|

کسی به فکر خیابان‌ها نیست

سجاد صاحبان‌زند

یک لحظه خودتان را جای من بگذارید. شما قرار است وارد جایی شوید که به هر حال یک کشور پیشرفته به حساب می‌آید. خودتان را آماده کرده‌اید تا ساختمان‌های بسیار زیبا و مدرن ببینید و همه‌چیز خیلی درست‌وحسابی باشد. اما همه کسانی که وارد مونترال شده‌اند، می‌دانند که ممکن است در همان لحظه اول توی ذوق آدم بخورد، چرا؟ مونترال سه‌فرودگاه بزرگ بین‌المللی دارد، شهری که نه‌تنها مرکز یا همان پایتخت کانادا به حساب نمی‌آید حتی مرکز استان هم نیست. هر سه‌فرودگاه هم در جایی نزدیکی شهر قرار دارند، نه آنقدر نزدیک که همسایگانش شب‌ها خواب درست و حسابی از گلویشان پایین نرود و نه آنقدر دور که مجبور شوی برای رفتن به فرودگاه، یک بلیت دیگر بخری. حالا شما وارد یکی از این فرودگاه‌ها می‌شوی. هر سه‌فرودگاه مونترال که بازماندگان المپیک هستند، معماری‌های خوبی دارند و امکاناتشان قابل‌اعتناست. اما همین که پایتان را از فرودگاه بیرون می‌گذارند یک چیز توی ذوق‌تان می‌زند. آسفالت‌های مونترال اصلا و ابدا خوب نیست. شما می‌توانید ترک‌های زیادی را در آسفالت ببینید و البته اینجا از نظر دست‌انداز هم چیزی کم نداریم. خلاصه اینکه دل آدم برای تهران تنگ نمی‌شود، چون وقتی در خیابان‌های مونترال در حال ترددی، حس «خود در تهران‌بینی» عجیبی به تو دست می‌دهد. البته این اشکال، بیشتر از همه به زمستان‌های کانادا برمی‌گردد. برف‌های سرزمین یخی، پدر آسفالت را درمی‌آورد. به مرور برایتان از فرهنگ رانندگی مونترال خواهم نوشت. در اینجا ما رفتاری کاملا متفاوت با رانندگان ایرانی را می‌بینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.