|

با زبان روزنامه سخن می‌گوییم

مینا نادری . عضو انجمن نقاشان

کمیته نمایشگاه‌های انجمن هنرمندان نقاش ایران، طی فراخوانی از اعضای خود خواست تا برای زادروز تولد نقاشی خود روی مقواهای ٥٠ ×٧٠ شبه‌روزنامه‌هایی بیافرینند از بی‌همتایی خودشان. ١٣٠هنرمند با رویکردهایی متفاوت به این فراخوان پاسخ دادند. آنها با بیانی تجسمی و نوشتاری به این ایده در شیوه‌ای شخصی به ترکیب‌بندی‌های قابل‌تعمقی رسیده‌اند. نمایشگاه ساعت17 یکشنبه، چهارم‌آبان در نگارخانه‌های ممیز، زمستان و پاییز خانه هنرمندان به نمایش گذاشته شده‌ است و تا روز یازدهم همین ماه ادامه دارد. در مراسم افتتاحیه، پرفورمنس پویا جمالی نیز به اجرا درآمد. همچنین ویدیوآرتی از فریده شاهسورانی در گالری میرمیران به نمایش درآمده است. کارگاهی هم به همت کمیته آموزش در گالری نامی برگزار می‌شود. در این کارگاه روزنامه‌ای دراختیار مدعوین گذاشته می‌شود تا روی آن کار کنند. نقاشی‌ها چشم‌اندازهایی است با تعبیر روزنامه‌گونه از هرآنچه در اطراف ما می‌گذرد و بر ما تاثیر می‌گذارد. روزنامه‌ها ذهنیات منعکس‌شده تجربه زیسته هنرمند محسوب می‌شوند که با کنار هم قراردادن متن و تصویر، به بازی‌های بصری و مفهومی جذابی رسیده‌اند. هنرمندان شرکت‌کننده در این نمایشگاه، مسایل اجتماعی و انسانی را در کانون نقاشی‌های خود قرار داده و با گذاشتن مولفه‌ها آن را از تک‌ساحتی‌بودن فضا دور کرده‌اند. نقاشی‌ها آکنده از عناصر متعدد و گاه متناقض است. در واقع این ساختار خودبه‌خود ساختاری متکثر است و کثرت عناصر، فضاها، موتیف‌ها، رفتارهای تکنیکی و استفاده گوناگون از عناصر مختلف بصری در کارها حضوری پررنگ دارند، به‌طوری که موقعیت‌ها، زمان‌ها و مکان‌ها در هم تداخل پیدا کرده‌اند. هر کار به مقتضیات ذهن، عاطفه و احساس یک پیشنهاد زیباشناسانه است و متناسب با نگاه هنرمند و جهانش به واقعیت رسیده و نگاه به پدیده‌ها را تغییر داده است. نقاشی معاصر دستاوردی فردی‌شده و حاصل تلاشی از زیست هنرمند در یک فرآیند طولانی است که در گذر زمان به‌ویژگی و مولفه‌های شخصی‌اش دست پیدا کرده و حاصل روزنامه‌هایی شده است که هریک هویت خود را دارند. به همین دلیل با آثاری روبه‌رو می‌شویم که معرف تجربه نوین آنها از واقعیت خودشان است که به کنش هنرمندانه‌ای از اندیشندگی انجامیده است. من نیز به‌عنوان یکی از اعضای انجمن نقاشان که در این نمایشگاه حضور دارم، داستانی برای کارم ارایه کرده‌ام که به این شرح است: «این بار فرق می‌کند، به قصد لذت، نقاشی نمی‌کنم، به مخاطبان هم فکر می‌کنم، به اینکه واکنش آنها به داستان روزنامه من چه خواهد بود. بوم یا بستر نقاشی همچو کودکی خواهد بود که دایم مرا صدا می‌زند، فریاد می‌زند و نیاز به توجه دارد. باید عناصر را سرجای خود گذاشت، چشم از آن برنداشت، من عاشق کودکم هستم، این نوزاد بخش‌هایی از وجودم را که گمان می‌کنم بهترین بخش‌های مادرانه‌ام است- تاریک‌ترین‌هایش- را بیدار می‌کند. وقتی نقاشی می‌کشم انتظار ندارم کسی ببیندش، می‌کشم فقط برای دل خودم، احساس سبکی می‌کنم برای اینکه به فانتزی‌ها و منطق‌های غیرعادی‌ام میدان می‌دهم، جواب هم می‌گیرم. خوش می‌گذرد و این خوشی تبدیل به راهی می‌شود که به عمق خود رفته و نور را دقیق روی چیزهایی بیندازم که نمی‌خواهم ببینم یا نمی‌خواهم دیگران ببینند. نقاشی تبدیل به روشی برای گفتن حقیقت می‌شود، این روند سخت‌کوشانه خوش‌ترین خوشی ممکن است و برای حفظ این خوشی، به ناخوش‌ترین خوشی‌های وجودم پرداختم که این است معجزه لذت نقاشی!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.