|

مصیبت اولیای خدا

سیدمحمود علیزاده‌طباطبایی . وکیل پایه یک دادگستری

خداوند علی اعلا را شکرگزاریم که در این دنیای وانفسا و هجوم افکار و عقاید گوناگون، هنوز با ظهور محرم دلمان می‌لرزد و یاد حسین(ع) ما را دگرگون می‌کند. مصیبت حسین(ع) مصیبتی است که به تعبیری که در زیارتش آمده این مصیبت نه‌تنها برای انسان که برای کل هستی عظیم است، این مصیبت چیست؟ آیا درد حسین و رنج حسین، درد تیر و نیزه و شمشیر و تشنگی است؟ این دردها را که خیلی آدم‌ها در طول تاریخ تحمل کرده‌اند، پس مصیبت حسین(ع) چیست؟ اداره جامعه نیاز به سه رکن اساسی دارد: رهبران شایسته و لایق، قانون مناسب و خوب و مردم فهمیده و باشعور. در طول تاریخ، اولیای خدا شایسته‌ترین رهبران بشر بوده و از طرف ذات‌ اقدس الهی مامور هدایت مردم شده و بهترین قانون را برای اداره جوامع بشری آورده‌اند تا بشر بتواند با راهنمایی رسول ظاهر که رهبران الهی هستند و رسول باطن که عقل است حرکت به‌سوی الله را طی کند. انبیا و اولیای الهی برای تحقق اهدافشان مردم را با نرمی و ملایمت هدایت می‌کنند و به تعبیر قرآنی هدف دین تربیت مردم برای برپاداشتن عدالت بوده است «لیقوم الناس بالقسط» و روش تربیتی شناساندن راه درست از نادرست، «قد تبین الرشد من الغی» تا زمینه برای انتخاب انسان فراهم شود و هرکس بخواهد ایمان بیاورد و هرکس بخواهد روی‌برگرداند «من شاء فلیومن و من شاء فلیکفر». اولیای خدا اغلب گرفتار زندان‌ها، شکنجه‌ها، قتل و غارت‌ها بوده‌اند و دشمنان آنها همیشه مسلط و مغرور ولی پیروزی هرکس را در رسیدن به اهدافش باید جست‌وجو کرد، اهداف یاران خدا ایجاد زمینه برای انتخاب انسان است، نشان‌دادن دو راه، راه درست و راه نادرست، «هدیناه‌النجدین» و این است که اولیای خدا همیشه پیروز بوده‌اند چرا که هدف خوب‌شدن آدم‌ها نبوده است بلکه هدف ایجاد زمینه برای انتخاب انسان بوده که اولیای خدا همیشه با این هدف همراه بوده‌اند. رنج و مصیبت اولیای خدا جهل مردم بوده، تاریخ بیان می‌کند که بزرگ‌ترین انگیزه جنایتکارانی که فاجعه کربلا را آفریدند انگیزه دینی بوده است و این مردم جاهل با حربه دین و جهاد مقدس و به امید رفتن به بهشت به جنگ اهل‌بیت رسول‌الله رفتند. ابن‌سعد در روز عاشورا فرمان حمله به اردوگاه سیدالشهدا را با این جمله صادر کرده: «یا خیل‌الله ارکبی و بالجنه البشری: لشکر سوار شوید و به سوی بهشت حرکت کنید.» حسین علیه‌السلام در پاسخ مروان‌بن‌حکم که او را به بیعت با یزید فراخوانده بود، می‌فرماید: «اینک باید فاتحه اسلام را خواند که مسلمانان به فرمانروایی مثل یزید گرفتار شده‌اند.» در واپسین لحظات، حسین(ع) در کنار قبر رسول‌الله حضور می‌یابد و می‌فرماید: سلام بر تو ای رسول خدا من حسین پسر فاطمه، فرزند تو و فرزندزاده تو هستم و من سبط اکبر و فرزند شایسته تو هستم که برای هدایت و رهبری امت، مرا جانشین خود قرار داده‌ای، ای پیامبر خدا اینک امتت مرا خوار و ذلیل کردند و حرمت مرا نگه نداشتند و این است شکایت من به پیشگاه تو تا به ملاقات تو بشتابم. همه درد حسین درد تیر و نیزه و شمشیر و درد تشنگی نیست که این دردها برای خیلی کوچک‌تر از حسین(ع) هم قابل تحمل است، درد حسین درد وارث رسول خداست که می‌بیند در کمتر از یک‌قرن از بعثت رسول خدا به‌نام دین او چه جنایت‌ها و قتل‌ و غارت‌ها انجام شده. فقهای مکه در زمان خروج امام‌حسین(ع) از مکه به ایشان می‌گویند: «آیا از خدا نمی‌ترسی که از جماعت مسلمین خارج می‌شوی و میان این امت تفرقه می‌افکنی.» همان بزرگان صحابه رسول خدا که جنگ‌های جمل، صفین و نهروان را در مقابل امیرالمومنین برپا داشتند امروز قیام امام‌حسین(ع) را محکوم می‌کنند و هرگونه خروج و شورش و قیام علیه امام‌مسلمین را حرام می‌دانند.این است مصیبت بزرگ امام‌حسین (ع). مصیبت کج‌فهمی دین .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.