|

هتل 100دلاری

سعید برآبادی: در لابی هتل اسم شناسنامه‌ای‌ام را نمی‌گویم. می‌گویم «سعید». اینطور بهتر است. جوانک مسوول هتل پاسپورتم را چک می‌کند و به عربی دست‌وپاشکسته‌ای می‌گوید: «کاظم یا سعید؟» می‌گویم فرقی ندارد، دوتا اسم دارم. توضیح نمی‌دهم که چرا اسم اصلی‌ام را نگفته‌ام. می‌گوید اتاق دوتخته موجود دارند و شبی صددلار! به پول ما یعنی 350هزارتومان! به جوانک نگاه می‌کنم، نه کرد است، نه ترک است و نه عرب. بیشتر می‌خورد که از کشورهای جنوب‌آفریقا باشد، آنجایی که رنگ پوست خیلی تیره نمی‌شود اما زبان به‌کلی متفاوت است. هتل، اسم گنده‌ای است برای این آپارتمان. اگر در تهران بود، بهش می‌گفتند مسافرخانه و خانه‌پرش می‌شد؛ «هتل‌آپارتمان». سه‌ستاره هم چسبانده‌اند زیر اسم هتل تا از اتوبان‌های دور و اطراف هم دیده شود. پاسپورت را نگه می‌دارد، پول را می‌گیرد و کلید می‌دهد. طبقه پنجم. آسانسور کار نمی‌کند و باید از پله‌ها رفت. در اتاق را که باز می‌کنم بیشتر متعجب می‌شوم؛ همه‌چیز در اوج سادگی و بی‌سلیقگی است. شاید به این خاطر که باید برای همه سلیقه‌ها باشد؛ برای مسلمانان، برای آنهایی که به سلیمانیه می‌آیند محض تفریح، برای آنها که تجاری سفر می‌کنند و البته به‌تازگی برای مهاجرها. صددلار برای یک‌یخچال، یک‌تلویزیون که فقط پنج‌تا کانال دارد، دوتخت و یک‌اتاق که پنجره‌اش رو به ظلمت اتاق بغلی باز می‌شود. عصر به یکی از دوستان کردم پیام می‌دهم که باید هتل بهتری پیدا کنم. لااقل در مرکز شهر باشد نه در اتوبان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.