«داعش»، «کوبانی» اردوغان و اقلیم کردستان
اردشیر زارعی قنواتی
شرم جهانی در شهر «کوبانی» در حالی خود را به رخ میکشد که تروریستهای داعش در زیر گوش جامعه جهانی و ائتلاف به اصطلاح ضدتروریستی به رهبری آمریکا در آستانه تسخیر این دژ مقاومت قرار دارند. دختران و پسران مسلح کرد در کمیتههای دفاع خلقی، با کمترین امکانات چندینماه است که دست به یک مقاومت همهجانبه تا پای جان در این شهر زدهاند و شرافت خود را در مقابل مهاجمان متوهش داعشی همچنان حفظ کردهاند. گفته میشود چنانچه به فوریت، کمکهای تسلیحاتی و نظامی به این شهر نرسد سقوط کوبانی اجتنابناپذیر خواهد بود. کوبانی بدون شک تاوان استقلال، عدم دریوزگی، عدم انطباق منافع در چینشهای ژئوپلتیک منطقه و ادعاهای دروغین مبارزه با تروریسم بنیادگرای داعشی را میپردازد. هر چند که در طی سالهای اخیر اعراب خلیجفارس و تا حدود زیادی ائتلاف غربی ضد «بشار اسد» بستر این آنارشی واپسگرایانه را فراهم کردهاند اما هماکنون ترکیه در کانون تحولات این منطقه قرار داشته و به نظر میرسد که متهم اصلی برای فاجعهای که قرار است در کوبانی اتفاق بیفتد را باید در آنکارا و دولت به رهبری «رجب طیب اردوغان» جست. شاید پر بیراه نباشد اگر گفته شود ترکیه مسبب
اصلی سقوط کوبانی و فجایع کنونی و آتی در این منطقه خواهد بود. هیچ بهانهای از جمله حساسیت امنیتی ترکیه بهواسطه مرز 1200کیلومتری این کشور با عراق و سوریه، احتمال قدرتگرفتن حزب مخالف کارگران کردستان ترکیه («پکک») و عدم پذیرش شروط ترکیه برای مبارزه همزمان با داعش و دولت اسد، نمیتواند توجیهکننده سیاست فرصتطلبانه و غیرمسوولانه دولت آنکارا در قبال سقوط کوبانی تلقی شود. امروز دیگر پاسخ به این معما که چرا در شرایطی که بیش از 40کشور قدرتمند با دستان باز در ائتلاف ضدداعش گرد هم آمدهاند و با فراغ بال هر کجای خاک سوریه را که بخواهند بمباران میکنند، آنان از سرکوب داعش در اطراف کوبانی عاجز بوده و تروریستهای داعش به راحتی به پیشرویهای خود به مرکز این شهر ادامه میدهند، چندان سخت نیست. یکی از بهانههایی که همیشه از طرف واشنگتن و بروکسل برای عدم موفقیت در سرکوب داعش مطرح میشود، آن است که بمباران هوایی بدون نیروهای عملیاتی در میدان نبرد عامل اصلی این موضوع است. اما در کوبانی به استناد تمامی شواهد و گزارشات مستند، هزاران مبارز و فدایی کرد در میدان جنگ حضور دارند که تا پای جان ایستادگی کرده و مصمم به مبارزه تا
آخرین نفس خواهند بود. آیا واقعا بزرگترین ارتشهای جهان و تکنولوژی نظامی آنان که حداقل قدرت برتر خود را در جنگهای بالکان بهخوبی نشان دادند، امروز توان شکستن محاصره کوبانی را ندارند. تاکنون حتی یک گزارش در مورد ارسال تجهیزات حتی سلاحهای سبک به مبارزان کوبانی وجود نداشته و حتی به گفته بسیاری از فرماندهان مدافع کوبانی و گزارشگران تلویزیونی حاضر در مرز ترکیه که با چشمان غیرمسلح نیز تحرکات نظامی داعش را مشاهده میکنند، بمباران مواضع داعش توسط هواپیماهای ائتلاف بیشتر سمبولیک و نمایشی بوده است. تصویب لایحه دولت اردوغان برای دخالت نظامی در سوریه و عراق در پارلمان ترکیه، حداقل مجوز حمله به داعش را به ارتش تا دندان مسلح ترکیه میدهد اما اردوغان به عینه هیچ مشکلی با داعش و سقوط کوبانی ندارد و تنها مترصد دنبالکردن اهداف ماجراجویانه خود برای ایجاد منطقه حائل در خاک سوریه، منطقه پرواز ممنوع، سقوط اسد، دنبالکردن مبارزه با «پکک» و مهمتر از همه ازمیانبرداشتن «کانتون»های خودگردانی کردها در خاک سوریه است. تجارب قبلی حملات ارتش ترکیه به عمق خاک عراق برای سرکوب ««پکک»» بهخوبی نشان میدهد که آنکارا واهمه چندانی
نسبت به حساسیتهای امنیتی مرزهای خود ندارد و در این مورد تنها هراس ترکیه برهمخوردن اتحاد خویش با داعش است که دستان آنان را برای اقدام مسوولانه بسته است. سقوط کوبانی نشاندهنده سقوط ادعاهای واهی مبارزه با داعش و سقوط ارزشهای انسانی برای جلوگیری از فاجعه انسانی به دست تروریستهای بنیادگرای داعش خواهد بود. حتی این بهانه که برخورد قاطع با هجوم داعش موجب حساسیت اعراب سنی ساکن در مناطق تحت تصرف این گروه خواهد شد نیز در مورد کوبانی صدق نمیکند، چراکه تودههای کرد منطقه و شهر کوبانی در این خصوص در سرکوب داعش با ائتلاف در یک انطباق منافع قرار دارند. جلوگیری پلیس و ارتش ترکیه از ورود داوطلبان کرد و چپگرایان ترک به کوبانی برای جلوگیری از سقوط این شهر بهخوبی نشان میدهد که نمایش صف تانکها و آمادهباش ارتش ترکیه بیش از آنچه اقدامی پیشگیرانه علیه داعش باشد، یک آمادگی برای بعد از بروز فاجعه و رقمزدن معادلات جدیدی بهنفع سیاستهای ماجراجویانه اردوغان خواهد بود. ترکیه اردوغان دارد با ارزشهای انسانی بهنفع منویات ماجراجویانه در عرصه سیاست خارجی بازی میکند که حداقل در مورد طرح صلح با کردهای ترکیه میتواند هزینههای
زیادی را در عرصه سیاست داخلی این کشور به دولت حزب عدالت و توسعه تحمیل کند. بیتفاوتی اقلیم خودمختار کردستان عراق و بهخصوص ناسیونالیسم کردی از نوع فئودالیته امثال «مسعود بارزانی» نیز از این اتهام بیتعهدی و عدم پذیرش مسوولیت در قبال کوبانی برکنار نخواهد ماند چراکه به نظر میرسد وی رقابت با کاریزمای «عبدالله اوجالان» را بر نجات مردم کوبانی ارجحتر میداند. تاریخ، چرتکهاندازان، وجداندردگرفتگان دروغین، معاملهگران پشتپرده با داعش و مدعیان سفسطهباز دموکراسی را در فردای سقوط کوبانی و بروز فاجعه انسانی نخواهد بخشید و امروز دقیقا همان نقطه عطف تاریخ است که عیار تعهد به حقوق بشر، صلح، مبارزه با تروریسم و تعاملات منطقه برای حفظ ثبات و امنیت خاورمیانه مشخص خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.