|

گرگ‌ها

پوریا سوری

به عمویم؛ حمید، که «خانه‌روشن» است هم از عوارض دنیای امروز است که خانه از سکنه و خانواده از مفهومش خالی و خالی‌تر می‌شود. خانه‌های پدرسالاری با آن دید 360درجه، با آن طاق و رواق‌های باستانی، با حوضی که حیاط را حیات می‌بخشید و احتمالا چند درختی که گُله‌به‌گُله بسته به فصلش؛ تابستان باشد سیب سرخ داده یا پاییز باشد خرمالوی گس، سایه و زیبایی افسونگرش را در روحمان می‌دمید، با زیرزمین یا پستویی تاریک و تارگرفته که تخیل در هر زاویه‌اش پنهان بود... . این خانه‌های شگرف که تق‌تق عصای پدر یا عطر گیس بافته مادر در آن موج می‌زد یا حتی ساده‌تر؛ خانه‌هایی که کوچک بودند اما قدرت جادادن «خانواده»ای پرجمعیت را با همه احساساتش در خود داشتند، «وادی‌های ایمنی» با ریشه‌های هزارساله... . اما دردا و حسرتا که این خانه‌ها، خالی می‌شود، فروخته می‌شود، خراب می‌شود و جای آن قوطی‌کبریت‌های تنهایی ساخته می‌شود؛ سرطان‌هایی که بزرگ‌ترین هنرشان توانایی «فرد»ساختن است، فردساختن از هرآنچه ادعای زوج، ادعای بیش از «واحد» را دارد، قوطی‌کبریت‌های تنهایی یک‌نفره، تنهایی دونفره، تنهایی خانوادگی؛ تنهایی رسمِ لامروتی است تخت‌های یک‌نفره یعنی؛ تنهایی تخت‌های دونفره یعنی؛ دوبار تنهایی (علی مسعودی‌نیا) در این میان و در غیاب این خانه‌های روشن، حضور بعضی آدم‌ها مثل معجزه می‌ماند، کسانی که می‌آیند و بزرگی می‌کنند و کوچک‌ترها را که شاید مزه خیلی از این باهم‌بودن‌ها را نچشیده‌اند یا دست‌کم کمتر چشیده‌اند دورهم جمع می‌کنند. بی‌حب‌وبغض و سرخوشانه، بزرگی می‌کنند و خنده و حس ریشه‌داربودن را به جمعی ازهم‌گسیخته می‌بخشند. جان‌های متفرق را مجموع می‌کنند و جانی واحد می‌سازند که سابق بر این به آن خانواده می‌گفتند. امیدوارم از این دست آدم‌ها، از این «خانه‌روشنان» در خانواده شما هم باشد؛ کسی که چارچوب پدرسالارانه را هم حتی شکسته باشد و به کوچک‌ترها مجال حضوری فعال بدهد، کسی که نه می‌رنجد و نه می‌رنجاند. بزرگی می‌کند و می‌گذارد خنده بر لب‌های همخون‌هایش بنشیند و فارغ از اینکه که هستند و چقدر با هم وجه‌اشتراک دارند، ساعتی را زیر سقفی که ستونش، بزرگِ خانواده است بگذرانند و مثل یک خانواده، مثل یک گله گرگ که سودای ماه دارند، بر بالای قله‌ها سرود باهم‌بودن بخوانند، خوش و شورانگیز بخوانند، چه آنکه درباره گرگ‌ها آورده‌اند «در زندگی اجتماعی گرگ‌ها، پیوند اجتماعی ناگسستنی است. آنها باهم شکار می‌کنند، باهم مسافت‌های بسیار طولانی را می‌پیمایند، تا پای جان از هم دفاع می‌کنند و اگر شرایط ایجاب کند باهم می‌میرند.» (از کتاب «انگشتر حضرت سلیمان» نوشته «کنراد لورنتس»، نشر ماهی)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.