درباره نمایش «صدای آهسته برف»
شکستن امواج
رضا گوران
«صدای آهسته برف»، صدای سکوت است. فریاد بیصدایی است که جغرافیای خودش را ترک میکند و آرام و تلخ، همهگیر میشود. نمایش، تجربهای جسور است. طراحی صحنه و طراحی صدا، در ترکیبی هماهنگ با نگاه کارگردان و بازی متمرکز و منضبط صادق ملکی و پایانی که بجا و مناسب با آنچیزی است که اثر جستوجو میکرده و همین تماشاگر را وادار به همراهی اثر میکند، حتی وقتی که سالن را ترک و سکوت را با خود میبرد. جابر رمضانی را از زمانیکه نایبرییس کانون کارگردانان بودم، میشناسم. آن وقتها هرساله از بین کارگردانان جوان کار اول یا دوم از بین کارهای اجراشده در طول سال، عدهای را منتخب میکردیم. جابر دوسال پشتسر هم یکی از آنها بود و برخلاف عده کمی از همنسلانش، متواضع بود و جسارت را با وقاحت اشتباه نگرفته بود و برای هر کاری که میکرد، زمان میگذاشت و تکلیفش با خودش روشن بود. همین او را برایت دلنشین میکرد. «صدای آهسته برف» انتخاب خوبی برای دیدن و تجربه دیگری را در سالن تاریک نمایش از سر گذراندن است. باید دید جابر در کارهای بعدیاش همین جسارت را دارد یا تن به مماشات میدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.