|

«لاوین» و مرگ فرزند

هرجا که چشم می‌خواهد ببیند، می‌خواهد ثبت کند مفهوم آوارگی را. خاک می‌پاشد در چشم، دوزخ گرمی است که هرچه آب می‌خوری، تشنه‌تر می‌شوی و همین است که آب، مفهوم نجات است در اینجا. مفهوم درامان‌بودن و رهایی موقت از شر مرگ: «خیلی‌ها تشنه مردند. زبانشان تکه چوب شده بود. چاره‌ای نبود، باید همانجا ولشان می‌کردیم، راه خیلی طولانی بود. نمی‌شد بار اضافی همراه آورد. کسی زورش نمی‌رسید جنازه‌ها را صدهاکیلومتر روی دوش ببرد.» داغ «لاوین» اما بار اضافی جسد قوم و خویشش نیست: «داشتم لباس‌های شوهرم را اتو می‌کردم. وقتی که صدای گلوله‌ها را شنیدم، بچه‌ام را زدم زیر بغلم و با دمپایی فرار کردم.» می‌ترسیده که برگردد، می‌ترسیده که توقف کند و تکه شیشه‌ای را که در پایش فرورفته، درآورد. بی‌امان، چهارساعت دویده و وقتی که از شنگال دور شده، متوجه شده که بچه‌اش در آغوشش مرده و پایش از شدت جراحت به مویی آویزان است. از شوهرش خبر ندارد، احتمال می‌دهد که مانده باشد برای دفاع از شهر و شاید هم شهید شده باشد در همان ثانیه‌های اول. مرگ او را شاید بپذیرد اما مرگ نوزاد چهارماهه‌اش را نه. همسایه‌هایش می‌گویند که مدام خودش را نفرین می‌کند که چرا طوری دویده که بچه در آغوشش بمیرد و راستی مگر آغوش مادر جای مرگ است یا جای زندگی؟ همسایگانش می‌گویند به محض رسیدن به کمپ، آواره کودکان شده. در راهروهای بین چادرها راه می‌رود و نمی‌گذارد آب توی دل بچه‌ها تکان بخورد. حواسش به همه بچه‌ها هست و فرقی نمی‌کند، سنی باشند یا شیعه یا ایزدی. به یکی دارو می‌دهد، یکی را می‌برد در شهربازی کوچک کمپ و به آن‌یکی کمک می‌کند که آب لباس‌های شسته را بگیرند و بعد بچه‌ها را در آغوش می‌کشد و گریه می‌کند: «مسیر سنگلاخ بود و مجبور بودم بدوم، اصلا امکانش نبود حواسم به بچه باشد، شاید وقتی که از روی یک سنگ پریده‌ام گردنش شکسته، آخر من ‌چطور مادری هستم؟» ‌«لاوین»! این‌همه کودک هستند در این کمپ، چرا یکی‌شان را به سرپرستی قبول نمی‌کنی؟ کودک هست اما همه صاحب دارند، هیچ کودک بی‌سرپرستی اینجا نداریم. ‌خب، لازم نیست مادرش شوی، می‌توانی دایه‌اش باشی. چه‌کسی اعتماد می‌کند کودکش را به دست زنی بسپارد که کودک خودش را از دست داده؟ و بعد صدای سکوت کمپ و من که خیره شده‌ام به چشم‌های نگران او که خیره است به کوه‌های «عربت». برای اینکه بحث را عوض کنم، می‌پرسم از شوهرت خبر تازه‌ای داری؟ جواب نمی‌دهد، اینجا انگار هیچ‌کس به سوالات جواب نمی‌دهد و فقط آن‌چیزی را که خودشان می‌خواهند تکرار می‌کنند. زن از بین بچه‌ها می‌رود به طرف بسته‌های تازه‌رسیده کفش. کفش‌ها را جفت‌به‌جفت از جعبه درمی‌آورد، شماره‌اش را چک می‌کند، می‌دهد به بچه‌ها که بپوشند و نگاه می‌کند ببیند اندازه‌شان هست یا نه. تقریبا همه کفش‌ها سایز پای بچه‌هاست، جز کفشی که خودش به پا دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.