سخنان روحانی در «مجمععمومی» 1392
جهان ما جهانی پر از بیم و امید است؛ بیم جنگ و مناسبات خصومتآمیز منطقهای و جهانی، بیم رویارویی هویتهای مرگبار مذهبی، قومی و ملی، بیم نهادینهشدن خشونت و افراطیگری، بیم فقر و تبعیض خردکننده، بیم تباهی و نابودی منابع حیاتی، بیم بیتوجهی به کرامت و حقوق انسان و بیم غفلت از اخلاق. یک نمونه زنده، گزینش هوشیارانه امید و تدبیر و اعتدال توسط مردم بزرگ ایران در انتخابات اخیر است که با تبلور مردمسالاری دینی و انتقال آرام قدرت اجرایی، نشان داد که ایران لنگرگاه ثبات در دریای ناآرامیهای منطقهای است. اعتقاد راسخ حکومت و مردم ما به صلح پایدار، ثبات، آرامش، حل مسالمتآمیز مناقشات و تکیه بر آرای عمومی بهعنوان پشتوانه قدرت، مقبولیت و مشروعیت، نقشی والا در فراهمکردن چنین محیط امنی داشته است. در گفتمان متعارف سیاسی بینالمللی، یک مرکز متمدن با حاشیههای غیرمتمدن به تصویر درآمده است. در این تصویر نسبت کانون قدرت جهانی و حاشیهها، نسبتی آمرانه قلمداد شده است. گفتمان مرکزگرایی شمال و حاشیهگرایی جنوب سبب استقرار نوعی نظم تکگویی و مونولوگ در سطح روابط بینالمللی شده است. ایجاد مرزهای نادرست هویتی و بیگانهستیزیهای خشن
رایج نتیجه قهرمانی این گفتمان است. گفتمانهای تبلیغاتی و بیاساس دینستیزانه، اسلامهراسانه، شیعههراسانه و ایرانهراسانه بهواقع تهدیدی جدی علیه ثبات جهانی و امنیت انسانی است. مداخله نظامی در افغانستان، جنگ تحمیلی صدام حسین علیه ایران، اشغال کویت، مداخله نظامی علیه عراق و رفتار خشن سرکوبگرانه علیه مردم فلسطین، ترور شخصیتهای سیاسی و مردم عادی در ایران و بمبگذاری در کشورهای منطقه نظیر عراق، افغانستان و لبنان نمونههایی از خشونت در سهدهه گذشته در این منطقه است. باید از ترور دانشمندان هستهای ایران توسط جنایتکاران نیز سخن بگویم. آنها به چه جرمی ترور شدند؟ سوالی که از مللمتحد و شورای امنیت باید پرسید، این است که آیا ترورکنندگان محکوم شدند؟ تحریمهای غیرعادلانه، بهعنوان جلوه دیگری از خشونت، ذاتا ضدصلح و ضدبشری هستند که برخلاف تبلیغات تحریمگران، دولتها و نخبگان سیاسی را هدف قرار نمیدهند، بلکه بیش از همه، مردمان عادی را قربانی دعواهای سیاسی خود میکنند. ایران بهدنبال راهحل مسایل و نه تولید مشکلات است. هیچ پرونده و موضوعی نیست که با امید و اعتدال، با احترام متقابل و با نفی خشونت و افراط قابل حل
نباشد. اجازه دهید به پرونده هستهای ایران اشاره کنم. پذیرش حق طبیعی، قانونی و مسلم ایران، به فرموده رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، سادهترین راهحل این موضوع است. این یک شعار سیاسی نیست، بلکه بر اساس شناخت عمیق وضعیت فناوری در ایران، شرایط بینالمللی و پایان بازیها با حاصلجمع صفر و ضرورتیافتن اهداف و منافع مشترک برای رسیدن به تفاهم و امنیت مشترک است. به عبارت دیگر، ایران و دیگر کنشگران باید دو هدف مشترک را بهعنوان دو قسمت غیرقابل تفکیک راهحل سیاسی پرونده هستهای ایران دنبال نمایند: ۱- برنامه هستهای ایران و همه کشورهای دیگر باید تنها در جهت اهداف صلحآمیز باشد. من اینجا به صراحت اعلام میکنم که این هدف، صرفنظر از مواضع دیگر بازیگران، هدف جمهوری اسلامی ایران بوده و خواهد بود. سلاح هستهای و کشتار جمعی هیچ جایگاهی در دکترین دفاعی ایران نداشته و با باورهای بنیادین مذهبی و اخلاقی ما در تعارض است. منافع ملی ما ایجاب میکند که هر گونه نگرانی منطقی پیرامون برنامه هستهای ایران را مرتفع نماییم. ۲- هدف دوم یعنی پذیرش اعمال حق غنیسازی و سایر حقوق هستهای در خاک ایران تنها راه تامین هدف اول است. دانش هستهای
در ایران بومی شده و فناوری هستهای از جمله غنیسازی به مرحله تولید انبوه رسیده است. لذا تصور اینکه با ممانعت از برنامه هستهای ایران از طریق اعمال فشارهای غیرقانونی میتوان صلحآمیز بودن چنین برنامهای را تضمین کرد، موهوم و به غایت غیرواقعبینانه است. لذا جمهوری اسلامی ایران ضمن پافشاری بر اعمال حقوق خود و ضرورت احترام و همکاری بینالمللی در اعمال این حقوق، آماده گفتوگوهای بدون تاخیر برای اعتمادسازی متقابل و رفع دوسویه ابهامات از طریق شفافیت کامل میباشد. ایران به دنبال تعامل سازنده بر اساس احترام متقابل و منافع مشترک با دیگر کشورهاست و در این چارچوب در پی افزایش تنش با ایالاتمتحده آمریکا نیز نیست. من سخنان امروز پرزیدنت اوباما را با دقت دنبال کردم، درصورت عزم سیاسی رهبران آمریکا و خودداری از دنبالکردن منافع گروههای فشار جنگطلب، میتوان به چارچوبی برای مدیریت اختلافات رسید. در این چارچوب موضع برابر، احترام متقابل و اصول مسلم شناخته شده بینالمللی باید مبنا باشد؛ البته در این زمینه انتظار ما از واشنگتن شنیدن صدای واحد است. در این سالها، یک صدای مسلط پیاپی شنیده شده است که «گزینه جنگ روی میز است»،
اما امروز بگذارید در برابر این سخن ناکارآمد و غیرقانونی بگویم: «صلح در دسترس است.» پس به نام جمهوری اسلامی ایران در گام نخست پیشنهاد میکنم طرح «جهان علیه خشونت و افراطیگری» در دستور کار سازمان ملل متحد قرار گیرد و همه دولتها و سازمانهای بینالمللی و نهادمدنی تلاشهای جدیدی را برای سوقدادن جهان به این سو سامان دهند. باید به جای گزینه ناکارآمد «ائتلاف برای جنگ» در مناطق مختلف جهان به «ائتلاف برای صلح پایدار» در سراسر جهان اندیشید. امروز جمهوری اسلامی ایران شما و همه جامعه جهانی را به برداشتن گامی فراپیش میخواند؛ دعوت «جهان علیه خشونت و افراطیگری». ما باید بپذیریم و بتوانیم در اینجا افقی را بگشاییم که درآن به جای جنگ، صلح، به جای خشونت، مدارا، به جای خونریزی، پیشرفت، به جای تبعیض، عدالت، به جای فقر، برخورداری و به جای استبداد، آزادی در سراسر جهان بهتر دیده شود. به گفته فردوسی، شاعر بلندآوازه ایران: بکوشید نیکی به کار آورید/ چو دیدید سرما، بهار آورید
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.