عطف کتاب
خیره به پنجرهها «از مدرسه لبخند از جلو نظام/ تا دانشگاه عبوس خبردار/ رنج را در پوکهسیگار/ پیچیدهام/ شلیک کردهام/ سرخ در سفید/ زیر پرچم زرد/ ناخن و دندانتیز/ دختر نهساله/ کارمند دونپایه/ دستبهسینه/ پشت میز». این یکی از شعرهای مجموعه «سایهها»ی پیمان چهرازی است که این روزها در نشر آرویج منتشر شده؛ «سایهها» شامل 55شعر غالبا کوتاه است و شعرهای سالهای1382تا1388 چهرازی را دربرگرفته. شعرهای این مجموعه زبانی ساده دارند و در غالب آنها نوعی اندوه که انگار به گذشته برمیگردد، دیده میشود: «اذان مغرب/ زنگ مدرسه بود/ از بیشمار پنجشنبههای رهایی/ چشم واکردیم و/ قد کشیدیم/ آغوشها/ اندازه نشد/ به پنجرهها خیره شدیم». و یا در شعری دیگر: «اذان مغرب است/ لای اخبار روزنامه/ پیچیده بیتعبیر/ سکوت/ خانه مادری را/ به انزوای اتاق/ زنجیر میکند». روز و شب و ایام هفته در تعدادی از شعرهای این مجموعه دیده میشود و روزمرگی زندگی نیز از مضامین حاضر در آنهاست: «دیروز فردا/ شاید باشد/ دور از تو/ به او نزدیک/ دلم نه تنگ میشود/ نه از جا کنده/ و ریشههام... / کدام؟ / دوپا دارم روی خاک/ که جوابم کرده است». و
نیز در شعری دیگر: «در جمعهترین لحظهها/ خانه میکند/ در صدای باد کولر آبی/ درآمیخته صفحه تلویزیون/ بعد تماشای فوتبال/ وجدان ناتمام/ الکن/ داغ پرآواز کیف/ رنج بیخوابی». اگرچه تاریخ نوشتن شعرهای مجموعه «سایهها» نامعلوم است، اما رد گذر سالها و برخی وقایع، بازه زمانیای را که شعرها در آن نوشته شدهاند، میتوان در چند شعر مجموعه پی گرفت. خیابان بیخاطره «همه، همه را نمیشناسند» و «سردرد پایتخت» عنوان دو مجموعهشعر از ناهید یوسفی است که مدتی است توسط نشر آوای کلار منتشر شده. از یوسفی پیش از این هم مجموعهشعرهای دیگری با عناوین «هرکس به طریقی دل ما میشکند»، «عطسههای عصبانی» و «گلها بههوش نمیآیند» منتشر شده بود. مجموعه شعر «همه، همه را نمیشناسند» دارای بخشهایی با نامهای خیسی صورت تو یعنی گناه از من است، نینواز چرخشگر، شرح احوالات، همین ساعت که حالا و فرصت دو صحبت خوشرنگ است. «سردرد پایتخت» هم مجموعهشعری است که شامل چنددفتر با نامهای «تهران، چوپان»، «روستای تو، به گنجشک راه نمیدهد»، «دغدغه»، «آب و اکسیژن»، «مجموعه مجنون»، «آخر ایستگاه پریشانشدگی»، «سرگردانی حوا»، «خیالات
خاکستری» و... میشود. همانطور که از عنوان این مجموعه هم برمیآید، بخشی از شعرهای آن با مضامین مسایل تهران سروده شدهاند. مثلا در یکی از این شعرها میخوانیم: «سنگ میجود/ به جای نان/ دهان آهنی تهران/ و اضطراب فشردهاش/ بر پیشانی شهر میکوبد/ کارخانه استامینوفن هم/ جوابگوی سردرد پایتخت نیست/ خدا/ از آفرینش انسان/ نگران است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.