|

مسعود حجی‌زواره، طلایی تکواندو:

تغییر کادر فنی به تیم ضربه نزد

سارا گودرزی، خبرنگار اعزامی «شرق» به «اینچئون»

در روزی که همه چشم‌انتظار این بودند تا یوسف کرمی، قهرمان تکواندو جهان و دارنده مدال برنز المپیک، خاطره‌خوش کسب دومدال طلای خود در بازی‌های آسیایی دو دوره قبل در دوحه و گوانگجو را برای کاروان ورزش ایران تکرار کند، او ناباورانه از دور مسابقات حذف شد و مسعود حجی‌زواره، تکواندوکار جوان تیم‌ملی جای خالی او را پر کرد؛ جای خالی‌ای که با مدال خوشرنگ طلا پر شد. تکواندوکار وزن 74-کیلوگرم مردان کشورمان که برای نخستین‌بار حضور در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن را تجربه می‌کرد برای رسیدن به فینال حریفانی از ویتنام، هند و فیلیپین را شکست داد و در مبارزه آخر خود مقابل «نیکیتا رافالویچ» ‌حریف قدرتمندی از ازبکستان قرار گرفت. او حریف ازبکی خود را در مبارزه‌ای حساس و نفسگیر در راند طلایی مغلوب کرد تا شیرینی مدال طلایش دوچندان شود. رقابت این دو تکواندوکار به‌قدری دیدنی بود که همه حاضران در سالن به تشویق نماینده ایران ‌پرداختند. گفت‌وگوی حجی‌زواره، دارنده مدال طلا و نقره مسابقات قهرمانی آسیا را می‌خوانید: در اولین حضورت در بازی‌های آسیایی به مدال طلا فکر می‌کردی؟ من ماه‌هاست که در اردوها تمرین می‌کنم تا به این بازی‌ها اعزام شوم. اینکه فکر می‌کردم حتما مدال طلا را بگیرم نه ولی مطمئن بودم که روی سکوی این بازی‌ها خواهم رفت. به همین دلیل در بازی فینالم خیلی با احتیاط مبارزه می‌کردم تا نگذارم حریفم امتیاز بگیرد. حریف ازبکی‌ات سرسخت بود؟ بله، حریف قدری بود. کلا سطح مسابقات خیلی بالا بود. طوری که حتی خیلی از تکواندوکارانی که در رقابت‌های جهانی قهرمان شده بودند باختند و از دور مسابقات حذف شدند. تاثیر مدال طلا روی رده‌بندی کشورها حساسیت این بازی‌ها را واقعا بالا برده و همه کشورها با بهترین‌های خود به این میدان می‌آیند. تیم‌ملی تکواندو طی دوسال اخیر با تغییرات زیادی در کادر فنی روبه‌رو بود. فکر نمی‌کنی این موضوع به بدنه تیم آسیب ‌زده باشد؟ من ورزشکارم و وظیفه‌ام این است که در اردوها حاضر باشم و تمرین کنم تا در چنین روزی برای کشورم افتخار کسب کنم. صحبت درباره تغییر مربیان وظیفه من نیست. اما در کل می‌گویم که تغییر کادر فنی ضربه‌ای به ما نزد و کل تیم حرفه‌ای هستند. من هم که الان مدال طلا گرفته‌ام به‌خاطر همین مربیان است. اگر آنها نبودند هرگز این مدال طلا گردن من نبود. مدالت را به چه‌کسی تقدیم می‌کنی؟ به خانواده‌ام که همیشه حامی‌ام بودند. شما نمی‌دانید که یک ورزشکار که شبانه‌روز در اردوهاست چقدر باید از طرف خانواده‌اش حمایت روحی شود تا در تمرینات دوام بیاورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.