سارا اشرفی در گفتوگو با «شرق»:
هرکس خود را در یک تابلو پیدا خواهد کرد
مرجان صائبی: سارا اشرفی فارغالتحصیل رشته گرافیک است. کارش را از 13سالگی با کاریکاتور وتصویرسازی در مطبوعات شروع کرده و این فضا، در ادامه کارهایش هم تاثیر داشته است. در 18سالگی مدیر هنری روزنامه ابرار و روزنامه گنبد کبود شد. اولین نمایشگاه انفردایاش را در 18سالگی در گالری «طرح نو» برگزار کرد و بعد از آن بیشتر با گالری «نار» همکاری داشت و چندی پیش هم نمایشگاهی در گالری نگاه برگزار کرد. این گفتوگو به بهانه آخرین نمایشگاه اوست که بهتازگی در گالری «نار» برپا کرد. این چندمین نمایشگاه شماست؟ این سومین نمایشگاه انفرادی من است. در چندین نمایشگاه گروهی در خارج از کشور نیر شرکت کردهام. کارتان را با چه سبکی شروع کردید و طی چه پروسهای به رویکردی که در حال حاضر دارید رسیدید؟ شروع فعالیت هنری من با مطبوعات زمانی شروع شد که 13 ساله بودم. با کاریکاتور وارد فضای مطبوعات شدم. با خودکار و رواننویس طرحهایی میکشیدم؛ خطوطی ساده و سیاهوسفید. زمانی رنگ وارد کارهایم شد که باید برای گزارشها، تصویرسازی میکردم و احساس کردم شاید رنگ اندکی از تلخی کاریکاتورهای
آنروزهایم را بگیرد. یک روز آقای اکبر نیکانپور تصویرساز و نقاش به من گفت: «با آبرنگ کار کن چون در چاپ روزنامه خیلی خوب درمیآید و به این شکل برای اولینبار کار با آبرنگ را تجربه کردم. کارهایم رنگی تازه گرفت. مدتی بعد روی تکنیک، دقیقتر شدم و با وسواس بیشتری کار کردم؛ دیگر از تصاویر ساده و گرافیکی خبری نبود. بهتدریج ساختوساز کارهایم بیشتر شد، طرحها بزرگتر شدند و این تازه شروع نقاشی بود. به نظر خودتان سابقه مطبوعاتی شما چقدر در کارتان تاثیر داشته است؟ آرامآرام از مطبوعات دور شدم، چراکه مطبوعات خیلی سریع و بیوقفه بود. تصمیم گرفتم آهستهتر حرکت کنم. پیاده شدم، ولی با کولهباری پر از موضوعاتی که در مطبوعات با آنها آشنا شده بودم و دیدی خاص نسبت به موضوعات اجتماعی روز و مردم پیدا کرده بودم. در این عرصه یاد گرفتم دقیقتر باشم. تاثیر شرایط اجتماعی بر روح و درون مردم، جریان متفاوتی را در کارهای من ایجاد کرد. یک زندگی روی کاغذها و بومهای من شکل گرفت که با زمان جلو میرفت. کار مطبوعات به من یاد داد با جریان زندگی مردم حرکت کنم و در قالب سوررئال و آمیخته با تصویرسازی به سوژههای اجتماعی
بپردازم. کارهای شما نمادی از زندگی یک زن در شرایط امروز است؟ موضوعات مورد علاقه من که بیشتر به آنها میپردازم، نمایش درون آدمهاست؛ افکار و واکنشهای متفاوتشان در مقابل مسایل مختلف؛ به نظرم این سوژه بیانتهاست. شیفته بهتصویرکشیدن لحظههای تردید شدم؛ لحظههای بیتفاوتی و گاهی تندادن و زمانی مقاومتکردن و... زندگی زخمهایی بر روح انسانها میزند که بهتصویرکشیدن و سازگارشدن با این زخمها هم زیباست. درمورد تنهایی کاراکترهایی که به تصویر کشیدهاید نیز صحبت کنیم. این نگاههای شیشهای، صورتهای خنثی و بدون حس... که بازهم با وجود اینهمه رنگ، حسی از شادی را به ما منتقل نمیکنند. انگار همه اینها محبوس و اسیر شرایط هستند و راه فراری نیست، نظر خودتان چیست؟ دوست دارم تنهایی آدمها را به تصویر بکشم. همه ما در درون خودمان تنها هستیم، حتی اگر در یک پیادهروی شلوغ قدم میزنیم، هرگز درونمان را به اشتراک نمیگذاریم، حتی اگر خیلی حرف بزنیم اما در نهایت هرکس با خودش تنهاست. دوست دارم این تنهایی را به تصویر بکشم، این ناهماهنگیهای ذهن آدمها برایم جذاب است. بهدلیل سانسور به
یک فضای سوررئال گرایش پیدا کردید یا از ابتدا به همین فضا علاقه داشتید؟ خیابانها و کوچهها پر است از تابلوهای سوررئال واقعی که در حرکت هستند، تنها کافی است ثبتشان کنیم. همهجا پر از ذهنهای مشغول است و بهتصویرکشیدن تشویش درون، به اندازه آرامش زیباست؛ بیتردید هرکس خودش را در یک تابلو پیدا خواهد کرد. فکر میکنم با اینکه کارها مفهومی هستند ولی کمی تلاش هم در جهت ابراز مفهوم آنها در کارها دیده میشود. چرا نمادها اینقدر پررنگ هستند؟ فکر میکنم این مساله به روح تصویرگرم برمیگردد چون از ابتدا نقاش نبودم و بهتدریج از گرافیک به طرف نقاشی رفتم. مفاهیم همیشه برای من اولویت داشتند. سعی داشتم با سادهترین شکل، مفاهیم را منتقل کنم. وقتی سنم کمتر بود متنهای ادبی مینوشتم و برایشان در ذهنم تصویرسازی میکردم. شروع این تصویرها با خطوط ساده بود و بهتدریج و آهسته، تکنیک وارد کارم شد. بههرحال این مساله در کارهای اخیرم هم به چشم میخورد. خیلیها به من میگویند کارهایت خیلی حرف دارد و درواقع تابلوهای تصویرسازی در قطعهای بزرگ هستند، ولی فکر میکنم این هویت کارهای من است اگر این نشانهها را از
کارهایم بگیرم هویتشان را از دست میدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.