نامه حائریشیرازی به علی مطهری:
از تظاهرات علیه تقلب دفاع نکنید
ایلنا: آیتالله حائریشیرازی پیرو مواضع اخیر علی مطهری نامهای خطاب به وی نوشت. در این نامه خطاب به علی مطهری آمده است: «چون دیدم شما از دعوت مردم به خیابان در سال ۸۸ دفاع میکنید، به دلیل حسنظنی که باید به مومنین داشته باشیم، نظر شما را به یک مطلب عقلانی که امام راحل به آن تاکید داشته جلب مینمایم.» او سپس خطاب به مطهری ادامه داده است: «عقل اجتماعی یعنی التفات به عواقب و لوازم یک تصمیم. دعوت مردم به راهپیمایی آرام در پاریس و لندن با عقل اجتماعی سازگار است؛ چون آنجا خاورمیانه نیست و مردم قرنهاست با حقوق اجتماعی خود زندگی میکنند.» او اضافه کرد است: «سابقه آزادی در کشور ما بهمن۵۷ است. در کشوری که با نفوذ در یک تجمع حزبی، بیش از 70تن از سران جامعه که از سرمایههای اساسی انقلابند از میان میروند، چه توقع دارید که با فاصله ۳۱سال در یک راهپیمایی میلیونی، بهوسیله عوامل نفوذی خسارتهای جانی و مالی پیش نیاید؟ عقل اجتماعی میگوید این کار درست نیست.» در ادامه این نامه آمده است: «میدانید متقین علاقه شخصی خود را در مسوولیت دخیل نمیدهند اما چه میتوان کرد با بدگمانی دیگران؟ عقل اجتماعی حکم میکند قاضی بیطرفی
خود را با اعمال و اقوال خود محرز نماید. عقل اجتماعی حکم میکند دعوتکننده مردم به راهپیمایی سالم میلیونی مسوولیت تمام اتفاقات غیرقابل اجتناب آن را بپذیرد.» در این نامه همچنین آمده است: «وقتی نفوذی میفرستند که یکی را در راهپیمایی آرام بکشند تا بتوانند مامورین را متهم کنند، شما چطور مجوز راهپیمایی آرام میلیونی میدهید؟ اگر شما تصمیمگیرنده در چنین موردی بودید مسوولیت عواقب آن را بهعهده میگرفتید؟» حائریشیرازی اضافه کرده است: «از دعوت مردم به تظاهرات اعتراض به تقلب دفاع نکنید. درست نیست فقط به دلیل اینکه ناظر نهایی انتخابات تمایل خود را به یک طرف در جایی ابراز کرده باشد،راههای قانونی کشف خلاف را مسدود بدانیم و برای گشایش مدار بسته، پای مردم را به میان بکشیم.» در ادامه این نامه آمده است: «مسالهای که باید با حضور کارشناسان حل شود وقتی به مردم واگذار شود مصیبتبار خواهد بود. مگر غیر از این است که اختلاف شیعه و سنی که میبایست در جلسه علما مطرح شود، وقتی به مردم سپرده شد، کشتار بیرحمانه تکفیریها را بهدنبال دارد؟ از روز اول که اعتصام به حبلالله - که نص قرآن است - جدی گرفته نشد، اختلافها حل نشد، تفرقه
روزبهروز سختتر شد.» در فراز پایانی نامه آمده است: «هارون(ع) تجمل پیشروی سامری و اصحابش را بهتر از جدایی بین بنیاسراییل میدانست و علی(ع) هم راه هارون(ع) را شیوه خود قرار داد و میدانیم با آنکه هر دو مورد تفاوت حق و باطل بوده، تفریق و جداکردن ممنوع بوده است. چگونه ممکن است تفاوتی که از نوع تفاوت حق و باطل نیست، مجوز تفرق و جدایی باشد؟ آیا دعوت به راهپیمایی آرام اعتراضآمیز و استمرار اعتراض، نوعی پذیرش تفریق نیست؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.