علم بهتر است یا...
اشکان خطیبی
همه آثار نویسندگان روس را خوانده بود. سابقه نداشت نام اثری از چخوف، تولستوی، داستایفسکی، تورگنیف، بولگاکف یا... برده شود و او پاسخ ندهد: اونو که خوندم! هنوز اسم کوچک نویسنده فلکزده از دهانت خارج نشده بود که شروع میکرد به تکاندادن سرش جوری که یعنی: آره، آره میدونم!! بعد نوبت به نام کتاب میرسید. مثلا میگفتی: برادرا... - اونو که خوندم! بنابراین گفتوگو با او درباره آثار نویسندگان روس، بیشتر از 10ثانیه طول نمیکشید. این وضع در مورد نویسندگان فرانسه، ایتالیا، انگلیس، آمریکایجنوبی، آمریکایشمالی و سایر کشورهای جهان هم به همین منوال بود. شاید گاهی با دادن لقبی به نویسنده یا کتابش، تنوعی در گفتارش ایجاد میشد. مثلا؛ «آه، فاکنر بزرگ با گوربهگور تکرارنشدنی!!!» یا «همینگوی جذاب غمگین!» یکی از آن میهمانیهای شلوغ در جریان است. آدمها در گروههای چهار، پنجنفره گردهم ایستادهاند و با شور درباره هرچیز روشنفکریای که فکرش را بکنید حرف میزنند! دود همهجا را گرفته و استراوینسکی تحمل فضا را راحتتر کرده. یکییکی درها را به هوای یافتن دستشویی باز میکنم و میبندم که میبینمش. روبهروی کتابخانه صاحبخانه ایستاده و
با دوربین موبایل از کتابها عکس میگیرد. تکسرفهای میکنم. هول میشود و تلفن از دستش میافتد. - ا... خیلی مجموعه کاملیه. هرچند من همهشونو خوندم. - آفرین به شما. سکوتی طولانی برقرار میشود. شیطنتم گل میکند. - یهنویسنده پرتغالی هست؟ کارلوس... تندتند سرش را به نشانه تایید تکان میدهد. -کارلوس چی بود؟ لحظهای میماند. - ا... اتفاقا خیلی هم به آثارش علاقهمندم!! صبر کنید الان میگم... - کارلوس کیروش؟!! - بله. کیروش. نویسنده موجنوی پرتغال!! لبخندی میزنم و در را میبندم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.