آینه
ایران سرمقاله: «گام تاریخی روحانی و کامرون»؛ سیدجلال ساداتیان پس از توافقات اولیه و آغاز مذاکرات به منظور دستیابی به توافقنامه نهایی، ایران رایزنیهای دوجانبه با اعضای 1+5 را در دستور کار تازه خود قرار داد، دستور کاری که با حضور رییسجمهوری در نیویورک و دیدارهای مهمش با رهبران فرانسه و انگلیس ادامه یافته است. در این میان انگلیس در بین کشورهای اروپایی نقش بسیار مهم و تاثیرگذاری در پرونده هستهای ایران ایفا میکند و رایزنیهای دوجانبه روحانی با نخستوزیر این کشور میتواند جهتگیری تند مذاکرهکنندگان این کشور را در جریان گفتوگوهای سیاسی با ایران تعدیل کند و منتهی به کاهش نقشآفرینی منفی آنها در جریان مذاکرات شود. از این رو دیدار نخستوزیر بریتانیا با رییسجمهوری ایران در نیویورک، فرصت مغتنمی است تا در سطحی بالاتر رایزنی لازم برای حلوفصل مساله مذاکرات هستهای صورت پذیرد. بریتانیا از دیرباز جزو کشورهای تاثیرگذار در مذاکرات بینالمللی بوده و هست و در روند مذاکرات گذشته سعدآباد و همچنین چند دور مذاکره با تیم دولت روحانی نیز همواره نقش برجستهای را ایفا نموده است.
اعتماد یادداشت: «رابطه پرفرازونشیب تهران- لندن» شمسالدین خاروقانی دیدار حسن روحانی و دیوید کامرون در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای نخستینبار بعد از پیروزی انقلاب اسلامی صورت میگیرد و از این باب در بین سایر دیدارهای رییسجمهوری اهمیت دوچندانی دارد و نگاهها را به خود معطوف ساخته... این دو کشور تاکنون از پتانسیلشان برای برقراری رابطهای مثبت بهره نبردهاند. کشوری با چنان قدرتی در اتحادیه اروپا و کشوری با چنین قدرتی در منطقه خاورمیانه میتوانند در جهت منافع خود گامهای اساسی بردارند. از طرفی ایران خواستار گسترش روابط خود با اتحادیه اروپاست و نیاز دارد از تکنولوژی قدرتمند اروپا استفاده کند. استفاده از قدرت مالی انگلستان به دلیل وجود منابع بانکی قدرتمند در این کشور نیز میتواند به ایران در توسعه چرخه اقتصادیاش یاری برساند. از طرف دیگر انگلستان نیز احتیاج دارد تا روابطش با ایران را از سر بگیرد. انگلیس میتواند از ایران به عنوان کشوری باثبات در منطقه بهرهگیری کند تا علاوه بر گسترش جایگاهش در منطقه خاورمیانه، به سرعت روند کمترشدن اتکای خود نسبت به آمریکا شتاب بخشد.
تمایل این کشور برای مبارزه با تروریسم نیز جز با همراهی ایران، به نتیجه دلخواه نخواهد انجامید. این سطح از امکانات و این میزان از قدرت ایجاب میکند تا ایران و انگلیس رابطه نزدیکتری با هم داشته باشند. کیهان سرمقاله: «داعش، دوربین حرکت!»؛ محمد صرفی هیچ شکی نباید داشت که هدف از سناریوی جدید با نام ائتلاف علیه داعش چیزی جز تکمیل پروژه ناکام تروریستهای اجارهای در سوریه - یعنی ساقطکردن حکومت دمشق و ضربه به محور مقاومت- نیست. اینکه محور غربی، عبری و عربی چگونه میخواهند این سناریوی جدید را دنبال کنند خود موضوعی جداگانه است اما تردیدی وجود ندارد که این پروژه به سرانجام مطلوب آمریکا و متحدانش نخواهد رسید و مانند تجربه پاکستان و افغانستان، تنها آتش نفرت از آمریکا را در میان مردم سوریه شعلهورتر خواهد کرد. منابع مستقل در غرب درباره اصالت فیلمهای سربریدن غربیها توسط داعش بهطور جدی تردید دارند و مورد فولی و ساتلوف (دو روزنامهنگار آمریکایی) را جعلی میدانند. در هیاهوی رسانههای غربی جایی برای شنیدهشدن این موضوع نیست که ساتلوف با موساد ارتباط داشته و اینکه عکسی از وی در پشت یک
مسلسل متعلق به جنگجویان شورشی سوریه وجود دارد! در نمایش ائتلاف علیه داعش به کارگردانی آمریکا، شاید اتباع خارجی به شیوه هالیوودی مقابل دوربین زانو بزنند و ذبح شوند اما شهروندان سوری در بمبارانهای واقعی تکهتکه میشوند. وطن امروز سرمقاله: «ظریف گیت»؛ سیدعابدین نورالدینی آقای محمدجواد ظریف چهارشنبه هفته گذشته در شورای روابط خارجی آمریکا در پاسخ به سوال هاله اسفندیاری، همکار جورج سوروس و مسوول بخش خاورمیانه وودرو ویلسون گفت مذاکرات هستهای تاثیر مستقیم بر مسایل داخلی ایران خواهد داشت و در صورت شکست مذاکرات، دوستان او انتخابات مجلس آینده را به جریان غربستیز واگذار خواهند کرد. ظریف برای اثبات این اظهارنظر خود به نتایج شکست مذاکرات در سال 2005 استناد کرد تا به طرف مقابل بگوید؛ به سود آنهاست که او و دوستانش در ایران را تقویت کنند چراکه به قول جک استراو، ایران در سال 2005 حدود 200 سانتریفیوژ داشت اما اکنون 20هزار سانتریفیوژ دارد... بهرغم انتقادات گذشته، این برای سومینبار است که جواد ظریف در اقدامی غیرمتعارف، دغدغههای حزبی و گروهی خود را در قالب موضوع مذاکرات هستهای بهصورت
«علنی» مطرح میکند و البته اینبار صریحتر از گذشته از آمریکا میخواهد به فکر سرنوشت جریان سیاسی متبوع او باشد. این اقدام آقای ظریف نهتنها یک فاجعه بلکه یک رسوایی دیپلماتیک است... در مجموع آنچه آقای ظریف در مذاکرات هستهای در پیش گرفته است، خوشبختانه یا متاسفانه وابستگی یک جریان سیاسی به تصمیمگیریهای آمریکا، حداقل در برهه فعلی را «علنی» کرده است و این موضوع قطعا هزینههای هنگفتی را به دولت تحمیل خواهد کرد. اقدام آقای ظریف قطعا یک رسوایی سیاسی است. حداقل جریان حامی دولت با توجه به سابقه عملکرد سیاسی خود، نمیتواند منکر این رسوایی شود. اکنون با توجه به آشکارشدن این واقعیات تلخ، میتوان پرسید چه کسانی به بهانه مذاکرات در حال «دورزدن مردم» هستند؟ «کاسبان مذاکرات» چه کسانی هستند؟ و...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.