|

آسانسور برج

اشکان خطیبی

الان 10دقیقه‌ای است که جلوی آسانسور برج منتظرم... کنار من پیرمردی در حالی که کلاه‌گیسش را روی سرش جابه‌جا می‌کند، غر می‌زند: «این‌همه هم پول شارژ می‌گیرن بازم همه‌ش خرابه این آسانسورا که.» زنی دوقدم آن‌طرف‌تر ایستاده. این‌پا آن‌پا می‌کند و مدام مانتویش را از تنش جدا می‌کند، انگار از جنس مانتویش کلافه باشد. حالا آسانسور رسیده به طبقه٣ و ظاهرا قصد دارد همان‌جا بماند. پسرکی مشغول گوشی تلفنش است و تند‌تند تایپ می‌کند. هر بار مشغول تایپ می‌شود مثل یک اسب‌آبی که برای مبارزه بر سر جفت آماده می‌شود، نفس‌نفس می‌زند. دیگر از آمدنش ناامید شده‌ام که می‌رسد. در‌ها باز می‌شوند. برخلاف تصورم هیچ‌کس در آسانسور نیست. زیادی بزرگ است و به ما خوش‌آمد می‌گوید. پیرمرد، زن، پسرک و من به ترتیب سوار می‌شویم و هرکدام با حداکثر فاصله از هم می‌ایستیم. کلید همه طبقه‌ها غیر از طبقه٢ و ١٠ قرمز است. اولی را زن فشار می‌دهد، دومی را من. این یعنی که آسانسور حداقل نیم‌ساعت دیگر به طبقه١٠ می‌رسد! آسانسور به راه می‌افتد و بلافاصله متوقف می‌شود. درها باز می‌شوند. زن می‌خواهد پیاده شود که صدا اعلام می‌کند که به طبقه منفی٣ خوش آمدیم!! زنی دیگر پاکت خرید به دست وارد آسانسور می‌شود. زن١: ‌ای‌بابا! عجبا... . / زن ٢ کمی ناراحت می‌شود اما به روی خودش نمی‌آورد. پسرک همچنان پرصدا تایپ می‌کند. زن١: (ول نمی‌کند) چه گرفتاری شدیما! حالا دو ساعت طول می‌کشه دوباره برسه لابی. واقعا که. / زن ٢ ترجیح می‌دهد نشنود. آسانسور می‌ایستد. صدا: به طبقه همکف خوش آمدید! در باز می‌شود. هیچ‌کس نیست. در بسته می‌شود. من کمی به پسرک نزدیک‌تر می‌شوم. آسانسور می‌ایستد. به طبقه اول و دوم هم خوش می‌آییم! زن١، پشت چشمی نازک می‌کند برای بار آخر مانتویش را می‌کشد و پیاده می‌شود. در طبقات ١-٢-٣-٤ و ٥ هیچ‌کس منتظر آسانسور نیست. پیرمرد در آینه آسانسور محو کلاه‌گیس است. حالا دیگر من به تلفن پسر اشراف کامل دارم و او پای پستی در صفحه‌ای مجازی مربوط به یک نمایش مشغول نظردادن است: ... اون از دکورتون! وقتی این‌همه پول دادی بری تو سالن ببینی طرف وایساده تو نور داره رو به تماشاچی حرف می‌زنه شاکی نمی‌شی؟ (سرخ‌شده و نفس‌نفس می‌زند) تا حرفم بزنی، میگن درام. به درام توجه کن. بعد احساسات مردم رو اون‌جور تحت‌تاثیر قرار می‌دین. همه تو سالن یا داشتن گریه می‌کردن یا می‌خندیدن! آخه این درسته؟؟! هر بار که کلمه‌ای را تایپ می‌کند، احساس می‌کنم هر آن ممکن است گوشی زیر فشار انگشتانش خرد شود. صدا: به طبقه٨ خوش آمدید. در طبقه ٨ هم هیچ‌کس نیست. پیرمرد:‌ ای‌بابا! فقط دکمه‌اش رو زدن و رفتن. پسر (با حواس پرت): بیخود منتظرین!! گودو نمیاد!!! و به تایپ‌کردن نظرش ادامه می‌دهد: من خودم خیلی گریه کردم. می‌خوام بگم نمایشه حال منو خوب کرد اما خب که چی؟! میزانسن نباید داشته باشه کار؟ دکور؟ حرکت‌های محیرالعقول؟ حرف‌های مهم فلسفی؟ به‌هر‌حال من خواستم نظرم رو به‌عنوان یک تئاتری به... صدا: به طبقه ١٠خوش آمدید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.