«نهادسازی»؛ حلقه مفقوده تجسمی
حسین عبدالهاشمپور
خانه تئاتر، خانه سینما و خانه موسیقی داریم اما خانه تجسمی کجاست؟ این مطلع یادداشتی است که ١٢آذر سال گذشته در «شرق» نوشتهام. انجمن منتقدان سینما و نیز انجمن منتقدان تئاتر همین یکی، دوماه پیش، جشن سالانه برپا و برگزیدگان خود را معرفی کردند، انجمن منتقدان تجسمی کجاست؟ فقدان فهرستگان اینچنینی در هنرهای تجسمی بسیار بلندبالاست؛ درواقع با وجود دستاوردهای سترگی که لابد خواننده چنین ستونی میداند با چه خونجگرهایی حاصل آمده است، جامعه تجسمی در امر حیاتی نهادسازی، غفلت تاریخی دارد؛ گویا مربع طلایی هنرمندان، گالریداران، مجموعهداران و برنامهریزان فرهنگی این عرصه، چنان سردرگریبان کارهای خویشند که از یاد بردهاند باید استقلال و پیشرفتی را که کسب کردهاند در سایه نهادسازیها، ماندگار و در زمره خطقرمزهای خویش درآورند تا سالیان بعدتر، هیچ دولت و نهادی، چشمطمع به آن نداشته باشد. گویا یادمان رفته همین چندسال پیش مدیری بر مسند مرکز تجسمی ارشاد تکیه زد که بخشنامه کرد همه گالریها باید همه نمایشگاههایشان را روی سیدی به ما نشان دهند و برای تکتک آثار اجازه نمایش بگیرند؛ و نیز صف بایستند و هرسال مجوزهایشان را تمدید
کنند! آن روزگاران در غیاب نهادهای مدنی در جامعه تجسمی کسی نبود که اشتباهات فاحش مدیر مزبور را نقد کند و غیر از چند روزنامهنگار کسی به دفاع از این ساحت برنیامد. اینک در سایهسار دولت فرهنگی، ضروریترین اتفاق در هنرهای تجسمی ایجاد همین نهادسازیها و البته تقویت بنیادین انجمنهای هنری است که حتی از به حدنصابرساندن اعضای خود در مجمعهای عمومیشان عاجزند. این غرولند صبحگاهی را با این خبر خوش درگوشی به پایان میبرم که ممکن است بهزودی انجمن صنفی گالریداران اعلام موجودیت کند. شنیدهها حاکی است تلاش گالریداران برای راهاندازی اتحادیه نافرجام مانده و به انجمن صنفی قناعت کردهاند؛ امیدوارم این آغاز یک گام بلند برای تاسیس نهادهایی از این دست باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.