|

آینه

ایران یادداشت: «بزرگ‌نمایی یک نطق غیر دیپلماتیک » علی بیگدلی در رابطه با دوران ریاست‌جمهوری آقای احمدی‌نژاد به‌خاطر دارم زمانی که وزیر خارجه آلمان به ایران آمد، پس از بازگشت به آلمان و در مصاحبه‌ای، گفت: «با 10نفر از مقامات ایرانی ملاقات کردم که 10نظر متفاوت داشتند.» به گمان وزیر خارجه آلمان هیچ نوع رابطه ملی میان این 10نفر احساس نمی‌شده است. این قضاوتی است که آن زمان اغلب مقامات خارجی در ملاقات با مقامات ایرانی مطرح می‌کردند؛ لذا باید تلاش شود که این دیدگاه نسبت به ایران حذف شود. متاسفانه باید پذیرفت که برخی جریان‌هایی که در دولت احمدی‌نژاد در پناهگاهی امن حضور داشتند و می‌توانستند با خیال راحت اقدامات غیرقانونی خود را پیش ببرند، حالا از شفاف‌شدن نگران هستند و می‌ترسند شفاف‌سازی‌های آقای‌روحانی فضای زیست را از آنها بگیرد. بنابراین اکنون که این گروه‌های صاحب قدرت، پناه‌شان را از دست داده‌اند باز هم برای تخریب دولت روحانی تحریم می‌شوند. این بیانگر آن است که دولتمردان ما برای ارتقای منافع ملی و مصالح مملکتی کار نمی‌کردند بلکه بیشتر در پی کسب رضایت احمدی‌نژاد بودند. در حال حاضر نیز انتقادهای‌شان مبتنی بر مصلحت‌گرایی ملی نیست بلکه متکی بر مصلحت‌گرایی‌های فردی است و این طرز تفکر سیاسی که از زمان احمدی‌نژاد به ارث مانده است، نشان‌دهنده فقدان فهم اصول و موازین سیاسی در جهت ارتقای سطح منافع ملی است. داستان‌هایی که امروز به‌عنوان دلواپسی شنیده می‌شود ناشی از نگرانی نسبت به لطمه‌خوردن به منافع ملی نیست بلکه بیشتر شکل انتقام‌گیری دارد. به یاد داریم زمانی که آقای احمدی‌نژاد 11روز قهر کرد هیچ‌وقت مجلس این اقدام غیرمتعارف را تحلیل به عدم کفایت او نکرد ولی همین مجلس از قبل گوشزد کرده که اگر روحانی با اوباما مذاکره کند طرح عدم کفایت او را در مجلس مطرح خواهند کرد. حال این سوال پیش می‌آید، دولت قبلی چرا از این توان برخوردار بود و چرا معایبش و زیان‌هایی که به منافع ملی وارد شد جایی مواخذه نشد. دلیلش هم شاید همین باشد که برخی کانون‌های برتر قدرت، آن دولت را حمایت می‌کردند. کیهان سرمقاله: «آهنگر بلخ و آلزایمر سیاسی!» سیده‌آزاده امامی ظاهرا اختلال حواس آقایان به حدی بوده که هنوز متوجه نیستند یا شاید تظاهر به این امر می‌کنند که انتقادات مطرح‌شده نه معطوف به دیوید کامرون و سخنان گستاخانه وی، که متوجه رییس‌جمهور محترم خودمان است که چرا در برابر این یاوه‌گویی‌ها کمترین واکنشی نشان ندادند و حتی به نوعی از اشاره صریح به نام «آمریکا» و «انگلیس» به مثابه ریشه تمام شرارت‌ها و خشونت‌ها و افراطی‌گری‌ها ابا کردند! به عبارت دیگر نه‌تنها در میان منتقدان این رویکرد کسی کمترین انتظاری نداشت که پس از این دیدارهای صرفا تبلیغاتی کمترین تغییری در مناسبات نظام اسلامی با سرکردگان نظام سلطه حاصل شود، که اتفاقا چنین گمانی را یک توقع ساده‌لوحانه و کودکانه می‌دانست که به‌غایت از درک واقعیت‌های جاری در عرصه جهان خارج بی‌بهره است و حتی دور از انتظار نمی‌دانست که این انگلیسی خبیث اراجیف بارها گفته‌شده خویش را باز هم تکرار کند، بلکه سوال این است که اگر قرار است پس از تمام این دیدارها و گفت‌وگوها که بعضا «نابجا» نیز بوده است و دست‌ودلبازی‌های سوال‌برانگیز در حوزه تعهدات خودی و تساهل و نادیده‌انگاری تعهدات طرف مقابل همچنان اتهامات و اهانت‌ها و افزون‌طلبی‌ها و زیاده‌خواهی‌های آنان بر مدار سابق باشد، چه حاصل از این تغییر رویکرد که بسا به‌قیمت شکسته‌شدن ابهت انقلاب اسلامی در برابر ملت‌های به پاخاسته نیز تمام بشود و به تعبیر سکان‌دار حکیم انقلاب اسلامی را در چشم آزادگان جهان به «تذبذب» نیز متهم بدارد؟ اعتماد یادداشت: «ترس نتانیاهو از چیست؟» هارون یشایایی زندگی یهودیان در ایران با آنچه نتانیاهو درمورد جمهوری اسلامی ایران می‌گوید در تناقض آشکار است. محدودیت‌هایی که دولت‌های اسراییلی بر شهروندان خود به ترتیبی که ذکر شد اعمال می‌کنند نشان از ماهیت نژادپرستانه نتانیاهو و لیبرمن دارد و زندگی ایرانیان یهودی با همه افت‌وخیزهای آن نشانه وجود قانون‌اساسی ایران است که روش زندگی مسالمت‌آمیز مردم ایران در آن تعیین شده و روحانیون مسلمان با سعه‌صدر از زندگی و عقاید اقلیت‌های دینی در جمهوری اسلامی ایران دفاع می‌کنند. برای اینکه شاید این مطلب را کسی در جایی بخواند و اهمیت آن را با سخنان نتانیاهو در مجمع‌عمومی سازمان‌ملل مقایسه کند، یادآور می‌شوم که حدود 18هزارنفر یهودی ایرانی در تهران، شیراز، اصفهان، کرمانشاه، کرمان، یزد و سایر شهرها با وجود پراکندگی جمعیت زندگی می‌کنند. در تمام این شهرها کنیسه‌های یهودیان دایر است و فرایض خود را در نهایت آزادی انجام می‌دهند و در حدود قوانین جمهوری اسلامی ایران حقوق آنها رعایت می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.