|

یک طلا و دو نقره

لبخند روز پنجم با طعم «ووشو»

روز پنجم بازی‌های آسیایی برای ووشوی ایران روز خاصی بود؛ سه نماینده کشورمان آماده بودند تا هر طور شده مدال طلا را به دست بیاورند و حداقل کار بزرگی که در بازی‌های آسیایی 2010 انجام داده بودند را تکمیل کنند؛ از همان اول صبح نوبت به الهه منصوریان رسیده بود تا برنز بازی‌های چین را در این دوره با طلا عوض کند. اما بازی با رقیبی از کشور چین که هم تاکتیک بهتری داشت و هم تکنیک بهتری کار را به هم ریخت؛ الهه در نهایت فقط توانست برنزش را به نقره تبدیل کند. «واقعا شرمنده مردم ایران شدم.» اینها حرف‌های الهه منصوریان بعد از کسب مدال نقره بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون است. کسب دو عنوان قهرمانی و یک‌سومی جهان در طول چهارسال گذشته به الهه این انگیزه را داده بود که می‌تواند قهرمانی آسیا را به دست آورد اما حریف چینی‌ها نشد. بانوی پرافتخار ووشوکار ایرانی اگرچه با همین مدال نقره‌اش هم کاروان ورزش ایران را در آسیا سربلند کرده اما از اینکه نتوانسته برای ملت ایران مدال طلا بگیرد ابراز شرمندگی می‌کند. «خیلی ناراحت‌کننده است که تا پای گرفتن مدال طلا پیش بروی، اما به آن نرسی. حریف من در فینال یک‌چینی باهوش بود. او با هوش و ذکاوتی که داشت مرا مغلوب خودش کرد. متاسفانه او تمام تاکتیک‌های من را خوانده بود و دستم را در حین مبارزه بسته بود. هر فنی که رویش اجرا کردم نشد از او یک امتیاز بگیرم و در نهایت با یک اختلاف امتیاز باختم. فقط می‌توانم بگویم که شرمنده ملت ایران شدم.»منصوریان به خودش این امیدواری را می‌دهد که مدال طلا را در چهار سال آینده در بازی‌های آسیایی بگیرد. «با توجه به قد بلندم تصمیم دارم در آینده در وزن بالاتر مبارزه کنم. مطمئن باشید در مسابقات آینده این نتیجه‌ای که کسب کردم را جبران خواهم کرد. من برای حضور در بازی‌های آسیایی زحمت زیادی کشیده بودم اما از کسب مدال طلا بازماندم. خدا را چه دیدید شاید در دوره بعد مدال طلا گرفتم. من دیگر حریف دست‌وپا بسته‌ای برای رقبایم نیستم.»اما بعد از نقره الهه نوبت به درخشش محسن محمدسیفی رسید تا در وزن 65کیلوگرم در بازی نهایی به مصاف رقیبی از قزاقستان برود؛ حمید که سرشار از انرژی بود کار را خیلی زود تمام کرد تا کاروان ایران دومین مدال طلایش در بازی‌های آسیایی را به دست بیاورد و این سانداکار تبدیل به یکی از غول‌های این رشته ورزشی در دنیا شود؛ او با این طلا شش‌مدال طلا در بازی‌های آسیایی و جهانی دارد و آماده است تا برای هر حریفی خط‌ونشان بکشد؛ با وجود این عنوان ارزشمند، صحبت‌های او در جمع خبرنگاران کوتاه و مختصر بود: «سختی‌های زیادی کشیدم ولی حالا این مدال طلا را به روح پدر و مادرم تقدیم می‌کنم». بعد از این طلای ارزشمند، سومین فینالیست ووشو یعنی حمیدرضا لادور به مصاف رقیب کره‌ای‌اش رفت. او که می‌دانست کار دشواری پیش رو دارد، راند اول را با قدرت شروع کرد و برد ولی در ادامه دو راند را به رقیبش داد تا طلا از دستش برود. لادور که نماینده وزن 75کیلوگرم ووشوی ایران در بازی‌های آسیایی اینچئون بود روز گذشته مقتدرانه به فینال مسابقات راه یافت و صاحب مدال نقره شد. او که با چشمانی اشکبار سالن مسابقات را ترک می‌کرد در جمع خبرنگاران گفت: من کم‌کاری کردم و از همه عذرخواهی می‌کنم. شرایط فیزیکی حریفم بهتر از من بود. بیش از این نمی‌توانستم مبارزه کنم و فکر کردم کارم تمام شده است. ------------------------------------------------------------ محسن محمد سیفی، مرد طلایی ووشوی ایران: از زندگی‌ام زدم تا طلا بگیرم شرق: مرد طلایی ووشوی ایران باز هم افتخار آفرید. حمید سیفی، سانداکار وزن 65کیلوگرم کشورمان خاطره خوش بازی‌های آسیایی2010 گوانگجو را تکرار کرد و دومین مدال پیاپی خود را در این رویداد بزرگ به‌دست آورد. سیفی با شش‌مدال طلای آسیایی و جهانی حالا به قدرتی بزرگ در این رشته تبدیل شده که حتی ناداوری داوران هم نمی‌تواند جلو قدرت او را بگیرد. ‌چه احساسی بعد از این قهرمانی داری؟ خیلی خوشحالم. من بعد از بازی‌های آسیایی چهارسال پیش در شش‌مسابقه قهرمانی جهان و آسیا شرکت کردم که در همه این رقابت‌ها مدال طلا گرفتم. آرزویم این بود که بتوانم در دومین دوره حضورم در بازی‌های آسیایی باز هم طلا بگیرم که خدا کمکم کرد تا این‌بار هم در کاروان ایران سربلند باشم. ‌سطح مسابقات چطور بود، ظاهرا قرعه‌های خیلی سختی داشتی؟ بله، خب بازی‌ها، بازی‌های مهمی است. هرکس به این میدان می‌آید فقط می‌خواهد مدال بگیرد. من هم در گروهی افتادم که همه حریفانم صاحب‌عنوان بودند و سرسخت. فیلیپین، قرقیزستان، چین و قزاقستان چهارقدرت برتر ووشوی آسیا و جهان هستند که من با نماینده‌های تمام این کشورها مسابقه دادم. خوشبختانه با آمادگی بدنی خوبی که داشتم توانستم همه آنها را مخصوصا حریف قزاق را شکست بدهم. این قزاق از همه فنی‌تر بود که من هم از فن بغل ران که فن تخصصی‌ام است استفاده کردم و او را بردم. این قهرمانی را مدیون زحمات آقای رامین موحدیان، مربی‌ام هستم و مدال طلایم را به او تقدیم می‌کنم. اتفاقا دیروز تولد ایشان بود. خوشحالم که در چنین روزی این هدیه را به او دادم. ‌کره‌ای‌ها از میزبانی‌شان استفاده نکردند تا مدال‌های طلا را از ایرانی‌ها بگیرند؟ چرا، بالاخره اینها میزبان هستند و هر کاری می‌کنند. در مورد من نتوانستند این کار را بکنند چون زورشان به قدرت و تکنیکم نرسید اما در حق حمیدرضا لادور در وزن 75کیلوگرم ناداوری کردند و طلای او را به نقره تبدیل کردند تا طلا مال آنها باشد. ‌از امکانات و اردوهایی که برای این بازی‌ها داشتید راضی بودی؟ بله، واقعا همه‌چیز در اختیارمان بود و کمبودی احساس نکردیم. اما نمی‌دانید که ما هم در این شش‌ماه گذشته چه سختی‌هایی کشیدیم. همه از زندگی‌مان زدیم تا بتوانیم سربلند برگردیم. ‌هدف بعدی‌ات چیست؟ برای مسابقات قهرمانی جهان آماده می‌شوم. دلم می‌خواهد فقط مدال طلا بگیرم. آرزوی دیگرم هم این است که روزی ووشو به بازی‌های المپیک راه یابد. خوشبختانه قوانین این بازی‌ها از سال آینده در حال تغییر است و می‌توانیم امیدوار باشیم که در آینده نزدیک ووشو هم به‌عنوان یک‌رشته جذاب وارد باز‌های المپیک شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.