|

مردم از خاطره سینما رفتن می‌گویند

قیمت بلیت سینما معادل بهای یک ساندویچ است!

این یک نظرسنجی نیست؛ با این حال از 15نفر از عابران محدوده انقلاب، ولیعصر(عج)، هفت‌تیر و خیابان حافظ که در آفتاب بلاتکلیف شهریور راه می‌رفتند، چندروزی مانده به روز سینما پرسیده‌ام رابطه‌شان با هنر هفتم چطور است. گفتنی است این گزارش برای آنکه سینماگران، علاقه‌مندان به سینما و حتی فیلم‌بازها را سرخورده نکند مجبور است بخشی از آن نظرات را سانسور کند و از خیر بعضی از صفت‌ها که پرسش‌شوندگان، به سینما و یارانش چسبانده‌اند، می‌گذرد. از این تعداد، هفت‌نفر خانه‌دار بوده‌اند، چهارنفر کارمند و بقیه شغل آزاد داشته‌اند یا دانشجو بوده‌اند. جالب اینجاست که خانه‌دارها بیشتر از آنهای دیگر، سینما را می‌شناختند و از فیلم‌های روی پرده خبر داشتند. مثلا خانم سمیعی که با وجود داشتن یک‌بچه خردسال، حداقل ماهی یک‌بار را به سینما می‌رود، می‌گوید: «فیلمش چندان مهم نیست، مهم دورهم‌بودن است، با خانواده خودم می‌رویم که بعد بشود در همان نزدیکی خرید هم کرد.» او نه‌فقط قیمت بلیت سینما را نمی‌داند بلکه هیچ‌وقت تابه‌حال خودش دست‌به‌جیب نشده و برای همین موضوع مالی سینما برایش چندان مهم نیست اما فکر می‌کند اگر سینما رایگان شود، جوان‌های مجرد، لات‌ولوت‌ها و آدم‌های بیکار، سینما را تسخیر می‌کنند و جایی برای دوستداران سینما باقی نمی‌ماند. اما بابک که دانشجو است نظر دیگری دارد. او آخرین فیلمی را که در «سینما فرهنگ» دیده، همان جدایی نادر از سیمین بوده و می‌گوید اصولا اهل سینمارفتن نیست: «سینمای ایران فیلم خوش‌ساخت ندارد، معمولا قصه‌ها آبکی هستند و جدیدا هم که مد شده همه مثل اصغر فرهادی فیلم می‌سازند، اما بی‌سروته می‌شود.» بابک با پول هر بلیت می‌تواند سه فیلم جدید از کنار خیابان بخرد: «فیلم‌های خارجی، درجه‌بندی دارند و حتی اگر کارگردانش را نشناسی، می‌توانی به ستاره‌هایش اعتماد کنی و در نهایت هم اگر فیلم خوب نبود، ولش کنی، اما سینما اینطور نیست.» اگرچه برای بابک، سینمای مفتی هم ترجیح نیست اما محمد که شغلش نگهبانی پارکینگ است بدش نمی‌آید شب‌ها دست نامزدش را بگیرد و به سینما برود به این شرط که بابتش پولی نپردازد: «فقط بلیت نیست، سینمارفتن کلی خرج دارد، کرایه تاکسی هست، خرید بعدش هم همین‌طور و البته شام که خودش 30، 40 تومن می‌شود. اما اگر سینما رایگان باشد، می‌ارزد برای تجربه‌اش برویم.» آخرین فیلمی که دیده، کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه بوده و می‌گوید کلاه‌قرمزی تلویزیون از کلاه‌قرمزی سینما بهتر بوده و دیگر نمی‌رود پولش را بریزد توی چاه! مخالفان و موافقان سینما کم نیستند اما تعدادشان را نمی‌توان به‌راحتی، برابر فرض کرد. شاهین ترازو در هر منطقه‌ای به‌نفع یک گروه است. مثلا رو‌به‌روی میدان هفت‌تیر، در یکی از مانتوفروشی‌ها، جوانی هست که به سینمارفتن شهرت دارد و می‌گوید آخرین‌بار که سینما رفته، هفته پیش بوده: «فیلم «امروز» بود. آقای پرستویی عشق منه! هر فیلمی که داشته باشه می‌رم می‌بینم، خانم تیموریان، خانم معتمدآریا و رادان رو خیلی دوست دارم، فیلم اینا که باشه می‌رم سینما.» همه اهالی این مانتوفروشی، فیلم «ردکارپت» را دیده‌اند و با آن کلی خاطره دارند. مدیر فروشگاه حتی می‌گوید سینما همین خاطره دورهم جمع‌شدن است نه هفت، هشت‌تومان پول بلیت! در نزدیکی تئاترشهر نظرها کمی به‌نفع سینمانرفتن و تئاتردیدن سنگینی می‌کند؛ اگرچه با ورود بازیگران سینما به تئاتر، خیلی‌ها از تئاتر هم دیگر دفاعی نمی‌کنند. اینها حرف‌های یاسر و نامزدش میتراست که قبلا تئاتر را به سینما ترجیح می‌دادند اما «خانه پدری» را که در جشنواره دیده‌اند نظرشان عوض شده: «فکر نمی‌کنم کسی مشکل بلیت داشته باشه، الان قیمت یک بلیت با قیمت یک ساندویچ برابره، مشکل، فیلم خوبه که پیدا نمی‌شه. فیلم خانه پدری در جشنواره اینقدر خوب بود که چندباری دیدیم و هربار هم 10تومن پول بلیت هر نفرمون شد و اصلا گرون نبود به‌نظرم.» یاسر مقایسه‌ای هم می‌کند بین سینما و تئاتر: «کمترین قیمت بلیت تئاتر 10تومنه، خوب بهترین سینمای تهران نهایتا 10تومن پول بلیت داره. پس زیاد نیست اما مردم تئاتر رو بیشتر دوست‌دارن؛ حیف که قیمت بلیت تئاتر خیلی گرونه!» سینماهای بسیاری را تاریخ تهران ذبح‌کرده و آنچه باقی مانده به شیوه‌های مختلف در حال جذب مشتری است، بلیت نیم‌بهای روزهای میانی هفته، بلیت رایگان انجمن‌ها، بلیت ارزان پایگاه‌ها و... تهیه‌کننده‌ها هم معمولا شگردهایی برای جلب مشتری دارند که آن هم حول محور همین ماجرای ارزان‌فروشی است اما غیراز فیلم‌هایی که به هر دلیل گل می‌کنند، سینما تقریبا مشتری آنچنانی ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.