|

رفتار استالین در خانه

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

تعطیلات هم برای او به معنای ولخرجی و ریخت‌وپاش بود. پیوسته به سواحل دریای سیاه بین شبه‌جزیره کریمه و زادگاهش گرجستان می‌رفت. در آن منطقه خانه‌های ویلایی و استراحت‌گاه‌های اختصاصی برای اعضای دفتر سیاسی وجود داشت. استالین بیشتر از سوچی خوشش می‌آمد. خانه ویلایی مطلوبش در آنجا بود و پلاک 9 داشت. این خانه از چوب ساخته شده بود و بالکنی داشت که دور تا دور آن کشیده می‌شد. در بالاترین تپه قرار داشت. به‌نحوی که خانه بقیه اعضای دفتر سیاسی ازجمله مولوتف و وورچلیوف در سطحی پایین‌تر و در چشم‌انداز آن قرار داشت. استالین وقتی همسرش تنیس بازی می‌کرد به شکار می‌رفت. رفیق مولوتف اهل تفریح و خوش‌مشرب و بذله‌گو بود. هوا برای تفریح مناسب بود. استالین گروهی از خودروها را هدایت کرده و به کنار یکی از رودخانه‌ها می‌برد. آنجا آتشی روشن کرده، دورش حلقه می‌زدند و آواز می‌خواندند. بخشی از این حال و هوای تابستانی نیز به کرملین منتقل می‌شد؛. جایی که در دوران استالین به یک روستای واقعی تبدیل شده بود. زیرا همه‌چیز در هم آمیخته بود. استالین خودش با بقیه ساکنان قصر تزارهای قدیم ارتباط همسایگی برقرار می‌کرد. با کاگانوویچ شطرنج بازی می‌کرد و خانواده میکویان را به سینما دعوت می‌کرد. با بقیه ساکنان کرملین بارها شام می‌خورد. استالین به هیات یک فرد خنده‌روی شاد و لطیفه‌گو ظاهر می‌شد. همسر بعدی‌اش فورچیلیوف در خاطرات روزانه‌اش می‌نویسد: «آه! چقدر آن دوران خوب بود! چقدر روابط ساده و دوستانه بود.» نادیا اما تنها کسی بود که می‌توانست بر خلق‌وخوی او تاثیر گذاشته و تغییرش دهد. بیمی از این نداشت که استالین از برخی ستم‌ها مطلع شود. مثلا کارمندی را برکنار کرد، اما نادیا به حمایت از او برخاست. در برابر استالین بر این نکته تاکید داشت که «با این کارگران نباید به چنین شیوه‌هایی متوسل شد. این کاری تاسف بار است... می‌دانم که تو بدت می‌آید، دخالت کنم. اما من عقیده دارم این تو هستی که باید دخالت کنی. به‌خصوص در این شیوه‌ای که همه آن را کشنده احساس می‌کنند.» خلاف انتظار، استالین می‌پذیرفت که میانجی‌گری کند. بعد به او می‌گفت: «من خیلی خوشحالم که تو به من اعتماد کردی.» آنطور که به نظر می‌رسید، استالین باوجود اینکه هرگز تاب تحمل چنین دخالت‌هایی را نداشت، اما تنها از همسر جوانش حرف‌شنوی داشت. قدرت جدید همسرش برای نادیا مصایبی را هم به‌همراه داشت: احترام و امتیازاتی که وضعیت جدید بر او تحمیل می‌کرد از اساس به اصول کمونیستی‌اش لطمه می‌زد. پلیس سیاسی شوروی (nkvd) برای او اتومبیل و نگهبانی همراه گذاشته بود. نادیا این مقررات را نپذیرفت و تصمیم گرفت با اتوبوس رفت‌وآمد کند. اما چنین اختیاری را نداشت. تصمیم گرفت برای تحصیل وارد دانشکده هنر و صنایع شوروی شود. اتومبیل شخصی او می‌ایستاد و نادیا 300متر مانده به دانشگاه پیاده می‌شد تا دوستانش باور کنند که با اتوبوس آمده است. اما او درعین حال راز بسیار بزرگ‌تری را از آنها پنهان می‌کرد. اینکه همسر استالین است. مانند مادرش در گذشته، دوست داشت زندگی‌اش را از نو احیا کند. 23سال داشت. بعضی مسایل خانه را بی‌خیال شد و در مجله «انقلاب و فرهنگ» برای خود جایی پیدا کرد. هرچند سطح فرهنگی محدودی داشت، اما تبحر خودش را در نوشتن نشان داده بود. به‌نظر می‌رسید از هر پیشنهادی که او را از کرملین و استالین و بچه‌ها دور کند، استقبال خواهد کرد. به‌خصوص از تهیه‌کردن وعده‌های غذایی خانواده دوری می‌کرد. با این حال احساس می‌کرد ژوزف همچنان با چشمان تیزبینش او را همه‌جا می‌پاید. هانوف در خاطرات روزمره‌اش چنین شرح می‌دهد: «استالین با خانواده‌اش رفتاری مستبدانه داشت... . همیشه دراین‌باره سکوتی مرموز داشت و خواسته‌های زن و فرزندانش را نادیده می‌گرفت. همیشه غرق در کارهایش بود. اغلب موارد شامش را در سکوت می‌خورد و از بقیه هم می‌خواست مثل او ساکت باشند.» اندکی بعد از تولد فرزندشان، بر اساس سنت‌های جاری در کرملین، فرزندخواندگی «ایاکف» نخستین پسر استالین و کاتو (همسر اول استالین) و نیز آرتیوم فرزند یکی از رفقای دوران بچگی‌اش را تقبل کردند. نادیا این دوپسر بزرگ‌تر را ترجیح می‌داد و احساس می‌کرد تربیت آنان آسان‌تر از بچه‌های خودش است. با واسیلی و اسواتلانا بسیار سختگیر بود. اما استالین که با معاونش سختگیری می‌کرد نسبت به این‌دو بسیار بردبار بود. اساسا دیدگاه این پدر و مادر نسبت به تربیت فرزندان کاملا با یکدیگر تفاوت داشت. استالین همچنان تحت‌تاثیر شیوه زندگی گرجی بود؛ سنتی که طبق آن باید فرزندان قادر به تحمل شرایط سخت منطقه قفقاز می‌بودند. بوخارین یک روز صحنه عجیبی را دید: ‌«آیا می‌دانید او چه می‌کرد؟ قلیان می‌کشید، دهانش را پر از دود کرده و بعد بچه یک‌ساله‌اش را از کالسکه درمی‌آورد و در صورتش پف می‌کرد. طفل معصوم سرفه می‌کرد و به گریه می‌افتاد. این باعث می‌شد بیشتر بخندد و قهقهه بزند. می‌گفت: «مهم نیست. این برایش مفید است. قدرتش را زیاد می‌کند». نادیا می‌گفت این کار وقیحانه‌ای است. استالین، آن بازیگر ماهر که پیوسته به صیغه شخص غایب از خودش صحبت می‌کرد، می‌گفت: «تو او را نمی‌شناسی. او همین‌طوری است.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.