شهر کارواشها
میرویم سمت بازار بزرگ شهر، آنجا پر است از مسافرخانههای ارزان. چندتایی را بالاوپایین میکنیم. راهروهای کثیف و تاریکی دارند، با صاحبان بدعنق و بیاعتماد. مدام تاکید میکنند که نباید کسی را بیاوری. میگویند هر ایرانی که میآید، به شب نرسیده دست یکی را میگیرد و میآورد هتل! بازمیگردیم به همان هتل. برق قطع شده و نمیشود در آن ظلمت نشست و افسرده نشد. میآیم بیرون و در باغچه کوچک هتل مینشینم. مسافران هتل هم هستند؛ همه مرد، همه آواره، همه در حال سیگارکشیدن و چایغلیظخوردن. سلام میکنم، کسی جواب نمیدهد، چراغهای رابطه هنوز تاریکند. یکی از شنگال آمده، یکی از تکریت و دیگری از امارات. اولی و دومی پناهنده جنگ هستند، سومی، اهل تجارت است که برای خرید پارچه آمده به عراق. تعریفها تغییر کردهاند. سلیمانیه بیشتر از قبل به یک شهر تجاری بدل شده و این را میشود از سرانه مصرف بالای مردمش، ماشینهای گرانقیمت و لوکس و تعداد بینهایت کارواشهایش حدس زد. سلیمانیه شهر کارواشها شده؛ شهر کارواشهای بزرگی که ماشینهای لوکس را برق میاندازند. شهر واردات گسترده آبمعدنی و زبالههای پلاستیکی، شیشهای و کاغذی که جایی در آنسوی
شهر دفن میشوند و گویی هنوز مردم زنگ خطر اینهمه زباله را نشنیدهاند، اما بوی زبالهها از باغچه هتل هم به مشام میرسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.