آینه
ایران یادداشت: «2 ارمغان سفر نیویورک»؛ علی بیگدلی در میان اتفاقات سفر نیویورک، دیدار حسن روحانی با دیوید کامرون نخستوزیر انگلیس از اهمیت ویژهای برخوردار است. خبرهای منتشره از جزییات این نشست نشان میدهد که طرفین مباحث جدی و انتقادی را مطرح کردهاند. از یک منظر سخنرانی کامرون علیه ایران پس از انجام این دیدار یک اقدام غیردیپلماتیک بود که نوعا نشاندهنده عدمرعایت آداب دیپلماتیک از سوی نخستوزیر انگلستان بود... آقای روحانی از ابتدا گفته است که برخلاف مشی برخی سیاستمداران دنبال جنجالسازی و ایجاد موجهای خبری بیحاصل و زیانبار نیست بلکه درصدد برآمده با شیوهای دیپلماتیک به بیان مهمترین مشکلات ایران با غرب و نیز بحرانهای خاورمیانهای بپردازد. بنابراین نکتهای که باید در پس این سفر و ملاقاتها و حواشی آن مدنظر احزاب و نخبگان سیاسی ما باشد این است که اصولا ساختار دولت و حکومت ما و غرب و نگاهمان به نظام بینالملل کاملا با یکدیگر متفاوت است. نه ما و نه آنها نمیتوانیم از ارزشهایمان عدول کنیم. بنابراین لازم است که دوطرف به تفاهمی از جنس پذیرش یکدیگر دست پیدا کنیم و بهدنبال تغییر یکدیگر
نباشیم. کیهان « طلبکاری در قبال نرمش یکطرفه راز بنبست مذاکرات نیویورک» لجبازی و زیادهخواهی آمریکا و غرب، هفتمین دور مذاکرات هستهای طی یکسال گذشته را به بنبست رساند. در حالی که اعلام شده بود وزرای خارجه 1+5 و دکتر ظریف در نیویورک با هم مذاکره میکنند، اعلام شد بهدلیل بهدستنیامدن پیشرفت خاصی این مذاکرات لغو شده است. این در حالی بود که دکتر ظریف در همین سفر دوبار - با حضور اشتون- با وزیرخارجه آمریکا گفتوگو کرد. پیش از اعلام انتشار خبر لغو مذاکرات هفتجانبه، فرانک والتر اشتاینمایر وزیر خارجه آلمان اعلام کرده بود: «در 10سال گذشته هرگز چنین به توافق هستهای نزدیک نبودهایم». اما چه اتفاقی افتاد که مجددا مذاکرات به هم خورد و توافقی در نیویورک به دست نیامد. زیادهخواهی مضاعف طرف آمریکایی درباره تعلیق بخشهای دیگری از فعالیتهای هستهای ایران از جمله در زمینه کاهش تعداد سانتریفیوژها از 9400 دستگاه به نصف یا یکسوم این رقم در کنار حوالتدادن لغو تحریمها به 10،15 سال دیگر از جمله دلایل بنبست مذاکرات با وجود نرمش طرف ایرانی ارزیابی میشود. سند این ادعا اظهارات دکتر روحانی در کنفرانس خبری
است. رییسجمهور گفت «ما تعدیلهای لازم را انجام دادهایم و اکنون توپ در زمین 1+5 است.» جوان یادداشت: «انتظاری جز این از روباه نمیرفت!»؛ محمدجواد اخوان اقدام اخیر کامرون، بیسابقه نیست و ناظران سیاسی به خوبی واقفند که اتخاذ چنین رویکردهایی از سوی قدرتهای زیادهخواه استعماری در گذشته دور و نزدیک کاملا مسبوق به سابقه است. پرسش مهم و درخور تامل آن است که آیا احتمال ولو ضعیف چنین رویکردی از سوی طرف مقابل نباید مسوولان دیپلماتیک کشورمان، خصوصا برنامهریزان سفر رییسجمهور را به اندکی احتیاط در برنامهریزی چنین دیداری وامیداشت؟ ... آنچه مایه تاسف بیشتر است اینکه سخنرانی رییسجمهور محترم کشورمان در مجمععمومی پس از سخنرانی نخستوزیر انگلستان قرار داده شده بود و این فرصت خوبی را برای واکنشی متناسب از سوی کشورمان به دست میداد. متاسفانه از این فرصت نیز استفاده لازم نشد و در متن سخنرانی رییسجمهور که میتوانست اقتدار کشور و نظام را در عرصه بینالملل به خوبی نمایان سازد هیچ پاسخ متناسبی به اظهارات نخستوزیر انگلستان نبود. باید پرسید چرا تنظیمکنندگان متن سخنان رییسجمهور محترم، از این فرصت مهم و
راهبردی غافل شدند؟ اعتماد یادداشت: «ارادت، مهارت یا هیچکدام؟»؛ ثمینا رستگاری به این نکته توجه کنید که حسن روحانی، رییسجمهور قوه مجریهای شده است که این تعداد پرسنل در آن استخدام شدهاند و باید مجری برنامههای روحانی باشند. اکثر این افراد که نه بر اساس مهارت که بهدلیل ارادت خود شغلی دولتی به دست آوردهاند هنوز پشت میزهایشان نشستهاند. آن مرد رفته است ولی پرسنلش را جا گذاشته است. شاید توجه به این نکته خیلی مهمتر از درگیرشدن در مفاهیم انتزاعی و اهداف بلندمدت برای دولت باشد. دولت میتواند برای اداره کشور بهترین طرحها را ارایه دهد اما مجریان این ایدهها چه کسانی هستند؟ اهمیت حضور این افراد در مناصب دولتی برای نیروهای مخالف اعتدال به قدری است که تمام توان خود را برای بقا و استقرارشان به کار گرفتهاند. چقدر این جملات را در اخبار میبینید یا میشنوید؟ «انتصاب یک مدیر حاشیهدار»، «تغییرات اتوبوسی»، «داس و دروی نیروهای متعهد» و... این فشارها برای جلوگیری از خارجکردن همان تعداد نیروی باارادت و ممانعت از ورود نیرویهای جدید توسط روحانی به ساختار دولت صورت میگیرد؛ کاری که بهتنهایی میتواند
موجب زمینگیرشدن دولت شود. دکتر محمود سریعالقلم چندسال قبل از رویکارآمدن دولت تدبیروامید در کتاب عقلانیت و توسعهیافتگی ایران نوشته بود: «اولین قدم در پیشرفت، خانهتکانی نهاد دولت است. چه کسانی تصمیم میگیرند؟ چه کسانی مدیریت میکنند؟ این افراد چگونه فکر میکنند؟ تا چه اندازه به کشور و جامعه تعلق دارند؟ تا چه اندازه جهان را میشناسند؟» اگر خانهتکانی دولت را اولین قدم بدانیم بعد از یکسال هم تصویر واقعیتری از توان دولت در ذهنمان نقش میبندد و هم در داوری عملکرد دولت متر و معیارهای عینیتری خواهیم داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.