|

روایت مرد آرام

حسن محمودی

حتی بعد از مرگ هم احمد بیگدلی نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس، بازیگر، خطاط و مستندساز را متولیان امور هنری و سینمایی جدی نگرفتند و مرکز هنرهای نمایشی و سازمان سینمایی به پیام تسلی برای خانواده‌اش و جامعه هنری و سینمایی بسنده کردند. به شهادت نمایشنامه‌هایی که از او بر روی صحنه رفته است و همان «دالو و چند نمایشنامه دیگر» یکی از قدرترین نمایشنامه‌نویسان ایرانی را از دست دادیم و جامعه تئاتری عین خیالش نبود. از پیرمردان «سفر مردان خاکستری» امیرشهاب رضویان یکی دیگرشان کم شد و انگارنه‌انگار فیلمنامه‌نویس واقعی «مرگ پلنگ» و استاد فیلمنامه‌نویسی انجمن سینمای جوان و مدرس دانشگاه از دنیا دستش کوتاه شده است. تنها آنچه در این وانفسا باز هم به داد احمد بیگدلی رسید، از میان انبوه داستان کوتاه و رمان، همان یک کتاب لاغر داستان بلند «اندکی سایه» بود که بارها و بارها با صدای محشرش آن را برایم خوانده بود. «اندکی سایه» با کسب عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی در بزنگاه حساسی، راه را برای مطرح‌شدن ‌نویسنده‌اش باز کرد تا لااقل کتاب‌های دیگر به زیور طبع آراسته شوند و ‌نویسنده‌شان دست‌کم دلخوش به انتشارشان باشد. جدای از مبلغ جایزه که به گوشه‌ای از زخم زندگی آقای‌نویسنده زده شد، کتابی که یکی از دو رمان برنده کتاب سال جمهوری اسلامی تا به امروز است، حتی در استقبال مخاطب نیز شانس زیادی پیدا نکرد و با وجود شهرتش از سه چاپ فراتر نرفت که در نهایت پیرمرد ‌نویسنده اعتراضش را با تغییر ناشر اعلام کرد. عنوان کتاب سال و بعدها برنده کتاب فصل و برنده جایزه شهید غنی‌پور هیچ‌کدام نتوانستند اندکی رفاه و آرامش برای‌ نویسنده‌ای فراهم بیاورند که به اعتبار قدرت خلاقه‌اش و آثاری که از خود به‌جای گذاشت، حقش خیلی بیشتر از اینها بود. همه این القاب و عناوین تنها منجر شد به پیام مدیر بنیاد شعر و ادبیات داستانی و معاون فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. حالا هم به همت بنیاد شعر و ادبیات داستانی سرای داستان این مرکز در اختیار دوستان و شاگردان سینمایی، تئاتری، تلویزیونی و داستانی او قرار گرفته تا امروز سه‌شنبه هشتم مهر یادش را گرامی دارند. منتها حق ‌نویسنده ایرانی فراتر از این حرف‌هاست. احمد بیگدلی را از زمانی که شناختمش برای نوشتن ولع داشت، اما دریغ که نوشتن مجال می‌خواهد و او حتی در لحظه مرگش نیز به‌دنبال معاشی بود تا مجال نوشتن را برای خود فراهم کند. عجیب که هر دو بدجوری پیرمرد را که آبروی ادبیات و هنر بود، از پا درآوردند. احمد بیگدلی بعد از اجرای شاهکار «دالو» غریب ماند و همه‌وقت دربه‌در و به‌دنبال رد آشنایی می‌گشت که او را آنطور که شایسته‌اش است، باز شناسد. اگر مجال دیدار با او را داشته‌اید، به یاد بیاورید، زل‌زدن‌های از سر تردیدش را به ته چشم‌های‌تان. سرای داستان بنیاد شعر و ادبیات داستانی در بن‌بست چهارم کوچه نوید، خیابان استاد نجات‌الهی، ساعت 16 امروز پذیرای به سوگ نشستگانی است که حرمت کلمه و ایده را می‌دانند. غریبه آشنا گوشه‌ای از سالن زل زده است به آستانه در تا بلکه رد آشنایی را پیدا کند. شاید شما همانی باشید که خالق «کتاب اندوه» چشم‌به‌راهتان باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.