نمایش «من...» در تالار محراب، تجسم شور و انرژی
55 نفر بر یک صحنه کوچک
هوشنگ گلمکانی
تالار محراب با آنکه دو تا چهارراه با تئاتر شهر فاصله دارد اما متاسفانه یک مرکز تئاتری کمرونق است. دلیلش خیلی دقیق معلوم نیست و فعلا دلیلش اهمیتی هم ندارد، اما اجالتا راه میانبری که برای رونقدادن به آن به نظرم میرسد این است که تئاتریهای نامدار و آشنا، نمایشی هم در آنجا اجرا کنند. این روزها در تالار محراب نمایشی روی صحنه است با عنوان «من...» که پیش از این نامی از کارگردانش (حمید تجویدی) نشنیده بودم اما به دوستداران تئاتر توصیه میکنم حتما آن را ببینند. نمایشی است پر از شور و انرژی جوانانه درباره رویاها، حسرتها، دردها و آرزوهای جوانانه؛ جوانانی دوستدار تئاتر که در غیاب کارگردانشان، هرکدام ایدهای یا موضوعی را برای اجرای نمایش پیشنهاد میکنند. نمایش، شخصیت محوری و اصلی ندارد. تقریبا همه وزنی یکسان دارند و بهشیوه برخی از آثار برشت، بازیگران همچون پیکری واحد عمل میکنند؛ هرکدام لحظهها و دقایقی مرکز توجه میشوند اما بهسرعت در دل جمعیت حل میشوند. «من...» یک نمایش شستهرفته است، پر از ایدههای مضمونی و اجرایی. نمایشی درباره شور و شعار، امید و ناامیدی، فرد و جمع، تفرد و اتحاد، حرکت و حرکت. نمایشی با
شرکت 55 بازیگر جوان که صحنه کوچک تالار محراب را با حضور پرشورشان سرشار از هیجان میکنند. نقد تئاتر به کنار. نمایش «من...» معنا و تجسم شور و حرکت و پراکندن انرژی در روح و جان تماشاگرش است و هرچه فکر میکنم میبینم «انرژی» مهمترین واژهای است که میتوانم در توصیف این نمایش عنوان کنم. نمایش لحظهای دچار سکون نمیشود و انرژی سرشارش را به بینندهاش هم منتقل میکند. نمایش «من...» را ببینید. تجربهای برایتان خواهد بود که از آن احساس شور و رضایت خواهید کرد حتی اگر ایرادهایی به آن بگیرید و حتی اگر لحظههایی آماتوری یا خیلی جوانان و دانشجویی به نظرتان برسد. وسیله ایابوذهاب هم از تئاتر شهر تا تالار محراب مهیاست! هم اتوبوس در خط ویژه و هم مترو. پیاده هم که بخواهید بروید، نزدیک است. تا دو چهارراه پایینتر، با قدمهای جوانانه دهپانزده دقیقه بیشتر راه نیست. بعد از دیدن نمایش نیز آنقدر انرژی خواهید گرفت که حتی سربالایی را با سرعت بیشتری میتوانید بپیمایید و شاید تا خانه هم پیاده بروید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.