کند. منتها دیده شده خیلی این کار شدنی نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.