۷سال پس از «قیصر امینپور»
بهیاد شاعری آکادمیک
سهیل محمودی
امروز سالمرگ «قیصر امینپور» است؛ کسی که ذوق شعریاش را با دانشی آکادمیک درآمیخت. معمولا چنین است که ادیبان و شاعران فاصلهای همیشگی دارند. ادیب با مواد آماده سروکار دارد و شاعر کلماتی تازه خلق میکند. این تفاوت همواره وجود داشته و دارد. چنانکه در گذشته شخصی مثل «شمس قیس رازی» که از ادیبان بزرگ کلاسیک فارسی در قرن هفتم است، فاصله زیادی با کار خلاقه و سرودن داشته است. یا حتی در همین عصر کنونی افرادی مثل دکتر شهیدی یا دکتر فیاض ادیب بوده و از کار خلاقه شعر فاصله دارند اما گروه دیگری هم هستند که اول شاعرند و بعد به تحصیل گونههای مختلف ادبی میپردازند و میتوان به دکتر خانلری اشاره کرد که پیش از اینکه شخصیتی آکادمیک باشد، یک شاعر بود، یا مثلا استاد شفیعیکدکنی یا دکتر مظاهرمصفا یا مهرداد اوستا و البته که قیصر امینپور هم از همیندست بود. این افراد ابتدا در شعر به فضاهای خلاقه رسیدند و بعد آن فضا را به دانشگاه بردند و شأن شعری آنها به شأن دانشگاهیشان، اهمیت بیشتری بخشید. «قیصر امینپور» کسی بود که توانست ذوق را با ادبیت درآمیزد. او و افراد دیگری که نام بردم، فضای رسمی و خشک دانشکده ادبیات را به سمت
جذابیتهای ذوقی و خلاقه بردند. البته در کنار قیصر امینپور، باید از دوست دیگرمان زندهیاد سیدحسن حسینی هم یاد کنم چرا که او نیز شاعری توانا و در عین حال یک چهره موفق و اثرگذار دانشگاهی بود. این شاعران، کسانی بودند که توانستند ذوقشان را به دانشگاه برده و در عین حال با تحصیل آکادمیک و تدریس، به ذوق شعریشان عمق ببخشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.