|

آینه

ایران سرمقاله: «سفر روحانی و قضاوت‌های شتابزده»؛ محمد نوری جناح مخالف... هنوز سفر روحانی در نیمه راه بود که... نطق نخست‌وزیر انگلیس در سازمان‌ملل را مستمسک قرار داده و مدعی شدند که اظهارات دیوید کامرون که در بخشی از آن سیاست خاورمیانه‌ای ایران را زیر سوال برد نشانه‌ای از اشتباه محاسباتی مشاوران روحانی بود که یک‌روز قبل ملاقات کامرون با رییس‌جمهوری ایران را ترتیب دادند... حلقه تندروها در حالی برای ایجاد خدشه در کارنامه سفر روحانی خیز برداشته‌اند که خوشبختانه کارنامه سیاست خارجی دولت متحد آنها پیش‌روی افکارعمومی قرار دارد. منطق حکم می‌کند که ارزش سفر روحانی در قیاس با کارنامه سفر سلف او سنجیده شود. افکارعمومی هنوز فراموش نکرده که در همین سفرها نطفه چه بحران‌ها و برخوردهای خسارت‌بار علیه منافع ملی کشور بسته می‌شد. شاید فردا که محفل بحث درباره نتایج سفر دیپلمات‌های روحانی به نیویورک داغ شود ناظران واقع‌بین به‌خاطر بیاورند که در زمانی نه‌چندان‌دور در همین اجلاس سالانه سازمان‌ملل هیچ مقام اروپایی حاضر به ملاقات با دولت وقت نمی‌شد، نطق رییس‌جمهوری وقت را بایکوت می‌کردند و دیپلمات‌های همین جریان به‌جای خیل سرمایه‌گذاران و نمایندگان بخش‌های اقتصادی ناگزیر می‌شدند با گروه‌های اقلیت مانند کوکلس‌کلان‌ها عکس یادگاری بگیرند. اعتماد یادداشت: «کامرون و کامران؛ روحانی و کرمانی»؛ سرگه بارسقیان انتظار می‌رفت که منتقدان داخلی روحانی سخنرانی کامرون را «نتیجه دیدارهای تاریخی، اعتمادساز و تنش‌زدا با غرب» بدانند و از رییس‌جمهور پاسخگویی به «زیاده‌خواهی انگلیس» را بخواهند و سیاهه مظالم تاریخی روباه پیر را بخوانند؛ چنانکه در این یک‌سال هر اظهارنظر تند و تهدیدآمیز آمریکایی‌ها را در صدر رسانه‌های‌شان نشاندند تا نشان دهند مذاکره با آمریکا، نگاه و لحن آنها را تغییر نداده و آنها همان هستند که بودند. این دیدگاه، هر مذاکره دیپلماتیکی را به شیوه کامران میرزایی تفسیر می‌کند. در حکایات تاریخی هست که کامران‌میرزا، نایب‌السلطنه قاجار و فرزند ناصرالدین‌شاه دو شال از میرزارضا کرمانی خرید و پولش را نمی‌داد. میرزارضا عاقبت به دیوانخانه کامران‌میرزا رفت تا طلبش را بگیرد. این جسارت میرزارضا، پسر شاه را برآشفت تا جایی که دستور داد پول شال‌ها را به او بدهند اما در ازای هر اسکناسی که به میرزارضا می‌دهند یک سیلی هم به صورتش بزنند. میرزارضا کرمانی همانی بود که پدر کامران‌میرزا را در حرم شاه‌عبدالعظیم کشت و سر خودش هم بالای‌ دار رفت. با این تفسیر، برخی تصور می‌کنند هر مذاکره‌ای یا سیلی‌زدن دارد یا سیلی‌خوردن. اما نه روحانی، میرزارضا کرمانی بود و نه کامرون، کامران‌میرزا. دیدار روحانی با کامرون تنها یک مذاکره بود؛ مذاکره نه آتش‌بس است نه صلح. در دوره جنگ هم چنین مغالطه‌ای وجود داشت. مذاکره مستقیم یا غیرمستقیم، میان دو طرف متخاصم ممکن است به نتایجی از قبیل آتش‌بس و ترک تخاصم یا یک صلح همه‌جانبه منجر شود یا ممکن است به هیچ نتیجه‌ای هم نرسد ولی در هر حال قبول اصل مذاکره به‌عنوان یک ابزار سیاسی می‌تواند در جهت پیشبرد هدف‌ها مورد استفاده قرار گیرد. کیهان سرمقاله: «موج خون در دل لعل!»؛ حسین شریعتمداری انتظار این بود که آقای دکتر روحانی در نطقی که از تریبون مجمع‌عمومی سازمان‌ملل‌متحد در نیویورک ایراد کردند به اظهارات سخیف و اهانت‌های بی‌شرمانه نخست‌وزیر بی‌سروپای جزیره انگلیس علیه کشورمان پاسخ دندان‌شکن و پشیمان‌کننده‌ای می‌دادند ولی متأسفانه ایشان حق امانتی را که به‌عنوان رییس‌جمهور ایران اسلامی و مردم انقلابی و حماسه‌ساز آن برعهده داشتند، به جای نیاورده و از کنار سخنان گستاخانه دیوید کامرون با بی‌تفاوتی غیرقابل‌توجیه که برای دولت و ملت این مرز و بوم تحقیر‌آمیز بود! به‌سادگی عبور کردند و نه فقط به تصریح، بلکه به اشاره و تلویح نیز پاسخی به آن‌همه وقاحت و بی‌شرمی نخست‌وزیر انگلیس ندادند... خوشبینی برخی از دولتمردان محترم از جمله ریاست‌ محترم جمهوری و وزیر محترم امور خارجه به حریف نیز نمی‌تواند در جرأت‌بخشیدن به نخست‌وزیر بی‌سروپای انگلیس برای اهانت به ایران اسلامی بی‌تاثیر تلقی شود... بالاخره؛ انتظار آن است رییس‌جمهور محترم به‌عنوان کمترین برخورد با اهانت نخست‌وزیر انگلیس به جمهوری اسلامی و مردم ایران، اعلام کنند مادام که نخست‌وزیر انگلیس رسما از ایران و مردم آن عذرخواهی نکند، حضور این کشور در گروه 5+1 را نمی‌پذیرند و شرکت در مذاکره‌ای که تیم انگلیس در آن حضور داشته باشد را تحریم ‌کنند. این کار شدنی است... نباید خود را دست‌کم بگیریم. رسالت سرمقاله: «انگلیس از آمریکا بدتر آمریکا از انگلیس بدتر»؛ محمدکاظم انبارلویی آقای کامرون خوب می‌داند ملت ایران از انگلیسی‌ها چه نفرتی دارند و لذا در ملاقات با رییس‌جمهور برخلاف عرف دیپلماتیک پای راست خود را روی پای چپ می‌اندازد تا با زبان بدن به ملت ایران اهانت کند. البته از رییس دیپلماسی هسته‌ای ایران جناب آقای دکتر ظریف باید تشکر کرد که به نمایندگی از ملت ایران پاسخ این اهانت را با همان زبانی که کامرون آشناست، داد. همچنین از سخنگوی وزارت خارجه باید تشکر کرد که پاسخ ظریف را تکمیل کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.