|

یک برش کوتاه از زندگی

کریم ارغنده‌پور

صبح است. آفتاب سوزان می‌تابد. خیابان بی‌نظم‌وشلوغ و رفت‌وآمد‌ها، شتابناک است. از طبقه دوم در جایی که هستم به این حرکت سردرگم، نگاه می‌کنم. گاهی احساس می‌کنم حرکت‌ها به جای اینکه به سمتی هدفمند باشد در جایی گره می‌خورد و محو می‌شود. در بین آن ازدحام، رفتار پیرمردی توجهم را به خود جلب می‌کند. پیرمرد به دسته کالسکه‌ای که همراهش است آویخته. در کالسکه کودکی هست که در حالت نیمه‌نشسته قرار گرفته و گردنش خم شده است. چشمانش هوشیارانه به جلو نگاه می‌کند. چهره کودک نیمه‌سوخته است و انگشت‌شستش را مشتاقانه می‌مکد. پیرمرد ظاهرا می‌خواهد کالسکه را از جوی نسبتا عمیق به طرف عرض خیابان عبور دهد. یک‌طرف کالسکه بالاخره از جدول رد می‌شود. حالا دو تا از چرخ‌های کالسکه در آسمان جوی معلق است و بی‌هوا می‌چرخد. پیرمرد مصرانه ولی ناتوان به چرخ‌های عقب فشار می‌آورد تا آنها را هم از جدول کنار جوی عبور دهد. موتوری‌ها و اتومبیل‌های مسافرکش هردم بی‌اعتنا به کالسکه، به آن نزدیک می‌شوند و می‌گذرند. پیرمرد همچنان تقلا می‌کند. هیچ رهگذری برای کمک پا پیش نمی‌گذارد. به اطراف خیابان نگاه می‌کنم، بیشتر چهره‌ها گویی بکس‌خورده است! پیرمرد بالاخره چرخ جلو کالسکه را به لبه جوی تکیه می‌دهد و سعی می‌کند پشت کالسکه را بلند کند. از حالا فاجعه شروع می‌شود. پیرمرد به عبور موتوری‌ها و اتومبیل‌های مسافرکش بی‌توجه است. کودک را نگاه می‌کنم، ناآگاه و بی‌تفاوت به پیرامونش، حالا همه مشتش را مشتاقانه می‌مکد و با تکان‌های کالسکه مرتب سرش جابه‌جا می‌شود. روی صورت معصومش اثری از لبخند نیست. کم‌کم نگرانی‌ام جدی‌تر می‌شود. می‌ترسم یا کودک به جوی سقوط کند یا در یک آن، وسیله نقلیه‌ای او را له کند. سراسیمه محل را ترک می‌کنم و خودم را به خیابان می‌رسانم. نیمی از کالسکه در جوی خم شده و آویزان است. کالسکه را به پیاده‌رو باز می‌گردانم و از پیرمرد اجازه می‌خواهم آن را از روی پل صدمتر آن طرف‌تر عبور دهیم. پیرمرد نای راه‌رفتن ندارد ولی بی‌انگیزه به دنبالم راه می‌افتد. کودک و پیرمرد را به آن سوی خیابان می‌رسانم. پیرمرد خود به سخن آمده است. می‌گوید روزها در غیاب پسرش -که مدتی است با زنش متارکه کرده- از نوه‌اش مراقبت می‌کند. با کنایه و ناامید به من می‌گوید: «تو امروز کمک کردی، فردا چه؟ این کار هر روزه من است.» صدایش تلخ و سوزناک است. می‌گوید همه نگرانی‌اش این است که وقتی افتاد و مرد این کودک آواره می‌شود. من فقط گوش می‌کنم و نگاهم به کودک است. در یک لحظه چشمان کودک در نگاه من قفل می‌شود. حالا چشمانم خیس است. پیرمرد خداحافظی می‌کند و آرام دور می‌شود. آفتاب همچنان سوزناک می‌تابد و بی‌نظمی و حرکت‌های گنگ و سریع در خیابان ادامه دارد. می‌خواهم برگردم. دوباره به عرض خیابان نگاه می‌کنم. رویدادهای مشابهی نظرم را به خود جلب می‌کنند. حالا گویی پیرمرد و کالسکه‌ها تکثیر شده‌اند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.