واپسین روزهای «استالین»
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
تابستان سال1946 بود. برای نخستینبار بعد از جنگجهانیدوم، استالین به تعطیلات رفت. کاروانی بزرگی به راه انداخت و به صورتی تقریبا شاهانه به سمت سوچی رفت. در شهرهایی که از آنها عبور میکرد توقف داشت تا با ملت روسیه ملاقات کند. استالین هر جایی که میرسید، میهمان یکی از نمایندگان حزب میشد. او در این سفر تنها نبود. بلکه زنی همراهیاش میکرد. او والنتیا ایستومینا بود که از سال1930 خدمتکار کرملین بهشمار میآمد. این زن فعال و تقریبا بیسواد، تمام حیلهها و دروغها و چاپلوسیهای اطرافیان استالین را میشناخت. آنها را روشهایی میدانست که به این وسیله وضعیت واقعی کشور را از استالین پنهان میکردند. مواد غذایی همهجا کمبود بود با این حال روسای محلی گزارشهای پرشوری برایش مینوشتند و هدایا میفرستادند. رانندگان هرروز بدبختیهایشان را برای خدمتکاران تعریف میکردند. آن زن گله میکرد که: «شما خجالت نمیکشید او را گول میزنید! همه مسوولیتها را به دوش او میاندازید!»والنتیا در عمل نیز از مدتزمانی پیش، استالین را در تمامی رفتوآمدهایش مشایعت میکرد. مولوتف درباره پایان زندگی استالین میگوید: «اینکه ایستومینا زن استالین
بود یا نه برای هیچکس مهم نیست. بههرحال انگلس هم با یک خدمتکار زندگی میکرد.» والنتیا خندهرو بود. لپهای قرمزی داشت و همه به او احترام میگذاشتند. ارتیوم، پسرخوانده استالین او را به یاد میآورد و میگوید: «موهایش به رنگ خرمایی روشن بود. چیز خاصی نداشت که قابل توجه باشد. نه لاغر و نه چاق بود. بلکه ظریف بود و همیشه بر لبانش لبخند.» بهخصوص جوزف از این در شگفت بود که بنیه محکم و در عین حال سبکی دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.