کسی هوای ما را ندارد
سجاد صاحبانزند
خبرها مایوسکنندهاند. میگویند که ما تنها دوسال فرصت داریم تا از مرگ دریای خزر جلوگیری کنیم. میگویند حجم دریای خزر به یکدهم کاهش یافته و کارشناسان هشدار میدهند در صورت ادامه شرایط کنونی ، پسماندها و رشد بیرویه صید، در چندسال آینده ذخایر دریای خزر را نابود خواهد کرد. میگویند جنگل گلستان در حال نابودی است، چه به دست کسانی که شبانه درختهایش را میدزدند و چه توسط کسانی که نادانسته آتشش میزنند. میگویند ویلایی که قرار است در دل طبیعت ساخته شود، طبیعت زیبای گلستان را ویران میکند. میگویند سدها و برداشت نادرست از آب زایندهرود، این رود زیبا را در خطر خشکی همیشگی قرار داده. میگویند وسط کارون چنان درختهایی روییده که بیشتر شبیه جنگل میماند تا رودی قابل کشتیرانی. میگویند آب سد لتیان دارد خشک میشود. از آلودگی هوا میگویند و هجوم بیوقفه زباله. میگویند و میگویند و میگویند. رسانهها هم پر شده از نظرات افراد گوناگون درباره این مسایل. اما ما یک لحظه با خود اندیشیدهایم که در برابر فرزندانمان چه مسوولیتی داریم؟ یاد مقالهای از کارل مارکس میافتم که چنین آغاز کرده بود: «انگلستان یک جزیره است.» به گمان هر
کس، نوشتن این جمله در ابتدای یک مقاله، همان حکایت مشهور «از عجایب شیخ ما این است/ که عسل خورد و گفت شیرین است» را تداعی میکند. همه میدانیم و میدانند که انگلستان یک جزیره است. اما مارکس در ادامه به این ماجرا پرداخته بود که جزیرهبودن یعنی چه؟ که این ماجرا چه تاثیری در سیاست داخلی و خارجی این کشور داشته است. حالا حکایت ماست و محیطزیست. همگان میدانیم و میدانند که اگر هوایی برای نفسکشیدن نداشته باشیم، اگر آبی برای نوشیدن نباشد، اگر توفان نمک، همهچیز را خشک کند، اگر درختان از چرخه زندگی خارج شوند، چه بلایی سر ما میآید. با اینهمه نمیدانم چرا کسی به فکر هوای اطراف ما نیست. شبیه پسرکی شدهایم که روی شاخهای نشسته بود و همان شاخه را میبرید. محیطزیست شده یک معاونت برای رییسجمهور و کسانی مثل ما که مرتب نق میزنیم. اگر با زدن سدها، اگر با پل شنی یا به هر دلیل دیگری دریاچه ارومیه را به سمت خشکی بردهایم، اگر به دلیل ریختن زباله و پسماندها و دخالت در اکوسیستم، آب دریای خزر را خشک میکنیم، اگر به فکر زایندهرود نیستیم، اگر کارون را جدی نمیگیریم، چهکسی به فکر آینده فرزندانمان باشد؟ آیا کودکان ما
میتوانند در خانههایی که ما برایشان پیشخرید کردهایم، در توفان نمک، هوای سربآلود و تشنه زندگی کنند؟ میگویند به دوستی (!!) گفتند اگر خشکسالی شود، چه مینوشی. از کجا آب تهیه میکنی؟ گفت از این بطریهای آبمعدنی میخرم. حالا شما اسم این حکایت را بگذارید لطیفه. اما خود شما چقدر به این ماجرا توجه کردهاید؟ ماجرای محیطزیست مهمتر است یا بسیاری از مسایل دیگر؟ قضاوت با خودتان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.