|

آیا جایی خبری هست هنوز؟*

کریم ارغنده‌پور

دوران رکود است. نه‌فقط رکود اقتصادی که رکود در سایر عرصه‌ها و از جمله در ساحت اندیشه. سخن جدید و خواستنی کمتر شنیده می‌شود و گویی چندان تلاشی هم برای ارایه و دریافت آن نیست. هفته پیش یکی از دوستان آمار تیراژهای مطبوعات را بازگو می‌کرد که غم‌انگیز بود. این فقط به‌خاطر اعمال پاره‌ای محدودیت‌ها نیست. در جایی هم که عاری از محدودیت است اوضاع چندان شگفت‌انگیز نیست. بازار کتاب را هم که همه می‌دانیم چه وضع اسفباری دارد. از همه مهم‌تر فضای عمومی دانشگاه‌هاست که شاخص مهمی برای رونق گفت‌وگو در عرصه عمومی است و مدتی است که خاموش شده. به نظرم بخش اصلی این رکود عمومی حاصل آن دوران هشت‌ساله و به‌ویژه چندسال انتهایی آن است؛ هشت‌سالی که رونق پیشین را از بین برد، بسیاری برساخته‌ها را خشکاند و حاصلش بی‌حاصلی شد. حالا برای رویش دوباره باید زمانی به بهت و سراسیمگی سپری شود. باید شرایط مناسب باشد تا هوای سخن نو استشمام شود. برخی تصور می‌کنند با گذشت دوران رکود، ساختن عین همان شرایط گذشته ممکن و مطلوب است. البته اینگونه نیست و این سخن خود نشانگر عدم شناخت جامعه و عدم دریافت مناسب از تاریخ است. آنچه رفته، رفته. شرایط جدید حامل تغییراتِ جاافتاده است. بر اساس واقعیت باید چارچوب‌های جدید را بنا کرد و گذشته همچون چراغی است که باید راه فردا را روشن و هموار کند. همین!
*اخوان‌ثالث

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.