مرگ «پاشایی» و بزنگاه افراطوتفریط
حسین باهر . جامعهشناس
جدابودن موضع احساس و عقلانیت تازه نیست؛ عمومالناس (و نه عوامالناس) همواره در بستر جامعه دنبال افرادی میگردند که حرفدلشان را بگویند و بالطبع، او را پاس میدارند چه مرتضی پاشایی باشد چه الهیقمشهای. مساله اینجاست که رفتار و گفتار آن آدم با دل مردم چهکار میکند و البته وقتی که پای احساس و دل به میان میآید، هنرمندان جایگاه ویژهای پیدا میکنند. در این بین طبیعی است که روشنفکرها کمی با جامعه زاویه پیدا کنند چراکه مبنای رفتاری آنها توجه به عقلانیت است و نه احساس صرف. کاش در جریان بیماری و مرگ ناراحتکننده یکهنرمند (که اینجا قرعه به نام مرتضی پاشایی افتاده) رسانهها بهجای تمرکز بر جدایی موضع عقل و احساس، به تکمیل این پیوند در جامعه کمک میکردند. جوانهایی هستند که اینروزها در پارکها و بوستانها به یاد آن ازدسترفته شمع روشن میکنند، چراکه او را صدای قلب خود میدانند. صدای عقلانیت باید اینجا آنها را همراهی کند، رسانه باید کمکشان کند تا همانطور که پرشورواحساس در ماجرای مرگ او حاضر میشوند، در فرآیند زندگی هنرمندان دیگر هم حضور پیدا کنند و قدمبهقدم در جهت رشد و تعالی بروند و شعارها را به شعورها نزدیک
کنند تا جامعه در چنین بزنگاههایی به پرتگاه افراطوتفریط نغلتد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.