سفر برای ما مهم است
آخر سفر، وقتی که مسافران میخواستند ترک موتورهایشان بنشینند و بروند، خبرنگار «شرق» با زوج استرالیایی صحبت کوتاهی داشت که در ادامه میخوانید: خب، آیا شما عشقموتورهایی هستید که به سفر میروند یا عاشق سفر هستید و برای سفر موتور را انتخاب کردید؟ آنتونی: نه، سفر چیزی است که برای ما مهم است. اتفاقا این موضوعی است که ما در وبلاگ خود به آن اشاره کرده بودیم. ما سفر را دوست داریم و بعضیها با ماشین میروند بعضیها با کولهپشتی، اما ما موتور را انتخاب کردیم. خیلیها پیش از سفر به ما گفتند کار سختی است و میدانستیم که سفر سختتری را انتخاب کردهایم اما بهخاطر همین سختبودنش تصمیم به این کار گرفتیم. کارهای سادهتر را که همه انجام میدهند. آن: ضمن اینکه من بهخاطر داشتن مشکل کمر، فکر میکنم رانندگی با ماشین برایم سختتر بود، ولی سیستم موتور و نوع نشستن روی آن طوری است که احساس میکنم برای کمر من بهتر است. سفر با موتور چه احساسی دارد؟ آنتونی: خیلی جالب است. شما وقتی در ماشین هستید، در حقیقت در یک فضای بسته قرار دارید اما با موتور، شما در فضای آزاد در حال رانندگی
هستید. همهچیز را حس میکنید، تمام منظرههای دور و اطراف را در همان موقعیتی که هست، میبینید و یک ارتباط مستقیم و کاملا باز با اطراف و آدمهای دوروبر خود دارید که در رانندگی با ماشین چنین تجربهای نیست. و شما همانطور که گفتید، راههای سخت را بیشتر دوست دارید؟ آنتونی: نوعی موفقیت است. همهچیزهایی که نیاز داریم و یاد میگیریم، برای ما ارزشمند است. چیزهای زیادی از آدمهای مختلف، فرهنگها و حتی محیط میبینیم و یاد میگیریم. شاید همه ما اخبار یا اطلاعات زیادی در مورد ایران، شیلی، ازبکستان، میانمار بشنویم یا بخوانیم اما ما با سفرکردن به کشورها، دیدن و تجربهکردنشان به درک دیگری میرسیم. آن: ما حتی درجه حرارتهای متفاوت هوا را تجربه میکنیم و گاهی که از من میپرسند آیا نمیترسی، نمیتوانم عقیدهای را ابراز کنم چون واقعا نمیدونم در چه موقعیتی خواهم بود. آن! میدانی که احتمالا سومین زن غیرایرانی هستی که در ایران موفق به موتورسواری شدهای؟ من؟ یعنی قبل از من فقط...؟ نه، فکر میکنم شاید باز هم باشند ولی جالب است؛ چنین احساسی نداشتم. در مورد اینکه آیا زنان اینجا موتورسوار
میشوند یا نه، پرسوجویی نکرده بودم. تحقیقهای ما در مورد ایران نیز مثل همه کشورهای دیگر موردنظر بیشتر مربوط به راه، مسیر و امکاناتی بود که میتوانستیم داشته باشیم. این راه بخشی از سفر ما بود و باید میگذشتیم. آنتونی: مشکل خاصی برای ما در ارتباط با این موضوع پیش نیامد و همهچیز معمولی بود و فقط زمان ابراز احساسات و توجهها که در تمام طول مسیر، معمولا با آن مواجه هستیم. شما چهلمینسالگرد ازدواجتان را در ایران بودید؛ سوار بر موتور با خستگی و کمبود امکانات خاص این نوع سفر. دوست نداشتید برای این روز جا یا موقعیت دیگری باشید؟ آن: نه، همهچیز خوب بود. آنتونی: بله، همهچیز خوب بود. ما در آن لحظه آنجا بودیم و همین کافی است. پس هر لحظه و زمانی میتواند برای ما لذتبخش باشد. ما قبل از ورود به ترکمنستان، در جایی کمپ زدیم و شب را سپری کردیم و برای ما عالی بود. بعد، در ترکمنستان به یکی از هتلهای بسیار لوکس رفتیم. هتل، مقابل کاخ ریاستجمهوری و بسیار فضای آرام و شیکی برای ما بود. آن هم عالی بود. حتی شب ورود به ایران هم، کنار منظره کوهی که مقابل ما بود، کمپ داشتیم. آن هم برای ما عالی بود. هرزمان و
لحظهای شرایط خودش را دارد و ما به این اعتقاد داریم. آن! آیا هدیهای هم برای سالگرد ازدواج از آنتونی گرفتی؟ آن: (میخندد و سر را به نشانه «نه» تکان میدهد و با شیطنت ادامه میدهد) آنتونی خواست که از اینجا هدیهای برای خودمان بگیریم، مثل فرشی کوچک اما نخواستم. میتوانیم بعدا این کار را انجام دهیم. هدیه چندان برای من مهم نیست. شما تا مدتی دیگر ایران را ترک میکنید و چندماه دیگر هم به استرالیا بازمیگردید. سفر سخت و طولانیای بود. بعد از این سفر چهکار خواهید کرد؟ برای آن تصمیمی گرفتهاید؟ آن: (با خنده) میخواهیم وقتی بزرگتر شدیم... آنتونی: (با خنده) بله، بله، وقتی بزرگ شدیم... آن: در واقعیت ما پیر هستیم و باید فکر بازنشستگی خود باشیم، اما به این موضوع فکر کردیم و تصمیماتی گرفتهایم. سفر طولانی برای ما سخت است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.