|

«رنگ خدا»*

احمد مسجدجامعی . عضو شورای شهر تهران

خواسته و ناخواسته، پاشایی هرچه خواند شرح‌حال خودش بود. روایت «عصر پاییزی»، همان عصری را به ذهن می‌آورد که دیگر او در میان ما نیست. تیتراژ پایانی «ماه‌عسل» روایتی دیگر از اوست. ماه‌عسل همان ماه تشنگی و شیفتگی بندگی است. همان ماه زندگی شیرین شبانه که همه‌چیز در آن، روح و معنایی دیگر می‌یابد. محتوای ترانه‌های او گله‌مندانه است، اما ناسازگارانه نیست و نگاهی هم به آسمان دارد. ردپای نوعی تسلیم و تدبیرگرایی در آن دیده می‌شود، اما تسلیم کور نیست و به‌قول قدما بین «جبر» و «اختیار» راهی می‌یابد؛ شاید بیان نهفته روح ایرانی است. اینک پس از بیماری نسبتا طولانی و مرگ او، زمزمه آن سرودها، حس و معنایی دوباره یافته است. حس همذات‌پنداری با او چنان بالاست که حتی در مراسم‌ مختلف که برای پاشایی در استان‌های مختلف برپا شده، فقط اشعار او جمع‌خوانی می‌شد و عملا به سخنان دیگر توجه نشد. در مراسم تشییع نیمه‌تمام او، آدم‌هایی با سنین مختلف می‌گریستند؛ نه‌تنها دختران که حتی مادران و نه حتی پسران که حتی پدران. شاید آنها هم تجربه شخصی از کس دیگری داشتند که با همه سختی‌ها، سخنی از نارضایتی بر زبان نیاورد. الان که مقایسه می‌کنم هیچ‌گاه هیچ سخنی از پاشایی در گله از روز و روزگار نمی‌بینم. شاید این بخش از نگاه او همان پذیرش متواضعانه تقدیر و سرنوشت است. او به آسمان برگشت. آسمانی که سال‌ها با آن می‌زیست و «رنگ خدا» را در آن می‌دید. *برگرفته از اثر دوست و هنرمند ارجمند، مجید مجیدی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.