جشن است دیگر
مهناز افضلی
در چندروز گذشته حتما این خبر را از زوایای گوناگونی شنیده و خواندهایم؛ اولین جشن بخشش بهمنظور تجلیل از هنرمندان و ورزشکاران حوزه عفو و بخشش، خانوادههای بخشنده و قضات موثر در این حوزه. اما جای بسیاری از فعالان هنرمند بخشندگان قضات و وکلای موثر که از سالیان دور در این حوزه کار میکنند خالی بود. ولی من ایمان دارم این دوستانی که نبودند، جزو کسانی هستند که تعریف از عملکردشان را مواجههای سخت و غیرقابل تامل میدانند و کارشان از سر شوق، مهر، انساندوستی و تعهد اخلاقی بوده است و در تمام فرازونشیبهای زندگی به آن وفادار هستند. «جشن است دیگر»... به قول حسنآقا خمینی «برای اینکه عفو در جامعه ما فراگیر شود، باید ابتدا از خودمان شروع کنیم این یعنی فرهنگ.» این دوستانی که نبودند سالهاست فرهنگسازی را شروع کردهاند آنها میدانند بهتنهایی نمیتوان به تمام جهان عشق و مهر ورزید و به توانایی ذاتی جمع ایمان دارند. فرد در جمع معنا میدهد باورها و احساسات مشترک در اعضای یک جامعه بزرگترین موهبت الهی است و چون زندگی سایهای گذراست پس خوبیها، زیباییها و هدف این جشن را گرامی میدارند. یادمان باشد بزهکاری و جرم که منجر به
زندان میشود ناشی از عدم تعادل روانی، ناملایمات، نابسامانی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. تجربه بسیاری از این دختران و پسران جوان از زندگی مختصرشان فقط گرفتاری و مخمصه بوده است. به یاد گفته یکی از این بچهها میافتم، میگفت: «دنیا دیوارهای بلند دارد و درهای بسته که دورتادور زندگی را گرفته است، نمیشود از دیوارهای دنیا بالا رفت، نمیشود سرک کشید و آن طرفش را دید. این صدا مدام در سرم طنین میاندازد و موفق نمیشوم به سکوت وادارش کنم و شاهد پایان غمانگیز و تلخ این آدمها بودن سخت میشود. با خودم که فکر میکنم حس میکنم چیزی که اهمیت دارد این است پدیدهای که امروز از همدلی، مهربانی و همدردی با هر تصویری که در ذهنمان به وجود بیاید تنها نکته قابلاتکاست. جامعه باید تلاش کند جهان را برای این آدمها به مکان زندگی شرافتمندانه و انسانی مبدل کند، به امید آن روز.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.