|

روستای تشنه‌لب

سعید برآبادی : هر شهر کویری، ییلاقی دارد برای نفس‌تازه‌کردن و فرار از بیداد گرمای تابستان‌ها؛ ییلاقی در جوار شهر با ترکیبی از درخت‌های سربه‌فلک‌کشیده و کوهپایه‌هایی که در دلشان پر از چشمه‌های جوشان است. درست مثل سبزوار که روستایی به‌نام «بالش‌آباد» دارد به‌عنوان یکی از تفرجگاه‌های خنکی که کریدور کویری شهر را به کوه‌های خنک و منابع آبی «جوین» و «کراب» متصل می‌کند. اما در روزهای بارش باران که هرکسی پیش‌بینی زمستانی خوش‌بارش را دارد، روستای بالش‌آباد در محاق بی‌آبی است و این اتفاق، کشاورزی روستا را تهدید می‌کند و حیات مردمانش را به ممات کشانده. یکی از دهقان‌های بالش‌آباد می‌گوید که در بالادست رودخانه این روستا، آب بسته شده تا حجم آب به تصفیه‌خانه رفته و برای آشامیدن شهر مصرف شود. این در حالی است که حتی ساکنان این روستا در نیم‌قرن اخیر حق زدن چاه نداشته‌اند و حالا که اداره آب‌وفاضلاب شهر، اقدام به حفر چاه عمیق کرده، حتی قنات‌های قدیمی بالش‌آباد نیز خشک شده است. تایید حرف «اسحاق ریاستی» را می‌شود در مدرسه روستا سراغ گرفت؛ مدرسه‌ای که روزی از هلهله بچه‌ها پر بود، امروز فقط دو شاگرد دارد که بعید نیست آن دو هم به مرور مجبور شوند به مدرسه‌ای در روستای مجاور بروند. «باقر کرابی» که یکی از کشاورزان این روستا بوده، موطنش را اینطور توصیف می‌کند: «بالش‌آباد، خالی شده است از سکونت، از زندگی، از جمع روستاییانی که هرروز پای مظهر آب قنات می‌نشستند و از کشت و کارشان می‌گفتند.» آن روستای ییلاقی، حالا در یک‌قدمی بی‌آبی مفرط قرار دارد در حالی که به‌گفته ریاستی «دیگر نه می‌تواند تولید جو، گندم و چغندر داشته باشد و نه ییلاقی است برای مردم حرارت‌زده شهر»؛ شیر بی‌یال‌ودم‌واشکمی است که حق‌آبش، نصیب شهری‌ها می‌شود بی‌آنکه برای تغییر این رویه کسی آستین بالا بزند. بالش‌آباد، مشتی است از خروار روستاهای ییلاقی در حاشیه شهرهای کویری ایران، نمونه‌ای از روستاهای دامغان، شاهرود و سمنان، نمونه‌ای از روستاهای کویری یزد، اردکان، زاهدان و سرباز؛ مشتی که اگر گشوده نشود، مزیدبرعلت خشکسالی می‌شود و روستاهای کم‌آب را از روی نقشه حذف می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.