|

درمان «امید» در فارابی

سعید برآبادی

ساختمان بیمارستان نمای آجری دلگرم‌کننده‌ای دارد؛ از آنها که بیمار را آرام‌آرام دلداری می‌دهد به اینکه عمل پیش‌رو موفقیت‌آمیز خواهد بود. جز آنها که با تصادف و حادثه، چشم‌شان آسیب می‌بیند، باقی مراجعان از قبل وقت گرفته‌اند و در سالن انتظار، کمی مضطرب اما ساکت نشسته‌اند تا کی نمره‌شان خوانده شود. شماره‌هایی که دستگاه می‌خواند بهترین شاهد است بر اینکه «فارابی» در جراحی چشم و درمان بیماری‌های چشم، قابل‌اعتماد است. شماره‌ای خوانده می‌شود، پیرمردی با ته‌ریش‌سفید و کمی ژولیده از روی صندلی بلند می‌شود و می‌رود به سمت راهروی سفید. در دست چندعکس رادیولوژی دارد و در دست دیگرش، دفترچه بیمه. مستقیم می‌رود سراغ دکتر. دکتر عکس‌ها را می‌بیند، درست شبیه به همه فیلم‌ها و درست شبیه به همه تصاویر اینچنینی که دیده‌ایم و بعد می‌گوید: «پس آماده‌ای؟ شبکیه چشمت هم در وضعیت خوبیه، با پذیرش برای وقت عمل هماهنگ کن و تا اون موقع هم سعی کن کمتر در آفتاب مستقیم باشی.» جوشکاری هم اینجاست، راضی از اینکه خرج درمان تراشه فلزی که در چشمش افتاده را دولت خواهد داد: «همین جراحی می‌تونست سه، چهارمیلیون خرج داشته باشه، الان برام کلا 700هزارتومن دراومد که تازه اون رو هم بیمه می‌ده.» آدم‌ها با دو چشم ناراحت وارد این ساختمان می‌شوند و با چشم‌هایی بسته‌بندی‌شده یا بسته‌شده، از آن خارج می‌شوند اما گویی حالشان بهتر شده است چراکه از اتاق معروف جراحی که به نام دکتر «لسان‌شمس» که موسس بوده و در سال1324 در گذشته، نامگذاری شده بیرون آمده‌اند. نیاز و امید انسان به چشم‌هایش آنقدر زیاد است که وقتی زخم برمی‌دارد، وقتی که آب‌مروارید می‌گیرد، وقتی که مریض می‌شود و شاید هم کم‌سو، درمان آن از نان شب هم واجب‌تر می‌شود. تهران پر است از مراکز تخصصی، کلینیک‌ها و بیمارستان‌هایی که کار مداوای چشم انجام می‌دهند در میان همه‌شان اما فارابی اعتبار خاصی دارد و کلینیک نور متخصصان خوبی. تخفیف‌هایی که از روزگار جنگ مانده‌اند بر خدمات پزشکی کشور و هنوز هم خیلی‌ها به امید آن می‌روند و در صف‌های طولانی این بیمارستان می‌ایستند تا چشم‌شان را جراحی کنند یا بینایی‌شان را دوباره به دست آورند. چشم، فقط عضوی برای دیدن نیست، جایی برای دیدن امید است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.