|

بانوی گربه‌ها

اشکان خطیبی

هر روز صبح با چند کیسه پلاستیکی بزرگ پر از پس‌مانده غذا و آشغال گوشت سروکله‌اش پیدا می‌شد. از در پایینی پارک. بعد یکی یکی می‌رفت سروقت گربه‌ها. به نیمه‌های پارک که می‌رسید یک لشکر گربه دوره‌اش می‌کردند. او هم سر فرصت می‌نشست. از کیفش دستکش یک‌بار مصرف نایلونی در می‌آورد و شروع به تقسیم محتویات کیسه‌هامی‌کرد. گربه‌ها، انگار که تربیت شده باشند به ترتیب سهم‌شان را می‌گرفتند و گوشه‌ای مشغول لمباندن می‌شدند. گربه‌های زشت، گربه‌های ملوس، گربه‌های چاق، گربه‌های چلاق، گربه‌های زخمی و... . گرسنه. در نگاه‌شان جز احترام و عشق هیچ نبود. بعد دستکش‌های چرب و چیلی را در می‌آورد، گوله می‌کرد و با کیسه‌های غذای خالی داخل کیف می‌گذاشت. تمام این کار‌ها را با ظرافت پرستاری که می‌خواهد بیمارش را پانسمان کند انجام می‌داد. هراز چند گاهی هم دستی به سرشان می‌کشید و اختلاطی می‌کرد. گربه‌ها هم حالا که شکم‌شان سیر شده بود، آیین دلبری به جا می‌آوردند و دور پاهایش می‌لولیدند و با ناز میو میو می‌کردند. این مراسم حدودا نیم‌ساعتی طول می‌کشید و بعد گربه‌ها می‌ماندند و خیالِ خوش فردا و آمدن مادر ترزای‌شان... حالا چند روزی‌ست که پارک از او خالی‌ست. گربه‌ها بی‌حال و غمگین چمن‌ها را در جست و جویش متر می‌کنند. پسرکی افغان وارد پارک می‌شود. در بدو ورود کیسه‌های در دستش نظرمرا جلب می‌کند. شبیه کیسه‌های مادر ترزاست. با گیجی خاصی میان چمن‌ها ایستاده و این پا آن پا می‌کند. -خودشون چرا نیومدن؟ / -بله؟! ! ! / -اون‌خانومی که این غذاهارو داده بهت! چرا خودش نیومد؟! / -آهان. مریضه. خونه افتاده. زنگ زد مغازه به صاب کارم گفت «٢کیلو آشغال گوشت بده شاگردت ببره برا گربه‌های پارک.» و کیسه‌ها را روی چمن رها می‌کند. بر می‌گردد که برود. / -کجا؟ مگه نگفته ببر برای گربه‌ها؟! گیج نگاهم می‌کند انگار که‌گیر افتاده باشد. -بیا. من کمکت می‌کنم. یکی، دو گربه از دور بو می‌کشند و می‌آیند. یکی از کیسه‌ها را برمی‌دارم. -با خودت دستکش آوردی؟ مات نگاهم می‌کند. -بی‌خیال. بیا اون یکی کیسه‌رو بردار برو اون‌طرفِ پارک گربه زیاده. فقط همین‌طور ول نکن جلوشون دعواشون می‌شه. سرتکان می‌دهد. می‌خواهد برود. -صبر کن... چرا خونواده‌شو نفرستاد؟! -خونواده نداره. همیشه تنهاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.