|

سونیا گماری، برنزی «اینچئون» در گفت‌و‌گو با «شرق»:

گریه‌هایم به خاطر خدا بود

سارا گودرزی

هفت‌ماه پیش که برای بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون آماده می‌شد فکرش را هم نمی‌کرد که بتواند در اولین تجربه حضورش در این بازی‌ها قایقرانی بانوان ایران را سربلند کند. باورش برای خودش هم سخت است؛ باور اینکه خیلی زود توانسته خودش را به آسیا معرفی کند آن هم در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن. سونیا گماری دختر پاروزن کرمانشاهی چندی پیش موفق شد در هفدهمین دوره بازی‌های آسیایی در رشته اسلالوم، «آب‌های خروشان» به مدال برنز دست یابد؛ مدال برنزی که برای نخستین‌بار در تاریخ حضور قایقرانان دختر این رشته در این بازی‌ها به دست آمد. او اگرچه پیش‌بینی چنین نتیجه‌ای را نمی‌کرده ولی می‌گوید این مدال را شانسی نگرفته و خدا جواب زحماتش را داده. گماری که سختی‌ها و کمبودهای زیادی را برای رسیدن به این نتیجه تحمل کرده آنقدر محجوب است که می‌خواهد گلایه‌هایش را در دلش نگه دارد. حقوقی که به این ورزشکار ملی می‌دهند آنقدر ناچیز است که حتی حاضر نیست آن را رسانه‌ای کند. تنها می‌گوید که مسوولان به ورزش بانوان بیشتر توجه کنند. اول از بازی‌های آسیایی شروع کنیم، فکر می‌کردی فقط با هفت‌ماه تمرین بتوانی روی سکوی این مسابقات بزرگ بروی؟ راستش بخواهید نه اصلا فکرش را هم نمی‌کردم. مسابقات اسلالوم برای اولین‌بار بود که در بازی‌های آسیایی برگزار می‌شد و من هم برای اولین‌باربود که در آن شرکت می‌کردم. از طرفی رقبای حرفه‌ای داشتم که به مراتب تجربه آنها از من بیشتر بود. حریف چینی‌ام مدال نقره‌کاپ جهانی را داشت. اما در کل این را باید بگویم که هیچ ورزشکاری هرچند هم که بی‌تجربه باشد صرفا برای حضور در مسابقه به میدان نمی‌رود و تا لحظه آخر هم به فکر سکو و مدال است. من پیش‌بینی چنین نتیجه‌ای را نداشتم اما واقعا می‌گویم که این مدال برنز را مفتی و شانسی به دست نیاوردم. وقتی به خط پایان رسیدی خیلی حس زیبایی داشتی و سرت را بالا گرفته بودی و فقط گریه می‌کردی. این گریه‌ها برای چه بود؟ گریه‌هایم به‌خاطر خدا بود که جواب تلاش‌هایم را داد. شما نمی‌دانید که چقدر زحمت کشیدیم. چه در سرما چه در گرما از زندگی‌ام زدم تا به تمرینم برسم. آسیب‌دیدگی‌های زیادی داشتم که همه را تحمل کردم. تازه از رشته کانوپولو به اسلالوم آمده بودم و قایق کانو را از نزدیک ندیده بودم. نمی‌دانستم چطور باید پارو بزنم. تیم‌های دیگر هرکدام برای شرکت در بازی‌های آسیایی چهار، پنج‌سال تمرین کرده بودند اما من فقط با هفت‌ماه تمرین خودم را به این بازی‌ها رساندم. چرا تصمیم گرفتی رشته‌ات را تغییر بدی و از کانو به اسلالوم بیایی؟ من هفت‌سال عضو تیم ملی کانوپولو بودم. در این مدت هم دو مدال طلای آسیا و دو عنوان پنجمی و ششمی مسابقات کاپ جهانی و قهرمانی جهان را به دست آوردم. ضمن اینکه سه سال پیاپی هم خانم گل رقابت‌های المپیاد، قهرمان کشوری و لیگ برتر زنان ایران در این رشته بودم. با وجود اینکه کانوپولو را دوست دارم اما چون هیچ وقت سهمی در بازی‌های آسیایی ندارد و رشته المپیکی نیست تصمیم گرفتم تا تغییر رشته بدهم چون خیلی برایم مهم بود تا روزی خودم را در این دو میدان بزرگ ببینیم که خوشبختانه به آرزویم رسیدم. این مدال برنز باارزش‌ترین نتیجه‌ای است که بعد از سال‌ها گرفتم. البته این را هم بگویم اسلالوم جزو رشته‌های مشروطی بود و قرار نبود آن را به اینچئون اعزام کنند. با دوندگی‌هایی که آقایان امینی، رییس فدراسیون و دنیامالی، رییس قبلی فدراسیون انجام دادند توانستند مسوولان را متقاعد کنند که ما هم در این بازی‌ها حضور داشته باشیم. الان که مدال بازی‌های آسیایی را گرفتی به المپیک فکر می‌کنی؟ باید ببینم مربیان چه تصمیمی می‌گیرند. این اولین تجربه من در مسابقات اسلالوم بود و باید زمان بگذرد ببینیم از این به بعد چند مرده حلاجم! مسابقات اسلالوم در رودخانه‌های خروشان برگزار می‌شود و ما در ایران پیست مخصوص به این رشته را نداریم. ما تمام این مدت در دریاچه آزادی در آب‌های راکد تمرین کردیم. البته در اینچئون هم با توجه به اینکه کره‌ای‌ها پیست خروشان نداشتند در آب‌های راکد مسابقه دادیم. ولی در کل باید بگویم پیست ایران با پیستی که در اینچئون بود قابل مقایسه نیست و استاندارهای لازم را ندارد. من اگر با این پیست آشنا بودم قطعا می‌توانستم علاوه بر کسب مدال رکورد بهتری هم بزنم. پاداشی که بابت این مدال از فدراسیون گرفتی چقدر بود؟ هنوز چیزی نگرفتم فقط 500دلار از کمیته ملی المپیک پای سکو گرفتم. پاداشی که بر حسب رنگ مدال‌ها به همه مدال‌آوران دادند. ناراحت نیستی از این موضوع که پاداشی نگرفتی چون اکثر فدراسیون‌ها برای مدال‌آورشانشان پاداش‌های نقدی در نظر گرفته بودند؟ ببینید ما تا به اینجای کار هم که برای بازی‌های آسیایی آماده شدیم از خیلی چیزها گذشتیم. مهم این بود که بچه‌ها همه خواستند بهترین باشند و فکر می‌کنم نتیجه‌ای هم که قایقرانی ایران در این دوره گرفت خیلی قابل قبول بود. ما حقوقی هم که از فدراسیون می‌گیریم خیلی ناچیز است حتی کفاف هزینه رفت‌وآمدمان را هم نمی‌دهد. از امکاناتی که در کرمانشاه دارید راضی هستید؟ نه، متاسفانه ما در کرمانشاه حتی یک قایق اسلالوم هم نداریم. در حالی که از تیم چهارنفره خانم‌ها و آقایان که به بازی‌های آسیایی اعزام شدند، سه‌نفرشان کرمانشاهی بودند. ما در کرمانشاه اصلا دریاچه‌ای برای اسلالوم نداریم که بخواهیم در آن تمرین کنیم همیشه در تهران هستیم که اینجا هم آب‌های خروشان ندارد. وضعیت کادر فنی تیم ملی اسلالوم خانم‌ها چطور است؟ خدا را شکر خوب است. خانم اشرف یکی از مربیان کاربلد است که مدام با فدراسیون جهانی و سایر مربیان خارجی در ارتباط هستند تا از علم روز قایقرانی دنیا عقب نباشند. تو جز ورزشکارانی هستی که مدالت در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون به یادماندنی شد. به‌عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای چه خواسته‌ای از مسوولان ورزش ایران داری؟ قطعا این مدالی که من در این بازی‌ها گرفتم باید راهی را برای توجه هرچه بیشتر به قایقرانان این رشته باز کند. اسلالوم بعد از سال‌ها در ایران دوباره شروع به کار کرده و فکر می‌کنم شروع خوبی داشته است. خواسته‌ام از مسوولان این است که به ورزش‌های انفرادی هم مثل رشته‌های تیمی بیشتر بها بدهند. ضمن اینکه هوای ورزش بانوان را از این بعد بیشتر داشته باشند. همه دیدند که خانم‌ها در این دوره از بازی‌های آسیایی سنگ تمام گذاشتند و سهم بسزایی در مدال‌آوری‌های کاروان داشتند. یکی از مشکلاتی که در این سفر من را خیلی اذیت کرد، نبود یک روانشناس همراه تیم بود. من پیش از مسابقه‌ام خیلی از لحاظ روانی تحت فشار بودم، اگر روانشناس داشتم قطعا با شرایط بهتری مسابقه می‌دادم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.