|

سالخوردگی، دوره‌ای مثل باقی دوره‌های عمر

عسل عباسیان: کهنسالی هم دوره‌ای از عمر آدمی‌است اما پذیرش آن اغلب ساده نیست. ازبین‌رفتن شکوه و زیبایی جوانی و رودرروشدن با واقعیت پیری از یک‌سو و روبه‌روشدن با مرگ و نیستی از سوی دیگر، به نظر صعب و دشوار می‌رسد. اخیرا روز جهانی سالخوردگی بود، به همین بهانه سراغ سه‌نفر از فعالان فرهنگی رفته‌ایم تا آنها بگویند چقدر دغدغه گذر عمر را دارند و با فکرکردن به این دوره چه نگرانی‌هایی به ذهنشان می‌آید. مسعود کرامتی . کارگردان طبیعتا من خیلی هم جوان نیستم و بسیاری از اوقات به پیری فکر می‌کنم. بی‌رودربایستی با شرایطی که ما داریم و بسیاربسیار زود همه دوستان و اطرافیانمان را در اثر بیماری‌های لاعلاج از دست می‌دهیم، خب فکرکردن به پیری و تنهایی‌هایش چندان خوشایند نیست. نگرانی از ابتلا به مریضی‌های ناخوشایندی که بسیاری به آن مبتلا هستند یکی از این دغدغه‌هاست. خود من تلخ‌ترینش را با مرگ همسرم در اثر بیماری اخیرا تجربه کردم. با توجه به اینکه بیماری سرطان، تبدیل به یک سونامی شده و با این شکلی که ما زندگی می‌کنیم، مسلما پیری دوره‌ای است که باید دغدغه آن را داشته باشیم. نمی‌توانیم بگوییم پیری هم برای خودش دوره‌ای است و با خیال امن و آسوده به استقبال آن برویم. در اطراف ما، پیری یک روال طبیعی و عادی نیست و دوره‌ای نگران‌کننده است. من شخصا پیری را جذاب نمی‌بینم شاید چون در دوره‌های دیگر هم آنچنان که باید، زندگی برایمان جذاب نبوده که فکر کنیم پیری هم دوره‌ای از دوره‌های زندگی‌است که می‌تواند با خوشی و آسایش سپری شود. شهلا لاهیجی . مدیر انتشارات روشنگران در برهه‌ای که نیرو و انرژی برای فعالیت‌های اجتماعی به اندازه کافی هست و حرفی هم برای گفتن داریم و نیروی فکری‌مان هنوز زایاست، اما جسم بازی درمی‌آورد و رو به کهولت است، ما با پیری مواجه شده‌ایم و اینطور است که از پیری نفرت پیدا می‌کنیم. من یک زمانی پیری را دوست داشتم و فکر می‌کردم این دوران، سال‌های امنیت ماست و سنینی است که در آن خیلی چیزها دیگر تابو نیست و می‌توان آزادانه تجربه‌هایی داشت بدون ترس از خطراتی که در جوانی تهدیدمان می‌کرده اما انکار نمی‌توان کرد که امروز که به این دوره نزدیک شده‌ام، دیگر نگاهم به پیری اینطور نیست. ناتوانی جسمانی دردآور است به‌خصوص که توان فکری داشته باشی و جسمت یاری نکند. نفرت از ضعف بدن، حسی است که من این‌روزها با اندیشیدن به دوران پیری و کهنسالی دارم. ناصر ممدوح . صداپیشه هرگز نسبت به پیری دغدغه‌ای نداشته و ندارم چون فکر می‌کنم جزیی از چرخه‌ای است که برای همه موجودات طبیعت پیش می‌آید. مثل نهالی که یک زمان رشد می‌کند و می‌بالد بعد پوسیده و خمیده می‌شود و از بین می‌رود. اما من همیشه قدرت رویارویی با مرگ را داشته و آن را پذیرفته‌ام و اگر هر لحظه‌ای بخواهم زندگی را ترک کنم، این برایم یک معضل و دشواری نیست. فردا را کسی ندیده، سیبی که بالا بیفتد هزارتا چرخ می‌خورد تا پایین بیاید. کسی باخبر نیست فردا چه اتفاقی خواهد افتاد. شاید فردای پیری من، روزهای بهتری باشد. امیدوارم در روزهای کهنسالی به آرزوهایم از قبیل سلامتی و شادی نزدیکان و افراد جامعه‌ام برسم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.