«دموکرات»ها بر لبه تیغ
روزی که برای «اوباما» نیست
درحالیکه تنها دوروز دیگر تا انتخابات میاندورهای ایالاتمتحده باقی است، تردیدها درباره پیروز این رقابتها همچنان باقی است. باراک اوباما، پس از گذشت ششسال از آغاز دوران ریاستجمهوری خود که با فرازونشیبهایی بسیار همراه بوده، امروز با آزمونی جدی روبهروست: آیا حزب متبوع او خواهد توانست اکثریت خود را در مجلس سنا حفظ کند؟ پرسشی که به احتمال فراوان پاسخی مایوسکننده برای اوباما و یارانش درپی خواهد داشت. از مجموع صدنماینده مجلس سنا، 53 نفر نماینده حزب دموکرات و 45نفر جمهوریخواه هستند، که از این میان، تنها 36 کرسی محل رقابت کاندیداهاست. جمهوریخواهان که عزم خود را جزم کردهاند با صرف هزینههای میلیارددلاری، دموکراتها را در آخرین سنگرشان در کنگره آمریکا نیز از اکثریت بیندازند، تنها نیاز دارند تا شش کرسی را از چنگ دموکراتها درآورند؛ ماموریتی که شاید در انتخابات میاندورهای سال2010 ناممکن بهنظر میرسید، اما اکنون با توجه به افت محبوبیت رییسجمهور و حزب دموکرات و از همه مهمتر، بیانگیزگی رایدهندگان ناراضی که عمدتا حامی حزب حاکماند، بیش از پیش آسان به نظر میآید. با این تفاسیر، رقابت در هفت ایالت میتواند
در سرنوشت سنای آمریکا بسیار تعیینکننده باشد. با وجود آنکه عدممحبوبیت میچ مککانل، رهبر اقلیت جمهوریخواه مجلس و نماینده ایالت کنتاکی، یکی از معدود نگرانیهای حزب جمهوریخواه برای حفظ کرسیهای پیشین است، اما بهنظر میرسد جوان 35ساله دموکرات، آلیسون گرایمز، یارای رقابت با لابیهای قدرتمند این حوزه انتخابی را نداشته باشد. این در حالی است که جمهوریخواهان در شش ایالت دیگر امید بسیاری به پیروزی نمایندگان خود دارند. موقعیت متزلزل مارک بگیچ، نماینده دموکرات ایالت آلاسکا که سال2008 با فاصلهای بسیار کم به مجلس سنا راه یافته بود، چراغ سبزی برای دن سالیوان جمهوریخواه است تا بتواند تنها کرسی این ایالت را که بهطور سنتی حامی جمهوریخواهان هستند، از آن خود کند. کرسی ایالت آیووا نیز به احتمال فراوان به نماینده جمهوریخواه، جانی ارنست خواهد رسید که از حمایتهای میت رامنی در ایام انتخابات بهره برده بود. کانزاس ایالت دیگری است که جمهوریخواهان همین چندماه پیش از پیروزی در آن اطمینان داشتند، درست پیش از آنکه ظهور پرقدرت یک نماینده مستقل، گرگ اورمن، معادلات جمهوریخواهان را بههم بریزد. اما پرخرجترین این رقابتها در ایالت
کارولینای شمالی در جریان است؛ جایی که سناتور دموکرات، کی هاگان برای باقیماندن بر کرسی خود، تام تیلیس را در پیش رو دارد. حضور ششساله هاگان بهعنوان نماینده این ایالت جمهوریخواه بهمعنای دورشدن تدریجی او از سیاستهای دولت اوباما و خطمشی حزبی است؛ حقیقتی که میتواند برگ برنده او در رقابتهای انتخاباتی باشد. از طرف دیگر، انتظار میرود رقابت بین سناتور دموکرات، ماری لاندریو و نماینده جمهوریخواه، بیل کاسیدی در ایالت لوییزیانا به دور دوم کشیده شده و در نتیجه یکی از سرنوشتسازترین رقابتها باشد. اما این ایالت کلرادوست که در صورت شکست دموکراتها حامل هشدارهایی جدی برای آنان است. حتی سهم 21درصدی لاتینتبارها از جمعیت کلرادو و سابقه دوبار پیروزی اوباما در این ایالت نیز مانع از پیشتازی کوری گاردنر، نماینده جمهوریخواه در نظرسنجیهای اخیر نشده است. مسوولیت اجتماعی در سایه آینده سنا با توجه به قریبالوقوعبودن شکست دموکراتها در این شش ایالت که اکثر نظرسنجیها نیز موید آن است، حاکمیت کمیته ملی جمهوریخواهان بر مجلس سنا ناگزیر بهنظر میرسد. اگر چشمانداز تکیه حداقلی جمهوریخواهان بر 233 کرسی کنونی
خود از مجموع 435 کرسی مجلس نمایندگان را نیز اضافه کنید، تازه آن هنگام به دامنه چالشهای پیشروی دولت اوباما و چهبسا شهروندان آمریکایی پس از چهارم نوامبر پی خواهید برد. مککانل، رهبر اقلیت سنا، حتی همین حالا نیز به برادران کوچ که تاکنون 500میلیوندلار به کمپین تبلیغاتی جمهوریخواهان کمک مالی کردهاند، اطمینان داده است که بنا نیست سنای تحت حاکمیت این حزب به طرحهای پیشنهادی پیرامون افزایش حداقل دستمزدها، کاهش نرخ بیکاری و اعطای بستههای وام دانشجویی رسیدگی کند. اما اکثریت جمهوریخواه در مجلس سنا بهطور غیرمستقیم نیز واجد تهدیداتی برای نیروهای پیشرو سیاسی در آمریکاست. تنگنای توافقات با اکثریت جمهوریخواه که دولت اوباما را برای پیشبرد برنامههای سیاسی خود تحتفشار قرار میدهد، میتواند منشأ بحرانهای فراوانی در حوزههای مالیاتی، تامیناجتماعی، محیطزیست و حقوق اقلیتها باشد. تلاش برای توسعه پروژه ریاضت اقتصادی در این میان شاید نگرانکنندهترین پیامد حاکمیت جمهوریخواهان بر مجلس سنا باشد. همین ضرورت رای منفی به احزاب جمهوریخواه است که ندای برخی از نیروهای میانهرو چپ آمریکایی برای حضور فعال در انتخابات را
بههمراه داشته است؛ فراخوانی که البته بنابر نظرسنجیها خریدار چندانی ندارد. در انتخاباتی که برندگان واقعی آن شاید نه حتی کمیتههای فعال سیاسی که 55درصد هزینههای تبلیغاتی را تامین میکنند، بلکه همان 42نفری باشند که با صرف هزینههای میلیونی، دستکم 20درصد از هزینههای انتخاباتی را پوشش میدهند، سخنگفتن از مشارکت فعال در انتخابات و امیدبستن به پیروزی احزاب، شاید محلیازاعراب نداشته باشد. با این حال، هنوز برای خالیکردن عرصه بسیار زود است. باراک اوباما، رییسجمهوری آمریکا، در سخنرانی ماه پیش خود در ایالت ایلینویز، با تاکید بر قدرت مردم، اذعان کرد که شهروندان آمریکایی هرروز با پیامی مشابه روبهرو میشوند: تفکرات و تجربیات شما هیچ اهمیتی ندارند و هیچگاه نمیتوانید منشا تغییر باشید. این دو حزب بزرگ هستند که قدرت را در اختیار دارند و هیچکدام نیز قابلاعتماد نیستند. در نتیجه رایدادن بیثمر است. اما به گمان اوباما، این سنخ از بدبینی حاصل تصمیمگیری خود مردم است. فارغ از نیت رییسجمهوری آمریکا که پس از قبول ضمنی شکست در انتخابات سنا، قصد دارد تا مردم را برای پیروزی در انتخابات فرمانداری به پای صندوقها بکشاند،
میتوان گوشههایی از حقیقت را در سخنان اوباما یافت. هنوز هم میتوان در بازی بزرگان شریک شد و از این فرصت هرچند کوچک به مطالباتی معوقمانده جامهعمل پوشاند؛ فرآیندی که میتواند از همین دور انتخابات در ایالات آلاسکا، آرکانزاس، نبراسکا و داکوتای جنوبی شروع شود. شهروندان این چهار ایالت فرصت آن را دارند تا در روز انتخابات و با رای مثبت به طرح افزایش حداقل دستمزدها، به 16 ایالت دیگری بپیوندند که بناست از سال2015 شاهد افزایش دستمزدها باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.