|

تنها شدم

حسن روشن . پیشکسوت استقلال

غلامحسین مظلومی را می‌توان یکی از بهترین گلزنانی دانست که فوتبال ایران به خود دیده است؛ بازیکنی با هوش بالا که هم با سر خوب گل می‌زد و هم از پاهای خود به‌خوبی استفاده می‌کرد. او در تیم‌ملی و در باشگاه استقلال از نظر فنی و اخلاقی یکی از بهترین‌های فوتبال ایران بود. او همیشه سعی می‌کرد به بازیکنان جوان کمک کند که خودم یکی از آنها بودم. مثل این‌روزها نبود که بازیکنان باتجربه چشم دیدن بازیکنان جوان را نداشته باشند. غلامحسین همیشه به من کمک می‌کرد، من در اکثر اردوها یا با ناصر حجازی هم‌اتاق بودم یا با غلامحسین مظلومی که حالا هیچ‌کدام از این دو عزیز در کنارم نیستند و احساس تنهایی می‌کنم. متاسفانه باشگاه استقلال با پیشکسوتان خود به‌خصوص مظلومی خوب برخورد نکرد و در سال‌هایی که خیلی از تیم‌ها آرزوی پیشکسوتی مانند مظلومی را داشتند، باشگاه به او بی‌اعتنا بود. تنها در زمان مدیریت واعظ‌آشتیانی بود که غلامحسین برای مدت کوتاهی به‌عنوان سرپرست انتخاب شد که در آن زمان هیچ فردی به این انتخاب اعتراض نکرد. او در این مدت با خلوص‌نیت کار کرد و همیشه بهترین‌ها را برای استقلال می‌خواست. نمی‌دانم قهر او با پرویز مظلومی ربطی به فوتبال داشت یا خانوادگی بود، به نظرم فرزندان غلامحسین بهتر می‌توانند در این مورد صحبت کنند، اما اگر من چنین برادری داشتم هیچ‌وقت با او قهر نمی‌کردم، داشتن چنین انسان‌هایی در زندگی یک نعمت بزرگ است. خاطرات زیادی با مظلومی دارم، اما بهترین خاطره من برمی‌گردد به بازی پرسپولیس و استقلال؛ در اکثر بازی‌ها من به او پاس می‌دادم و او گل می‌زد، اما در آن بازی او با سر توپ را برای من کاشت و من گل زدم و ما با گل دقیقه 88 آن بازی را بردیم. چندماه بعد در جام‌ملت‌های آسیا که در تهران برگزار ‌شد، در بازی با عراق دوباره چنین اتفاقی افتاد و بازهم من با پاس او گل زدم. غلامحسین همیشه می‌گفت قبل از اینکه شادی گلتان را با هواداران تقسیم کنید از بازیکنی که پاس گل داده، تشکر کنید و من در هردو بازی این کار را انجام دادم. مظلومی کارهای بزرگی برای باشگاه استقلال و تیم‌ملی ایران انجام داده است و یاد و خاطره او در فوتبال ایران ماندگار خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.